De eenzame man die vergat te kiezen

IMG_0420Het gebeurt niet vaak dat de wekker me verrast. Zelfs gisteren nog werd ik midden in de nacht wakker om twee minuten voor half drie om tijdig het alarm te kunnen blokkeren.

Bolzano/Bozen dag twee. Plaats van handeling is een kamer op de eerste verdieping van het stadshotel aan het centrale plein. De wekker overvalt me. In eerste instantie denk ik nog dat het een vergissing is. Maar als ik mijn vermoeide ogen toeknijp zie ik op de ipad dat het inderdaad negen uur elf is. Een van mijn afwijkingen bestaat eruit dat ik nooit een rond of even getal wil gebruiken. Er zijn ongetwijfeld specialisten die dit verschijnsel beter uit kunnen leggen dan ik.

Anderhalve minuut later open ik de gordijnen. Een niveau lager zit de Man met de Baard, een gewaardeerd lid van de gemeenschap van Bolzano zonder vaste woon- of verblijfplaats. Het is geen zwerver. De man verblijft immers meer tijd op een vaste plek dan u en ik samen. Hij weet niet dat ik kijk en ik schuif de gordijnen weer stilletjes toe. Ik bekijk het hotelboekje. Er staat weinig in. Informatie over het wellnesscenter, inclusief masseuses en bubbelbad. Een artikel over de Sachertorte, een instructie over het in- en uitchecken. Ik leg het boekje weer weg. Hoe laat zou de ontbijtzaal open zijn? Het meisje achter de balie heeft het me gisteren wel gezegd, maar ik heb het niet opgeslagen. Tussen negen en tien of tussen tien en elf? Onder de douche vraag ik me af hoe laat ik de ontbijtzaal zal betreden. “Ga maar om kwart voor tien”, fluistert een stem uit de hemel.

In de ontbijtzaal, die inmiddels prima gevuld is omdat deze al om 9.00 uur is geopend, word ik begroet door het Duitstalige oudere heertje dat ik gisteravond heb ontmoet.

Gisteravond. Ik probeer het me weer voor de geest te halen. De grijsaard zat gisteren met zijn vrouw, een timide roodgeverfde vrouw die er zichtbaar niet in is geslaagd het beste uit haar leven te halen, samen met mij en de Onhandige Mevrouw in de shuttlebus. De Onhandige Mevrouw, een zenuwachtige zestigjarige vrijgezel uit München zat net als ik in het publiek tijdens de uitvoering van de Edisonwinnende opera Reinier Baas VS Princess Discombobulatrix. Ze was me tijdens de uitvoering niet opgevallen. Ik werd in beslag genomen door de muziek, de wonderlijke focus van de fotografen, de opgewonden Italiaanse twintigers in de rij voor me en door slagwerker Jamie Peet en de productiemevrouw in de rij achter me.

Ja, ik weet het weer. Het is vrijdagavond. De laatste avond van juni 2017 en de openingsavond van het jazzfestival. Ik zit in de bus met bestemming Messe Bozen, een conferentiecentrum, gelegen in een industriegebied in een zuidelijke uithoek van Bolzano, een shuttlebus voor journalisten (en een enkele jazzliefhebber). Een raar fenomeen eigenlijk. Een bus voor journalisten. Iedereen houdt de kaken stijf dicht om te voorkomen dat er informatie wordt doorverteld waar de ander mee aan de haal kan gaan. Ik zit naast een Duitssprekende vrouw, genaamd Gabriela. Halflang sluik zwart haar, helblauwe ogen, een zwart hemd met dito gilet en stretchbroek. Ze stelt zich plichtmatig voor. Als ze merkt dat ze het in haar moedertaal niet gaat redden beëindigt ze het gesprek. Mijn moedertaal schiet tekort, maar ik probeer nog wat in het Duits. “Bijzonder dat Reinier Baas is verkozen tot artist in residence.” “Het verdient geen twijfel. Hij is de beste. Zonder hem zou Klaus (de directeur) de Benelux hier überhaupt niet hebben uitgenodigd”, zegt ze vinnig. Ik pruttel nog wat na, maar ik merk gelijktijdig dat dit gesprek weinig zal toevoegen aan mijn geluksgevoel en keer me na wat tegengepruttel naar het raam. Helaas is het donker buiten. Ik zie mijn spiegelbeeld en dat dwingt me naar voren te kijken richting chauffeur, een ongeschoren asgrijze veertiger met een verleden. Een man uit de buurt die zijn Duits evengoed beheerst als zijn Italiaans. Hij zet ons even later af op een leeg plein. Ik loop op goed geluk richting de entree van het verlaten congrescentrum. In de verte brandt licht. Ik volg het licht. De journalisten, die ineens niet meer zo nieuwsgierig blijken te zijn, lopen -op enige afstand- achter me aan. Ik begin nu langzaamaan te begrijpen waarom (o.a.) Nederland het gidsland is tijdens dit festival.

In de foyer haal ik mijn kaartje. Als ik de zaal binnen loop biedt de prinses Dolasilla, alias Norah Fischer, getooid met kroontje en gehuld in haar suikerspinroze gelaagde jurk me met een afgemeten knipoog een programmaboekje aan. Wat volgt leest u in de recensie, maar ik kan niet nalaten u te vertellen dat u iets gemist heeft.

Na afloop van het concert sta ik als een van de eersten buiten, als de dood om de shuttlebus terug te missen. Ik laat er zelfs de mij toegekende consumptiecoupon voor liggen. Liever op tijd in het hotel dan een uur lopen. De bus staat al klaar, maar er zit niemand in. De chauffeur wacht waarschijnlijk in het congrescentrum totdat de laatste journalist zich heeft kunnen losweken. Ik hoop van harte dat hij niet met ze meedrinkt. Een gedrongen kort geknipte slecht geblondeerde brunette met stevige tanden loopt me tegemoet. “Wissen sie..” ze ziet aan mijn blik dat ik waarschijnlijk geen Duits spreek en schakelt over op gebrekkig Engels “the next bush? Is it leaving here?” Ik lach wat en dat geeft de vrouw het idee dat ze aan mij wel een goede heeft. Even later hebben we het over Jazzclub der Unterfahrt in München. Als de chauffeur is gearriveerd probeer ik de vrouw uit haar verhaal te trekken. We hebben er allemaal belang bij dat we bus halen. Terwijl het mens nog aan het praten is loop ik richting de bus. Als we er eindelijk allemaal inzitten zet het busje zich in beweging richting centrum. Bij het uitstappen klampt de eenzame Onhandige me weer aan. Of ik weet waar het eethuis is waar iedereen het over heeft. Ze sterft van de honger en zonder eten kan ze niet slapen. Voornoemde bejaarden, die logeren in hetzelfde hotel als ik, weten het de vrouw prima uit te leggen mits ze meeloopt -de verkeerde kant uit- richting ons hotel. Ik heb geen zin om dit misverstand recht te zetten en wandel met de ouderen richting mijn tijdelijke slaapkamer. Bij de entree van het hotel wijst de grijsaard De Onhandige Mevrouw de juiste richting uit en adviseert haar verderop nogmaals de weg te vragen. Ik neem niet eens de moeite om gedag te zeggen. Een dag later zal het gebeuren. Een door “Also Sprach Zarathustra” van Nietzsche geïnspireerd modern jazz/klassiek symfonisch gedicht voor kwintet. Een rit de bergen in, twee optredens in de kloostertuin van Neustift en een heavy metal jazzdance feest op de Obstmarkt. U bent gewaarschuwd (wordt vervolgd).

Advertisements
This entry was posted in jazz, music, Persoonlijk, persoonlijk and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s