Het kind zit pas net!

img_0243Op de vrijdagochtend fietsen we, het samengestelde gezin, over de Zomerkade. Daar staat, zoals u gisteren heeft kunnen lezen, de markt.We wurmen ons, samen met de overige ouders met kinderen uit onze straat, tussen de marktkramen door totdat het ongeremde autoverkeer op de Nachtzaamstraat ons ophoudt. Als Mies mee is groet ze alle marktkooplui die hun waar uitpakken en in de etalage plaatsen. De een reageert enthousiaster dan de ander. De ene week reageert de een enthousiast, de andere week de ander. De Volendamse visboer reageert meestal wel vrolijk. Hij weet dat we een halve dag met onze fiets aan de hand terugkomen om een pond kibbeling te kopen. Wat hij niet weet is, dat we ook terugkomen als hij ‘s ochtends minder vrolijk groet. De kwaliteit van de kibbeling is van hoog niveau. Bovendien staat hij op een strategisch punt. Een geweldige plek om de markt en het gebeuren rondom te observeren.

Vandaag staat er een man met zijn scootmobiel. Een zestiger met rode konen, ongewassen grijze manen en scheve, azuurblauw gekleurde ogen.  Hij zit er op zijn gemak, alsof hij in de kroeg aan de bar hangt. Hij straalt een bepaalde gemoedelijkheid uit, als u begrijpt wat ik bedoel. De Volendammer baas achter de toonbank reikt hem een flink gezouten haring aan. “Wat krijg je van me?” Vraagt de klant. “Zes euro vijftig”, liegt de eigenaar. De smulpaap heeft inmiddels een pond kibbeling en  een lekkerbek achter de kiezen. “Ahjoh, ik geef je er acht om van het gezeik af te zijn.”, reageert de vaste klant. De man zit vastgeklonken in zijn kar en is op zoek naar zijn portemonnee. Ik kijk om me heen. De kinderen, waar ik de bestelling voor heb geplaatst, zijn inmiddels verdwenen. Naast me staat een Peruaan met zijn koopwaar. In felle kleuren gebreide poeven, onderzetters en handwarmers. Hij lult wat met de man naast hem. Een koopman met schaars zwart haar dat in verdwaalde plukken over zijn verbolgen schedel geplakt is, gespecialiseerd in Turks brood met knoflooksaus, reageert. Ik kan hem niet verstaan. Een collegamarktkoopman die naar zijn auto verderop loopt om wat koopwaar op te halen zegt: “Let niet op hen. Ze spreken toch nooit de waarheid!”, hij kijkt me knipogend aan. Ik knipoog plichtmatig terug en neem de bestelling in ontvangst. Als ik de broodbakkerskar ben gepasseerd stap ik weer op de fiets. Snel naar huis. Anders wordt de kibbeling koud.

 

 

Advertisements
This entry was posted in jazz, music, Persoonlijk, persoonlijk and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s