Leuven, het Laatste Avondmaal

imageLeuven na drieën. Oude Markt, de grootste biertoog van Europa. Studenten, toeristen, boeren en buitenlui zitten op een van de vele zonovergoten terrassen aan een tafeltje met een glas Jupiler of Stella Artois in de hand. Zilla streept de door haar begeerde popjes aan in een luxe folder die we uit een speelgoedwinkel hebben meegenomen. Een speelgoedpaleis, het huis van de heks uit Hans en Grietje waar de kinderen Espresso te drinken krijgen en worden opgezadeld met een jonge onzindelijke kat mee naar huis krijgen als ze zonder begeleiding de zaak betreden. Ik kan het me goed voorstellen. Er staat voor tonnen Euro’s aan handel. Wat wordt aangeraakt beweegt, maakt een akelig geluid of geeft fel licht. Het winkeloppervlak telt enkele honderden vierkante meters. Een enorme zaak met een handjevol klanten en twee verkoopsters achter de kassa. En het enige waar de meiden de winkel mee verlaten is een gratis brochure. De zaak zou een toegangsprijs moeten heffen. Ik ben er van overtuigd dat de gemiddelde bezoeker het er graag voor over heeft.

Dinsdag 3 mei, Leuven in de verlenging. Ik heb er gisteren een nacht bijgeboekt. Om half tien word ik wakker. De universiteitsklok slaat de Reuzegommelodie. Het is donker in de kamer. De kinderen slapen nog. Zajra en Zilla liggen aan de overkant op de slaapbank. Jomma ligt nu naast me. Ik kijk naar mijn telefoon. Rava heeft weer gereageerd. “Ask the Bimhuise” antwoordt hij op mijn vraag naar het tijdstip van de soundcheck. Ik moet dus eerst uitzoeken hoe laat de soundcheck plaatsvindt, dan kan ik een afspraak plannen. Ik mail het Bimhuis. Binnen 5 minuten wordt er gereageerd. “De soundcheck is tot 18.30. Daarna gaan technici en musici dineren tot 19.30. Vervolgens hebben de musici vrij om te rusten tot het concert begint”. Na half acht dus. Het concert begint een uur later. Veel rust is de bejaarde trompettist niet gegund als ik hem al die vragen wil stellen die ik inmiddels kan dromen. Ik hoor dat Jomma zich omdraait. Ze wenst me goedemorgen en knipt het lampje op het nachtkastje aan. “Ben je nog steeds zo zenuwachtig voor dat interview?” vraagt Jomma. ” Ach, komt wel goed, maar ik zal blij zijn als het voorbij is.” zeg ik terug, zonder de vraag te beantwoorden. Als de Libertybell tien keer slaat komt ook de andere helft van de kamer in beweging. Zilla stapt uit bed en loopt met gespreide armen op me af om me een knuffel te geven. “Wat zullen we doen vandaag?” vraag ik, alsof ik alle mogelijkheden nog open wil houden. In werkelijkheid heb ik de vorige dag al een planning gemaakt waar ik niet van af wil wijken. “Maakt me niet uit.” zeggen Zilla en Jomma. “Prima, dan zoek ik wel wat uit.” reageer ik.

Ik stuur de kinderen naar de supermarkt aan de overkant van het hotel om croissants en melk te kopen. Ik ga aan de keukentafel zitten achter mijn iPad en download de Leuven Walk, een geheugenvretende app met een introductiefilm, wandelroutes en een handige kaart. Als de trage WiFiverbinding het programma eindelijk naar mijn iPad heeft gesluisd komen de kinderen de hotelkamer in. “Jongens, we gaan straks de stad verkennen!” De meiden reageren lauw. Ik gun ze een half uur rust en dan is het tijd om de stad in te gaan.We wandelen de straat uit en kruisen het plein voor het bibliotheekgebouw. We gaan over het Hooverplein en belanden in het Sint-Donatuspark. Talloze jongeren liggen in het gras en kijken ons belangstellend aan. Zilla neemt met mijn iPad foto’s van eenden, een vijver, een stompe toren. Jomma klimt in een boom. “Papa, neem me op de foto!” zegt ze en ik neem de iPad over van Zilla. Het lukt me niet een foto te nemen. Het apparaat reageert niet. Ik zie een zonnetje in mijn scherm en het cijfer 0. “Teveel licht?”, ik probeer het nogmaals. Nu verschijnt er een plaatje van een luidspreker met een streep erdoor. Ik begrijp er niets meer van. Jomma blijft maar in de boom hangen. “Kom maar benee lief, het toestel weigert.” Ik toets op de app de route in naar het Kleine Begijnhof en de Sint-Geertruiabdij. De route wordt getoond.

imageWat heeft een mens aan een navigatiesysteem als er ook plattegronden zijn? Ik loop met een door de VVV van Leuven verstrekte stadskaart in mijn kontzak en een iPad in de hand. Ik tuur naar de plattegrond op het scherm en zie een blauw rondje bewegen. Dat blauwe rondje zijn wij. Na een kwartier kom ik er -met behulp van de plattegrond- achter dat het blauwe rondje op het scherm een andere kant uit gaat dan wij. “Deze weg zijn we net al gegaan pap” zegt Zajra en ik geef haar schoorvoetend gelijk. Ik berg de Leuven Walk op in mijn rugzak en neem klap de kaart uit. “We gaan het nu even anders doen jongens.” zeg ik en we wandelen met behulp van de stadsplattegrond linea recta naar de abdij. Zilla is onder de indruk van het snelstromende water van de Dijle. “Over deze rivier dreef ooit het lijk van de fiere griet.” fluister ik haar in het oor. Zilla kijkt met grote ogen naar het water. Naast ons staat een voor publiek gesloten abdijkerk. We passeren het met mosbegroeide urinoir. Op verzoek van de kinderen doe ik er een plas. “Er hangt niet eens een kraan om je handen te wassen, nu mag je ons niet meer aanraken!” zegt Zajra. Ik vraag me af hoe al die andere mannen hun hygiëne bewaken als ze naar een urinoir zijn geweest. We lopen door het Kleine Begijnhof en vervolgens via de abdijtuin weer terug naar het oude centrum.

De Libertybell slaat acht keer, maar ik hoor hem niet. De televisie staat namelijk op een optimaal versterkt jeugdkanaal. De avondzon verlicht de bleke kindersmoeltjes op de slaapbank. Zilla probeert een Tina te lezen terwijl haar stiefzusjes zich verliezen in een soap voor tieners. Ze zitten met opgetrokken benen op de bank en kijken zielloos omhoog naar het scherm. Op Facebook lees ik een bericht van de tachtigjarige pianist Don Friedman, ooit begeleider van Ornette Coleman, Chet Baker en Dexter Gordon…en niet te vergeten prominent lid van de bigband van Clark Terry. De tweede jazzmusicus die ik ooit heb geïnterviewd. Hij heeft zojuist zijn eerste behandeling ondergaan tegen alvleesklierkanker. Mijn verdriet over dit Facebookbericht is bijna even groot als mijn verdriet na de ontdekking (vanmiddag) dat boekhandel de Filoloog het prachtige pand aan de Tiensestraat verliest omdat het de huur niet meer kan betalen.

Leuven, 3 mei 2016, half negen PM. De kinderen zitten moe maar voldaan op de bank en kijken nu alledrie tv met een bakje chips op schoot. Nog een half uur en de grote klok slaat negen. Ik zou het hier nog wel een paar weken kunnen uithouden.

 

 

 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s