Vrijdag + 1 = zaterdag

imageEen week geleden hebben we de kinderen vrijgegeven aan hun andere ouders (de exen van Mies en mij). Ze, de exen, zijn anders. Daarom zijn wij, Mies en ik, bij elkaar. Het drietal van Mies verkeert bij hun vader in Zutphen. Niks aan de hand dus. Tweederde van mijn drietal is met moeder in Maleisië. Code rood dus. Ze vechten met apen, inboorlingen en kreeftachtigen. Ik krijg om de dag een berichtje per app van moeder met informatie over de kliniek die ze diezelfde dag hebben bezocht. Ik reageer daar standaard positief op. Het lijkt me niks om per app ruzie te maken met mijn ex over iets wat ze mogelijk verkeerd heeft gedaan in een land waar ik zelf nog nooit geweest ben.

Het is zaterdagavond. Misja en ik bezoeken onze favoriete pizzeria nabij de Amsterdamse Poort. We worden gastvrij ontvangen. De eigenaar wijst ons de weg naar onze vaste tafel buiten aan het terrasschot naast de Melkboersteeg. Aan het raam even verderop zit de broer van Jack Nicholson in zijn vuile witte hemd waar zijn krullende borsthaar bovenuit steekt. Hij kijkt ons aan alsof hij ons zo aan zijn vork wil steken. Wij weten beter. De man doet namelijk nog geen vlieg kwaad.

Mies en ik drinken aan de goede kant van de steeg een glas wijn en eten een pizza met gorgonzola en en andere makkelijk te versnijden ingrediënten. Ter linkerzijde naast ons zit een druk pratend gezelschap studentikoze meisjes. Een ervan kijkt me met haar lichtbruine knikkers aanhoudend aan. Ik voel me ongemakkelijk, want ik ben met Mies. Het meisje zou mijn dochter kunnen zijn. Ik kijk haar als zodanig aan en dat maakt dat ze al snel aftaait naar haar leeftijdsgenoten aan tafel. Ik heb medelijden met het wicht.

Als we terugkeren is het inmiddels 20.30 uur. “Nog even dan lieverd!” roep ik naar Misja terwijl ik naar de piano ren. Ik wil namelijk nog zo graag spelen zolang onze kinderen nog niet in huis zijn en het heft weer in handen nemen. En de kinderen zijn er nog twee weken niet. Ik pak een boek van de stapel pianoliteratuur en ik speel. Variaties op een Germaanse dans door Beethoven, walsen van Chopin en enkele sonates van Scarlatti. Na de laatste draai ik door op een thema van Charlie Haden.  “Lekker thema!” roept Misja, die een programma op een RTL-net probeert te bekijken. Deze boodschap dringt ergens in de vijfenveertigste maat tot me door. “Fijn!” antwoord ik en ik koppel af na de vijftigste maat hoewel ik nog lang niet klaar ben. Het schemert. Een leven duurt kort, ook al beweert men anders…

 

 

Advertisements
This entry was posted in jazz, music, persoonlijk and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s