Uitvaartbus


In 1974 schreef de Britse historicus Peter Burke een studie naar de verschillen en overeenkomsten tussen Amsterdam en Venetië. Zeventien jaar later vertaalde mevrouw de Roo-Ramaekers het werk voor Agon (uitgever van werken met namen als: “Het geheugenpaleis van Matteo Ricci”, “de kanonnen van Augustus” en “Die waanzinnige veertiende eeuw“). Een exemplaar van het boek lag vanmiddag bij Snuffelmug, een Haarlemse kringloopzaak. Ik heb het boekje voor 1 euro gekocht, ondanks de waterschade. Waterschade past toch prima bij een boekje over grachten en kanalen. Het boekje ligt nu bovenop de twee andere aankopen: de LP-cassettes met Das Rheingold van Richard Wagner en Manon van Jules Massenet.

Nee, niet in cultuur geïnteresseerde lezer, nu niet weggaan! Het is misschien wel leuk je te bedenken dat deze aankopen ooit in een huishouden aanwezig waren waar je als kind ooit kwam. Je kent ze wel. Sigaarrokende oom Piet die zo uit zijn kleren stonk. Of die verstokte vrijgezelle vrouw waar moeder zoveel me optrok. De vader van je beste vriend, die man op leeftijd die zichzelf had begraven in zijn eigen krantenmuseum. Misschien zijn ze inmiddels allemaal dood en is dat de reden dat hun nalatenschap nu bij de Snuffelmug ligt. Ik hoor het de door het leven getekende medewerker, die welwillende man zonder toekomst in het bedrijfsleven, nog zeggen:” Ja, hij kwam ze vanmiddag brengen. Zijn ouders lagen al een tijdje niet  lekker, maar nu is zijn moeder gestorven. Brak tijdens een val haar heup en heeft daarna nog een dag voor oud vuil in het ziekenhuis gelegen. Zijn vader is vervolgens overgeplaatst naar het verpleeghuis. De zoon heeft het ouderlijk huis leeggehaald en heeft hier zojuist een behoorlijke voorraad  gebracht.” Geen Germaanse mythe kan op tegen de gang van zaken in een 21e eeuwse kringloopzaak. Als Wagner anno nu zou hebben geleefd had hij een operacyclus gecomponeerd op het leven en werk van een kringloopwerker. Of misschien ook niet.

Vandaag ben ik  naar Utrecht afgereisd voor mijn afspraak met Rinus. Een in Tilburg woonachtige gepensioneerde muziekrecensent. Hij is nog volop actief en heeft me gevraagd daar waar mogelijk bij te staan. We troffen elkaar in het Café van Tivoli/ Vredenburg, genaamd “Het gegeven Paard” en spraken uitsluitend over jazzmuziek. Ja, dat kan. Zijn enthousiasme werkte aanstekelijk en voordat ik het wist had ik mezelf opgescheept met enkele opdrachten.” Bekijk het maar even” zei de nestor met minzame blik. Ik knikte hem toe en voelde me op de een of andere wijze belangrijk. Dat is het gevoel dat een mens op de been houdt. We gaven elkaar bij het uiteen gaan een ferme hand. De worsteling om vervolgens de juiste trein te vinden is irrelevant om hier te vertellen.

Het perron van de trein terug naar Amsterdam is overvol. Ik hoor Duitssprekende perrongenoten met treinpersoneel spreken. Ik begrijp er maar weinig van. Ook de omroepinstallatie lijkt het te hebben gegeven, maar even later hoor ik door de luidsprekers over een ongeval van een persoon voor de trein. Ik vervloek de persoon die zijn ziel op deze wijze in de handen van de duivel heeft gejaagd en informeer bij de perronchef. De trein arriveert. Ik neem in een bankje plaats naast een lange, bebrilde student met een enorme koffer. Ik schuif mijn beentjes richting gangpad, zodat de student zijn ledematen en koffer voor zich kan plaatsen. Ik zit ongemakkelijk, maar ik zit! Tegenover me zitten studentes. Ze praten over studentendingetjes en ik merk dat ik me niet in hen interesseer. Waarschijnlijk ben ik te oud voor hun onzin.

Rond 17.00 uur treffen Misja en ik elkaar. Ze trekt haar jas uit en  legt deze over de bank. “Hoe was het met Rinus in Utrecht?” vraagt ze voor de vuist weg. “Lieverd, het liefst wil ik je dat verhaal tezamen met een opera delen.” Ik zet de zojuist gekochte opera op en Misja gaat met glanzende ogen op de bank zitten. “Nou, vertel!”zegt ze en ik vertel haar het verhaal van mijn successen en weiger haar het verhaal van mijn mislukkingen. “Ik ben trots op je!” hoor ik haar zeggen en we duiken vervolgens om ons moverende redenen op onze iPhone.

 

 

Advertisements
This entry was posted in jazz, music, Persoonlijk, persoonlijk, Uncategorized and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s