Jessica

De avond lijkt nog jong, want het is licht buiten. De kinderen zijn weg. Misja is weg. Ik ben alleen en ik zit aan een keukentafel in onze lange huiskamer. Er staan bloemen van Natasja -de zus van Misja- en ze doen het goed, deze door weelderig groen omgeven bloemen. Ik neem plaats achter de piano en ik stel me voor dat ik een concert speel. Een mengsel van jazz, klassiek, country, rock, blues, boogie woogie. Als ik Machine Gun van Jimi Hendrix speel hoor ik dat het in de belendende achtertuinen rustiger wordt. Waarschijnlijk is men het gepingel van mij zat. Het deert mij niet. Ik heb de smaak goed te pakken en ik speel het Concierto d’Aranjuez van Rodrigo. En uiteraard gooi ik er een donkere improvisatie tussendoor met vooral lage akkoorden, kwarten, kwinten en Spaanse toonladders. Als ik stop is zelfs het gerommel in de achtertuinen verstomd.

Mijn vingers zijn moe. Klaar nu. Ik pak mijn telefoon, die verbonden is met mijn stereo-installatie, om op Spotify een nieuw nummer op te zetten. Ik zie op mijn display een sms-berichtje: “Als je nu niet naar de Barones komt neem ik je vrouw mee naar huis.” Ik zie een onbekend nummer en krab me op mijn achterhoofd. Barones. Mies is vanavond met Valentien naar café de Barones. Het zal wel een grapje zijn. Voordat ik het weet belt Kasper (die bij Misja en Valentien is) op en zegt: “Ja, jongen, het was misschien een misselijk grapje van me, maar ik mis je.” En het is pas vrijdagavond 20.00 uur. Na een gesprek vol misverstanden en insinuaties hang ik Kasper op. Ik moet door met mijn werk. Ik speel nog even piano en vervolgens zet ik me aan de vertaling van een drie-jaar-oud-interview.

De avond is iets minder jong. Als ik met een zojuist aangestoken sigaret naar buiten loop hoor ik de Damiaatjes. Het is dus 21.00 uur geweest. Mijn linkerbal doet pijn. Volgens de digi- dokter is het waarschijnlijk een kwaal van 40-plussers, maar ik ben er niet gerust op. Zijn het spataderen, vochthopingen, cystes of is het een kankergezwel?
Het is vrijdagavond half tien en Misja zit gezellig met Kasper en Valentien in Amsterdam bij de Barones, ooit de uitvalsbasis van Jan Lenferink, totdat die lul van EO-tv (hoe gaat het nu eigenlijk met…) langs kwam en de voormalige talkshowmaster in aangeschoten staat betrapte. Sindsdien drinkt en blowt Jan ergens anders.

Het schemert in Haarlem. Ik heb de tuindeur open staan. Kasper heeft al even niet meer gebeld. Ik luister naar Mat Manieri. Een jazzviolist, zoon van saxofonist Joe. Geniaal, maar ook ontoegankelijk. Een modern klassiek geschoold genie. Als ik zijn muziek beluister hoor ik wat hij wil, maar ik kan het vooralsnog niet vertalen. In juli speelt hij met de -toegankelijke- pianist Craig Taborn in het Bimhuis. Ik heb een interview aangevraagd met Mat. Het interview is gehonoreerd. Misschien was het interview met Craig ook wel gelukt, maar ik wil de ontoegankelijke Mat vragen.

Ja, en na zo’n overwinning draai ik Jessica. U kent het nummer niet? Bij deze dan.

Advertisements
This entry was posted in jazz, music, Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to Jessica

  1. fredvanderwal says:

    Zodra dielinkerbal zwart wordt en verschrompelt, vervolgens de hele balzak er af valt als een hefstblad en er slechts een hole in your bucket overblijdt dan is er pas wat aan de hand en wordt die andere bal blauw, nee….dan kun je het pas echt schudden en is er atoomstraling nodig na eeen eventuele castratie….Nee, geeft allemaal niks, as we maar gezond zijn.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s