De vader van het stel

img_1986
Het dondert en het hagelt en stormt met bulderende uithalen en al enkele dagen tref ik een of meerdere kinderen onder het ouderlijk dekbed. Tot overmaat van ramp (voor de kinderen) ben ik gisteren tegen een LP-cassette met een van mijn favoriete klassieke werken aangelopen: Ein Deutsches Requiem van Johannes Brahms in een uitvoering van het Philharmonia Orchestra en het bijbehorende koor onder leiding van de onevenaarbare ijzervreter/ dirigent Otto Klemperer. De met de muziek worstelende componist, die zich goddank nooit heeft laten verlokken tot de machinaties van zijn vakbroeders, heeft hier een onmogelijke standaard neergezet, evenals zijn bewonderde voorganger Beethoven met zijn laatste kwartetten, pianosonates en uiteraard de negende symfonie. De conventionele Brahms zag zijn modernistische stadgenoot Anton Bruckner naast zich en bleef tot zijn dood in een wurgende controverse gevangen. Ik ben er nog steeds niet achter wie van de twee ik het meest lief heb, maar vanmiddag plaats ik, tot ongenoegen van de kinderen, tot vervelens de naald in de openingsgroef van het tweede deel uit het Requiem. Met beweende wangen voldoe ik na de vierde keer aan hun uitdrukkelijke verzoek de muziek te stoppen.

Ik loop rusteloos door de kamer, terwijl er op tv naar tienerprogramma’s wordt gekeken. “Wie wil er patat?” vraag ik op goed geluk. Ik heb geen zin om te koken en Misja is elders. Er wordt instemmend gegild. Ik noteer de wensen op het kladbok dat op de keukentafel ligt en ik ruk het beschreven velletje papier eraf. Een tonnetje friet, een bamibal en drie kroketten. Dat moet volstaan. Een doos ijs van de supermarkt erbij en de kinderen zullen me bij thuiskomst aanbidden. Ik fiets met een goed gevulde boodschappentas over de spekgladde, onregelmatig gelegde straten van Haarlem Oost. Het is een wonder dat ik ongeschonden de eindstreep haal. Als ik de kinderen even later zie smullen, pik ik af en toe een patatje mee. Ik had me voorgenomen een CD-recensie te schrijven en een interview uit te werken, maar het lukt niet. Het is te druk. Een van de kinderen heeft zijn telefoontje naast mijn ipad laten liggen. Het geval geeft om de minuut een piepje. Een Facebook-oproep, een whatsappberichtje of iets dergelijks. Het stoort me, maar ik kan er niets aan doen. Ik ken de pincode niet. De kinderen hebben hun vreten en ik heb nog steeds mijn onrust. Brahms is allang uitgegalmd. Hoe krijg je kinderen rustig? Schermen, tv! Wat de tv momenteel te bieden heeft stemt de kinderen ontevreden. Hoe zat dat ook alweer met Netflix? Ik kijk op mijn ipad. Een abonnement op Netflix is de eerste maand gratis en elke daaropvolgende maand te beëindigen. Dat klinkt goed. Ik sluit meteen een abonnement af. Brahms en al die andere prachtige muziek is weer onder handbereik. Als de kinderen aan de buis gekluisterd zijn heb ik mijn rust terug.

Het lukt me verschillende apparaten uit te rusten met Netflix, maar het wil me niet lukken de juiste instellingen te vinden om een film of serie te openen. Ik vloek. De kinderen kloppen me geruststellend op mijn rug en schouders en laten me weten dat ze ook een DVD uit de kast kunnen trekken als het papa niet wil lukken met zijn Netflix. Maar ik heb een abonnement afgesloten en ik wil dat er op minimaal 5 schermen Netflix te zien is. Ik heb er voor betaald, ook al is de eerste maand gratis. Ik ploeg me door de instellingen, de codes en de verbindingen. Mijn strijd zou niet misstaan als leidmotief in een Wagner-opera of een werk van Brahms. De kinderen laten me onophoudelijk weten dat ze het zo prettig zouden vinden een film via Netflix te kunnen zien. Plotseling is er geen alternatief meer. De reguliere tv-programmering wordt bijgezet in het kastje “afgedraaide rotzooi”. Ik zweet me een ongeluk boven een HDMI-ingang. Als ik mijn rug strek zie ik een los kabeltje liggen. Het kabeltje zou moeten zijn aangesloten met de Chromecastplug in de HDMI-ingang. Ik sluit het kabeltje aan op de plug en ineens ziet de wereld er anders uit. De kinderen gillen wederom. Ik irriteer me mateloos aan hun onstuimige gedrag, maar Brahms gloort aan de horizon. Of zal ik straks maar een symfonie van Bruckner opzetten? Ik prefereer de lange, rotsvaste melodielijnen van de katholiek nu boven dat neurotische gedoe van de zwoegende calvinist. Mijn geploeter moet maar eens ten einde komen. Ik tover een film op het scherm in de slaapkamer en loop naar beneden om een zakje popcorn in de magnetron te bereiden. De kinderen kijken me aan alsof ze niet anders hadden verwacht. Een rotsvast vertrouwen in de vaderlijke macht. Ik benijd ze. Even later loop ik met een stomende bak popcorn de kamer binnen. De kinderen kijken niet op of om. Het maakt me niets uit. Het is tijd voor mezelf. Ik loop de trap af, sluit de deur van de woonkamer achter me, leg de eerste van de vier zijdes bevattende 8e symfonie van Bruckner op de draaitafel. Een uitvoering door het Gewandhausorkest olv Kurt Masur. Ik draai de volumeknop naar niveau 24. Wat mij betreft gaat het nu donderen, stormen, hagelen, gelijktijdig met het moment dat in deze huiskamer ook de hemelen openbreken. Maar gelukkig gebeurt dat niet. Er fietst namelijk nog een vergeten dochter van me van een feestje in een verderopgelegen dorp door de polder naar huis.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s