Interview met een verdwaalde zondaar

IMG_0942Het is verbazend, maar ook hoopgevend, dat de toeristen Brussel een jaar na de aanslagen in Zaventem en Maalbeek de stad nog steeds weten te vinden. Als laat op de dinsdagmiddag een vader en drie dochters de jeugdherberg in de buitenwijk bereiken krijgen ze een stille vierpersoonskamer met twee stapelbedden toebedeeld.

Na het deponeren van de bagage en het inrichten van de kamer wandelen we richting de dichtstbijzijnde pizzeria. Deze blijkt te zijn gesloten. Als we weg willen lopen opent een Italiaan van middelbare leeftijd de deur. Hij vraagt ons naar de reden van ons bezoek en antwoordt ons in het Engels dat hij vanaf 17 augustus weer geopend is. Een ander goed Italiaans restaurant in Brussel durft de man ons niet aan te bevelen. Ik geloof hem op zijn woord. We lopen verder richting centrum en passeren we het Brussels Kanaal, een stadstrand en even later slaan we bij IJzer de Lakensestraat in de richting van de Grote Markt.

Een dag later lopen we er weer. Nu met de in Brussel geboren en getogen Engelssprekende gids met de oranje paraplu, Maximilien. Een kleine, afgetrainde, roodharige dertiger met hipsterbaard en baret op zijn kalende kruin. Een tocht door Brussel die in de folders wordt verkocht als de ideale manier om de stad te leren kennen. Gratis, maar een flinke fooi is onvermijdelijk, zeker na het aanhoren van de tranentrekkende introductie door de gids: een werkloze, doch gediplomeerde docent politiek, cultuur en maatschappij, vader van vier kinderen en getrouwd met een arbeidsongeschikte vrouw en aldus in zijn levensonderhoud volledig afhankelijk van onze bijdrage. De gids leidt ons, een groep Amerikanen, Canadezen, Australiërs, Turken, Kroaten en Nederlanders (wij) langs de historische gebouwen aan het Centrale Plein, de toonaangevende brouwers en chocoladeverkooppunten, Manneken Pis, de Beurs, het Operagebouw, de kathedraal, het koninklijk paleis en het museumkwartier. Max verstaat zijn vak uitstekend. Hij vertelt enthousiast over de Belgische exportproducten, laat zich chauvinistisch uit over het Vlaamsche Frietje (Please swear to me you will not ever mention our Friet French Fries!) en in het park voor het paleis vertelt hij ons over de ongemakkelijke Belgische koloniale geschiedenis en verzoekt ons deze zwarte bladzijde te delen met onze- hier niet aanwezige- naasten. In het Museumkwartier nemen we afscheid van de sympathieke gids. De Amerikanen drukken elk een biljet van twintig euro in zijn hand. Wij komen, na lang schrapen, niet verder dan een biljet van tien en vijf euro.

Dag drie begint met een bezoek aan het Atomium. Een, ter ere van de wereldtentoonstelling van 1958 geplaatst honderdenachtmeter hoog bouwwerk, een stalen constructie bestaande uit negen bollen met elk een diameter van 18 meter, ontworpen door ingenieur André Waterkeyn. Het regent en de kinderen willen graag naar binnen. Nadat we in het nabijgelegen verkoopcentrum de kaartjes hebben gekocht lopen we snel naar de ingang van het Atomium. Brussel is voorzichtig en controleert en fouilleert eenieder liever een keer teveel dan een keer te weinig. Na de controle worden we omarmd door een in rood liftboy- kostuum geklede Kuifje. We worden ongevraagd op de foto gezet. “Hij kneep wel heel erg hard in mijn hand.” hoor ik mijn negentien-jarige zeggen en ik weet dat ze niet liegt. Het zijn allen perverselingen, die mannen in die stripfiguurpakken.
Een half uur later vliegen we met de lift naar de bovenste bol om vanaf het panoramaplateau Brussel en omgeving te kunnen aanschouwen. Even later nemen we de lift terug naar de eerste bol en vervolgen onze route via het Ikeamodel (je kunt maar een kant op) naar de overige drie elementaire delen.

Het blijft regenen en we weten dat Brussel wat het weer betreft weinig meer heeft te bieden dan Amsterdam, Doetinchem of Haarlem. Na veel gewandel door buitenwijken, een bezoek aan de Europese Wijk, het Musee Magritte, chocoladewinkels en souvenirshops, lopen we rond etenstijd als zombies naar de dichtstbijzijnde metrohalte, de Beurs. We pakken de metro naar de halte nabij onze jeugdherberg. Van de door de kinderen geplande “Grote Markt by Night” komt waarschijnlijk niets meer terecht. Onze honger stillen we elders wel. We zijn allen moe en op onze Koekelberg bevinden zich voldoende afhaalrestaurants.

 

Advertisements
This entry was posted in jazz, music, Persoonlijk, persoonlijk and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s