De valkuil van het ongenoegen

img_0040Een paar jaar terug heb ik ervoor gekozen om jazzlegendes te interviewen. Aangezien er niet zoveel jazzlegendes in leven waren breidde ik de interviews uit naar de minder legendarische, oude collega’s van de legendes. Nog even later besloot ik ook de jongeren mee te nemen. Aangezien de jongeren hun geld willen verdienen met muziek stemde ik er ook in toe deze muziek te recenseren, ik bezocht steeds meer concerten en luisterde LP’s waar ik aardige dingen over schreef. Ik ontmoette persagenten en vertegenwoordigers van platenbazen en stemde erin toe dat ze me op de hoogte zouden houden. Via de vertegenwoordigers kwam ik in contact met de platenbazen zelf en ik kwam weer terug bij de jazzlegendes waar ik nog niet eerder van had gehoord. Omdat ik volgens de oppervlakkige observant inmiddels zo’n enorme jazzkenner was geworden, werd ik door de podia benaderd om de PR voor hun te komen doen. En omdat de sponsors van de podia en de lokale media me zo’n interessante persoon vinden vragen ze me om deel te nemen in denktanks, ontwikkel- en radioprogramma’s. Het is oktober ’16 en ik verdien er nog steeds geen cent mee. Ik reis van Soest naar Rotterdam naar Leiden naar Amsterdam naar Utrecht en aan het einde van de avond weer terug naar Haarlem.

Herfst”vakantie”, woensdag 19 oktober. Er staan twee ontmoetingen op het programma. De eerste heb ik in Amsterdam met Heikko, een 22-jarige contrabassist uit Estland. Ik wacht hem op in Grand-cafe de Jaren aan de Nieuwe Doelenstraat. Ik zit aan het raam aan een eenpersoonstafeltje waar aan weerszijden een stoel is gepropt. Ik zit met mijn benen in de knoop. Een lange jongen met een vlassig baardje, donkere ogen, zware wenkbrauwen en sluik donkerblond haar loopt binnen en kijkt onzeker mijn kant op. Ik bied hem aan om naar een ruimere plek te verhuizen, maar hij weigert beleeft en ploft neer op het ministoeltje. Zijn lange benen stoten tegen de mijne. We draaien beiden een kwartslag en geven onze benen de ruimte. We leunen met een van onze armen op het tafeltje. Een serveerster komt langs en plant even later een bescheiden kopje koffie tussen ons in op het tafeltje. Voor onze onderarmen blijft weinig ruimte over zodat we gedwongen worden onze handen onder onze kin of aan het hoofd te houden. Ik neem het gesprek op met mijn ipad. Na een half uur sluit ik mijn ipad. De jongen slaakt een zucht van verlichting en praat ineens ronduit. Hij houdt er kennelijk geen rekening mee dat een journalist mogelijk ook informatie onthoudt. Hij klapt dusdanig uit de school dat ik besluit mijn geheugen uit te schakelen. Hij informeert me naar de dichtstbijzijnde coffeeshop. Ik reken voor ons beiden af. Heikko bedankt me overmatig. We verlaten de zaak en ik wandel een stukje met hem op richting CS. We lopen langs de bouwputten van het Rokin en praten over Tallin. Ter hoogte van de Langebrugsteeg valt zijn oog op een regenboogvlag. “I’ve found where I am looking for, goodbye!” zegt hij, ik omarm hem en weg is hij. Lankmoedig loop ik met mijn met CD’s, boeken, notitieblokken en ipad gevulde laptoptas en wurm me over de Damstraat een weg door de menigte, die voornamelijk uit toeristen bestaat.

De tweede ontmoeting vindt in de vooravond plaats in het stadje Leiden. Ik ben moe. Ik heb mezelf voor mijn vertrek naar het station nog getrakteerd op een flink bord pasta met (te) veel strooikaas. In de sleutelstad schijnt de zon. Alessandro en ik hebben afgesproken in Jazzcafé de Twee Spieghels. Als ik om half zeven arriveer, tref ik drie bezoekers, waarvan er twee redelijk aangeschoten zijn, en een jonge bebrilde barkeeper. Ik informeer bij de barkeeper naar Alex. Hij fronst zijn wenkbrauwen en loopt naar de agenda. “Oh, die jongens van vanavond. Nee. Zijn er nog niet.” Ik ga op een barkruk aan een tafeltje zitten en SMS Alessandro dat ik er inmiddels ben. Een glas bier later zie ik door het caferaam een lichtgrijs busje langsrijden. Achter het stuur zit een jongeman met baardje en muts op het hoofd. “Daar zul je ze hebben.” mompel ik. Vijf minuten later loopt het Italiaans-Amerikaanse trio, gevolgd door een kleine Italiaanse meid met muts en camera de zaak in. Alessandro loopt met toegestoken hand naar me toe. Hij herkent mij van mijn Facebookprofielfoto. De jongens lopen naar het podium, een plateau van drie bij drie (of minder) met een houten hekwerk eromheen. Een piano en een drumstel. “They told me there was a Fender Rhodes”. zegt Alex misprijzend. Nick geeft een bescheiden tik tegen de hi-hat. “It’s good.” Vermoedelijk was dit de soundcheck.img_1475

