Afspeellijst

img_0339Een dag na de negentiende verjaardag van mijn oudste dochter ga ik op reis met mijn jongste dochters. Het is voorjaarsvakantie en twee weken terug heb ik een reisje geboekt waar ik nu aan vast zit. Ik zat op een schimmige zaterdagavond met teveel bier op achter mijn ipad en keek wat rond op een website waar hotels, jeugdherbergen en aanbieders van Bed & Ontbijt elkaar naar de kroon steken. De handelaars in kortdurend verblijf hadden plezierige plaatjes  van authentieke, rustieke buitenplaatsen aangeboden bij de vakantiemakelaar, die via de overkoepelende site van de branchevereniging de nodige vergoedingen ontvangt. Het systeem klopt al niet. Het kan allemaal veel goedkoper zodra de makelaar niet meer in beeld is. En dat is meestal het geval bij de tweede boeking.

Deze keer heeft de makelaar ons in Uden gebracht. Uden, Noord-Brabant. Een plaats die overal even ver van af ligt. Oss, Den Bosch, Eindhoven, Nijmegen. Een half uur met de bus reizen en je bent er. Maar als je ergens slechts een dag, of in hoteltermen: twee nachten, bent dan is elke minuut reizen teveel van het goede.

Dochters Zajra, Jomma en ik lopen met twee rolkoffers, een gevulde boodschappentas (want je weet maar nooit) en een rugzak met een te zware laptop en twee iPads erin naar de bushalte in Haarlem. Het miezert. Een vlezige puber met lang sliertig haar, een te strakke spijkerbroek en een sigaret in haar linkerhand kijkt stuurs voor zich uit. Ze pakt een bus eerder. Vijf minuten later nemen we bus 73 richting Schipholweg. “Die rolkoffers kosten jullie 5 euro per stuk.” zegt de loensende buschauffeur. Ik weet al meteen dat het om een grap gaat, maar de kinderen kijken hem begriploos aan. “Net als op Schiphol. Dat moet je ook doen als je met het vliegtuig gaat, toch?” Ik laat de hork begaan. Maken de kinderen zo’n behandeling ook eens mee. Na een halve minuut over en weer gestaar tussen de kinderen en de grappenmaker geef ik een knipoog richting de chauffeur en duw ik de kinderen lichtjes naar de dichtstbijzijnde vierpersoonsplek. Twee haltes verderop verlaten we de bus alweer om over te stappen naar de bus richting Zuid. De kinderen lopen steevast de verkeerde richting uit. Ik sis ze terug, maar weet dat we nu onze aansluiting missen. We wandelen over het zebrapad en zien (inderdaad) verderop bus 346 vertrekken. Het is inmiddels weer begonnen met regenen.

Na  een kwartier wachten zitten we in de volgende bus. Deze arriveert een klein half uur later op station Zuid, na het pinnen van onze kaartjes loop ik zoekend naar reisinformatie door de sfeerloze stationshal. Ik heb zin in koffie en loop een kiosk binnen. In de verte klinkt de stem van de omroepster. Trein van 12.56 richting Den Bosch stopt ook op enkele tussengelegen stations . Trein van 12.56, dat is onze trein!  Het is inmiddels 12.54. Ik laat de koffie zitten, maar weet nog steeds niet vanaf welk spoor de trein vertrekt. Uiteindelijk kies ik op goed geluk spoor 2, de kinderen trippelen met hun rolkoffers achter me aan om even later op een winderig sfeerloos perron voor onze neus de deuren van de trein van 12.56 richting Den Bosch te zien sluiten. “Nu heb je alle tijd om koffie te halen papa” klinkt een lief stemmetje naast me. Achja, een half uur extra reistijd overleven we ook wel. Even voor half drie arriveren we op station Den Bosch. Ons resteert nog anderhalf uur reizen voordat we kunnen aankloppen bij onze jeugdherberg in Uden, 26 kilometer verderop.

Het busstation in Den Bosch staat vol met breedgeschouderde, vlasharige, gepukkelde scholieren. De meesten staan op het perron waar bus 306 vertrekt. De bus naar Veghel en via Uden naar Oss. Onze bus. Het spettert nog steeds. Ik trek mijn capuchon tot ver over mijn ogen. Als de koets van Arriva eindelijk aankomt op perron F lopen snel enkele gehaaide pubers langs ons beduusde gezelschap naar de geopende deur. “Dat wordt staan”, zeg ik geërgerd tegen mezelf. In het gangpad proberen we elkaar houvast te geven en de rolkoffers en boodschappentas in balans te houden. Clark Kent kijkt met zijn doffe blik mijn kant uit, bang om herkend te worden. Ik groet hem. Hij draait zijn hoofd snel om. We rijden door Veghel. We stappen uit aan de rand van de wereld. Een uit beton, asfalt en systeemplaten samengesteld bedrijventerrein waar de zwaarmoedigheid Heer en Meester is.

De vermoeid ogende ongeschoren loonslaven lopen hier gewapend met een brandende sigaret over straat. Er posten er drie bij de bushalte.”Hierna nog een overstap jongens, en dan zijn we over 25 minuten in Uden” roept de reisleider met zwakke stem richting de meisjes die elkaar lopen te klieren. Stoep en straat glanzen van het hemelwater. Ik vraag me stilletjes af of de zon op deze plek ooit geschenen heeft. Bus 305 rijdt aarzelend voorbij, de volgende bus stopt. We stappen in. Het blijkt ook inderdaad een stopbus te zijn. Vijfentwintig minuten lang rijden we door het eentonige Brabantse landschap. We hebben gelukkig een zitplek, maar daar is verder alles mee gezegd. “Volgende keer nemen we een hotel in het hart van de stad!” verkondig ik aan mijn vermoeide reisgenoten. We worden aan een drukke straat afgezet. Google Maps vertelt me dat we de straat moeten oversteken en dat we een woonwijk moeten doorkruisen en vervolgens via het tunneltje aan de andere kant van de snelweg onze eindbestemming bereiken. Ik kijk nogmaals. Langs de snelweg? Deze tocht had ons vanuit Haarlem slechts 1,5 uur gekost als we met de auto waren gegaan. Het is vanaf de bushalte slechts 8 minuten lopen, maar ik vervloek mezelf omdat ik nooit mijn rijbewijs heb gehaald.

Advertisements
This entry was posted in music, Persoonlijk, persoonlijk and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s