Puta Libre

img_0062Een mens zegt regelmatig meer dan zijn medemens wil horen. De gemiddelde persoon dramt maar door. Ik was vandaag bij de kapper. Daar hoorde ik een te kort geknipte, geblondeerde, lesbische vrouw van middelbare leeftijd verklaren dat ze last van puisten had. Ze verzocht de kapster er geen aandacht aan te besteden. En vervolgens legde ze uit dat de met talggeel getooide puisten op haar nek en hals het gevolg waren van stress. De kapster hield wijselijk haar mond en legde zich toe op het knippen en dat zinde de stresskip al evenmin. De vrouw vroeg naar de herkomst van de knipster. Marokkaans. “En uw collega’s?” vroeg het wijf. “Irak, Tunesië, Egypte.” antwoordde Nadia, en ze wees naar de krullebol met het sikje aan haar linkerzijde,”En hij komt uit Turkije.” De vrouw op de kappersstoel boog haar hoofd, voorzover het door haar kapster was toegestaan, naar links. “Ja, Turkije. Dat is nu ook al zo’n ellende he.” “Ja, net als in Syrië en Afghanistan, waar hij vandaan komt.” reageerde Nadia en ze boog haar hoofd lichtjes naar rechts, in de richting van de kapper die mij onderhanden nam. Ik wist dat ze loog. Hassan komt uit Algerije.

“Ah, Afghanistan afschuwelijk. Het is toch niet normaal wat de mensen elkaar aan doen!” zei de aandachtvreter op de stoel naast me. “Ja, het is verschrikkelijk.” zei Nadia en ik wist dat de volgende klap die ze zou aanbrengen haar object tot zwijgen zou brengen. En jawel, daar kwam ze, ze zei: “Ja, het is erg. Je familieleden voor je ogen vermoord te zien worden. Wees blij dat je in Nederland woont waar niets gebeurt. Er is hier geen enkele reden om stress te hebben.  Het is goed hier. Ik zou met alle plezier mensen die hier wonen eens naar daar willen sturen. Dan weten ze pas wat stress is.” En het bleef stil in de stoel naast me. Ik juichte geluidloos en bewoog mijn hoofd zo wild dat Hassan met zijn kam mijn linkerwenkbrauw raakte. Ik schrok en dat merkte hij. “Heb je pijn?” vroeg mijn bezorgde kapper mijn spiegelbeeld. “Nee, ik ben blij.” antwoordde ik en ik knikte stilletjes richting de egocentrist aan mijn linkerzijde. Hassan knikte stilletjes terug.

Even later rekende ik af bij de cheffin. Ik betaalde 2,5 euro fooi en ik merkte dat Hassan het wist. Bij het vertrek nam hij me bij de schouder en gaf me een warme omhelzing. Verzadigd van aandacht liep ik, de scheldende fietsers en voetgangers negerend, recht de straat over naar mijn fiets die tegen een boom geparkeerd stond. Ik stapte, zo arrogant mogelijk, de fiets op en reed de scheldende medeweggebruikers tegemoet. Zonder om te kijken reed ik langs de Botermarkt en sloeg rechtsaf richting Spaarne. Ik bekeek mezelf in diverse etalageruiten. Een strak, rechts, kapsel. Hassan had zijn best gedaan.

Advertisements
This entry was posted in music, Persoonlijk, persoonlijk and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s