De jongens lopen weer terug. Ik bestel een kop thee voor Alex en Nick en een Hertog Jan voor Emiliano. Er worden wat barkrukken geplaatst bij het halvemaans tafeltje waar ik enkele minuten terug nog alleen zat. De vrouw met de muts schiet foto’s van alle kanten.Tijd voor een spontaan gesprek. “Het is een pittige klus. Je moet als jazzmusicus vooral dingen regelen. Je moet bij de podia leuren om optredens te regelen en aandacht genereren bij mensen die ons bewonderen, zoals jij. En als iemand dan toe heeft gezegd dat je mag optreden is het nog maar de vraag of hij woord houdt. Je wil niet weten hoeveel moeite het me heeft gekost om deze tournee voor elkaar te krijgen.”
“Het kost allemaal moeite. En dan heb je al je spullen nog. Het ene podium is het andere niet. Ik als drummer moet altijd maar afwachten wat er staat, en Alex ook. Een piano of een Fender Rhodes…het is nogal een verschil. Alleen onze professor heeft zijn instrument altijd bij zich.” zegt drummer Nick en hij wijst naar Emiliano. De fotografe, die de vriendin van de tenorsaxofonist blijkt te zijn maakt een foto van de twee.
“Ik heb andere zorgen”, zegt de nogal zwijgzame saxofonist.
“Ik heb niks met internet,” vervolgt de sympathieke drummer uit Philadelphia, “als ik iets op Google zoek vind ik niets. Ik raak bij de derde vermelding de weg al kwijt. Daarom doet Alex de PR. Hij is de man van de contacten. Ik houd me bezig met het totaalplaatje.”
Alessandro, die zich geroepen voelt om ook een duit in het zakje te doen voegt toe: “ik vind het belangrijk om van niemand afhankelijk te zijn. We doen het allemaal zelf. De composities zijn van ons. We doen geen concessies, geen producer zal ons vertellen wat we moeten doen.”

Het is inmiddels acht uur. Het concert achter in de zaak begint om negen uur. “Ga je mee eten?” vraagt Alex.
“Nee, ik heb net een pan pasta op.” vermeld ik naar waarheid.
Ik verwijs de jongens naar een restaurantje aan de Nieuwe Rijn. Ik pak mijn ipad om mijn persbericht voor het regiofestival af te schrijven. Als de drummer en de pianist het café al hebben verlaten staat de saxofonist nog te praten bij de barman (een opvolger van bovengenoemde). Zijn vriendin kijkt gedwee op afstand toe. Als iedereen is vertrokken bestel ik nog een biertje en vraag of ik de overige consumpties ook mag betalen.
“Sorry, dat kan niet. De man die net vertrokken is heeft me uitdrukkelijk verzocht al uw consumpties op zijn rekening te zetten. Ik heb er mijn hand op mijn gegeven. Beroepseer.” zegt de slungel achter de toog schamper lachend, met zijn knuist op zijn borst. Ik neem het vers getapte biertje aan en ga weer achter mijn tafeltje zitten.

Tien voor negen komen de vier weer binnen. Alex draagt vijf pizzadozen. “At least it is Italian food!” zegt hij. Ik vraag me af voor wie de vijfde doos is. Het viertal loopt naar een tafeltje nabij het podium en gaat daar aan de slag met de pizza’s. Ik laat ze begaan. Ik moet verder met mijn onmogelijke persbericht. Hoe krijgen de mannen het voor elkaar om binnen de tien minuten de pizza achter hun kiezen te krijgen en de boel te installeren? Het lukt ze niet. Om 21.20 hoor ik het twijfelende slagwerk van Nick. Alex tingelt wat op zijn piano. Ik verplaats van de halvemaanstafel naar de eerste (vierpersoons-) tafel voor het podium. Vijf minuten later begint het concert. Het café telt twintig bezoekers. Een aantal Italianen, Amerikanen en voornoemde aangeschoten stamgasten. Met name de Amerikanen voeren het hoogste woord. Ze klinken boven de voorzichtig ingezette eerste maten van Alex uit. De pianist ploegt onverstoorbaar voort. Ook de aankondiging van Nick van het tweede nummer verdwijnt in het rumoer. Als het trio de geest krijgt verstommen de stemmen. De saxofonist brengt de aanwezigen met zijn felle solo’s in de hogere regionen terug bij de les. Ik geniet. Alex bouwt met zijn hoekige akkoorden de spanning op. Nick roffelt lekker door. Hij bewaakt ook muzikaal gezien het totaalplaatje.

Als de eerste van drie sets om half elf is afgerond lopen de jongens naar de bar. Alex en ik wisselen wat tekst. Ik tik even later de vriendin/ fotografe aan en vraag haar enkele foto’s naar mijn e-mailadres door te sturen zodat ik mijn opdrachtgevers gerust kan stellen. We wisselen kaartjes uit. Ik loop naar de bar en mag (de barman checkt waar Emiliano is) een glas bier afrekenen. Ik geef Alex in het voorbijgaan aan dat ik graag om 23.00 uur wil vertrekken zodat ik nog rond twaalven Haarlem kan bereiken. Hij geeft aan dat hij de tweede set zal verkorten om nog afscheid van me te kunnen nemen. De fotografe geeft aan dat ze het trio en mij na de tweede set nog even op de foto wil zetten. Ik weet dat ik De Twee Spieghels niet voor 23.30 zal verlaten. En aldus geschiedt. De jongens zetten een geweldige tweede set neer, inclusief een prachtig nummer van het nieuw uit te brengen album. Ik baal dat ik moet vertrekken. De jongens lopen het podium af en omarmen me. De fotografe maant me het podium op te stappen en ik ga naast het trio staan. Ik leg mijn arm over de rug van Alex. Ik omarm de mannen nogmaals en geef een beleefde hand aan de fotografe. Bijna neem ik de jas van de drummer mee, maar Nick wijst me tijdig naar de stoel waar mijn jas hangt. Ik neem geëmotioneerd afscheid van musici, fotografe en barkeeper en neem op de Breestraat de bus naar het station.

Advertisements
This entry was posted in jazz, music, Uncategorized and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s