De ballade van de verstoten koningin van het ongezongen levenslied

imageHet is warm en de vliegjes gaan in zwermen over het pad. Ik houd mijn korte vingers voor mijn ogen, terwijl ik met mijn fiets over het onregelmatige plaveisel van de parallelweg tussen Geuzenveld en Halfweg bikkel. Een dijk ter linkerzijde bevindt zich de binnenpolder, een uitgestrekt landschap bestaande uit graslanden, rijtjes wilgen  en tuinderijen. Aan mijn rechterzijde ligt een groenstrook met weer daarnaast enkele dijkwoningen, een fietspad en de Haarlemmerweg. Ik rijd onder het nieuwe viaduct door. Ik zie links naast me dezelfde polder, een drietal fietsnietjes en even verderop een tafeltje met twee bankjes ernaast. Een bankje midden in de polder. De zon schijnt en ik besef me dat ik anderhalve week vrij ben van mijn werk. Ik fiets, langs de nietjes, het dijkje af  en plaats mijn fiets tegen het tafeltje. Ik neem mijn rugzak van mijn warme, bezwete rug. Mijn natte rug voelt koud aan. Ik rits de rugzak open en haal er een flesje bier uit. Het is immers vakantie. Uit mijn voorvakje haal ik een opener. Ik trek de kroonkurk van de fles. “Daar ga je jongen!” zeg ik tegen de fles. Ik voel plots de aandrang om te plassen en ik zet de fles op de tafel. Naast de tafel bevindt zich een in onbruik geraakte spoorlijn. Ik ga op de dichtstbijzijnde rail staan en doe een plas over de biels. Waar zou deze lijn naar toe zijn gegaan en waarom wordt er nu geen gebruik meer van gemaakt?

Een tiental minuten later fiets ik over het pad verder richting Haarlem. Ik zie de grijze langharige zonnebebrilde man met de baard en de honden. Hij neemt amper de moeite om zijn huisdieren voor mijn wielen weg te laten. Hij kent me. Ik fiets hier iedere dag en ik doe nog geen vlieg kwaad. Maar misschien pak ik hem ooit nog wel op een voor hem ongunstig moment. Met deze wetenschap fiets ik rakelings langs hem heen.

Het is vrijdagochtendvroeg en ik sta op de loopband. Oud-docente Mia is er ook al, en kunstenaar Ruud en zijn Sonja. Ze doen alledrie iets op een loopband of een apparaat. Conciërge Jan zit achter de balie naar de computer te turen. Ze zijn alevier inmiddels gepensioneerd. Alleen ik “moet nog even” en op deze wijze bewijs ik me op de loopband. Ik loop mezelf in het zweet tegen een 10 % helling.  Mia neemt plaats op de loopband naast me. “Nou, jij gaat ook je goddelijke gang maar, volgens mij ben jij hier ongeveer tien keer per week aan het trainen!” zegt ze met een licht verwijt in haar stem. “Het is voor de goede zaak Mia” antwoord ik hortend en stotend. Ik begrijp nog steeds niet dat mensen die zelf aan het sporten zijn hun mede-sporters met hun gelul uit hun ritme proberen te halen. Nu weet (en vergeef) ik dat Mia in een woongemeenschap tegenover de sportschool woont en alles weet over de “need-to-knows” in de buurt. Ik maak daar dankbaar gebruik van. Ik weet zo onderhand alles van haar en haar omgeving, maar zij weet vrijwel niets van mij. En dat houd ik graag zo. Zo ook deze vrijdag. Als ze begint over haar gesprekken met haar nieuwe buurtgenoot Erik van Muiswinkel ben ik geneigd te verklappen dat ik diezelfde avond een interview met de grande dame van de   Avant-Garde Jazz, Carla Bley, maar ik houd me tijdig in. Een loopband kan mensen in zekere zin ook in toom houden.

Het is zaterdagochtend en ik sta wederom op de loopband. Mia, Ruud en Sonja zijn er niet. Ik ben de enige aanwezige sporter. Jan is er wel, maar hij zit wederom achter zijn PC. Mijn hoofd zit vol met de muziek en het interview van Carla Bley gisteravond. Ik wandel mijn 10 %-helling en tuur door het raam naar het huis aan de overkant, het startpunt van de wandelroute richting Santiago de Compostella. En plots realiseer ik het me. Het maakt niet uit wat ik schrijf. Niemand hier zal het ooit weten. En dat is wel zo prettig.

Advertisements
This entry was posted in jazz, music, Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to De ballade van de verstoten koningin van het ongezongen levenslied

  1. fredvanderwal says:

    Carla Bley net iets interessanter dan die Eric van Muiswinkel. Wie heet er nou ook zo? Je gaat toch niet je kaas kopen in een Muis Winkel?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s