Onbegonnen Hekwerk

IMG_0460Als ik moegefietst en uitgeblust, met zwarte wallen en een aan wanhoop grenzende blik de ruimte van dranklokaal Onder De Linde binnentreed word ik door een goedlachse serveerster ontvangen. Terwijl ik mij ontferm over mijn dwangneuroses  ontkurkt het meisje ongevraagd een fles van mijn favoriete bier. Ze wenkt me en zet flesje en glas voor me neer en wijst me mijn plek. Ik neem plaats en neem mijn ipad en koptelefoon uit mijn rugzak. Even verderop zit een luidruchtig gezelschap, een vijftal jongeren en hun ouders. Met name de ouders hebben al behoorlijk wat drank achter de kiezen. Het rumoer verhindert me helder na te denken over mijn persbericht. Ik wens de verstoorders naar de maan en vijf minuten later zijn ze inderdaad vertrokken.

Het is zaterdagnamiddag en de kroeg zit vol. Ik zit aan mijn vaste tafel in mijn vaste stek in Amersfoort. Ik heb een koptelefoon op mijn hoofd. De kussentjes van het ding zijn vanmiddag in mijn rugzak losgeraakt. Zo eenvoudig als ze zich hebben onthecht, zo lastig zijn ze weer te bevestigen. Maar het is me uiteindelijk gelukt.  Aan mijn tafel zitten twee stellen. Twee dertigers, zichtbaar oningenomen mannen met een bril, spelen met elkaar Stratego en een getormenteerde jongen en zijn naïeve trouwe vriendin van ergens midden in de twintig spelen stelletje. Allevier kijken ze regelmatig in mijn richting, maar ik negeer alle blikken, want ik ben aan het werk.

Als ik klaar ben met het persbericht zijn al mijn tafelgenoten vertrokken en ontvang ik mijn derde glas bier. Ik waag me aan de beginregels van mijn interview met Han Bennink. Ik mocht hem gisteren interviewen in zijn kleedkamer in het Bimhuis, het podium waar hij van Goede Vrijdag tot en met Eerste Paasdag heer en meester is.  Als het interview driekwart klaar is, komen de technische jongens van BIM binnen.  Ze vragen aan Han waar wat moet worden opgesteld. De gehavende slagwerker overhandigt ze een drietal A4-tjes met namen en opstellingen en vraagt ze er kopieën van te maken. Slaafs lopen de jongens de gang op naar de kopieermachine.  Als een van hen terug komt is Han al weg. De technicus legt twee maal elf kopietjes neer. “Zeg maar dat dit het is.”  Ik kijk naar de stukken en hef mijn blik richting technicus, een bebrilde jongeman met heldere, vragende, blik, een wit t-shirt met opdruk. “Ik zal mijn best doen, maar de kans dat ik Han vandaag nog tref, acht ik erg klein,” De jongen is inmiddels vertrokken.

Het is zaterdagavond. Voor velen moet de avond nog beginnen, maar ik ben er klaar mee. Vermoeid fiets ik over de markten, langs de grachten van Amersfoort naar de plek net buiten de ring waar mijn Bed and Breakfast zich bevindt.

Advertisements
This entry was posted in jazz, music, Persoonlijk, persoonlijk and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s