Roma in Termini – Last Stop: Pigneto

  Na Misja’s bezoek aan de Zara is het weer tijd voor cultuur. Ik heb een museum uitgezocht. We lopen over de Via del Corso, de Via dei Prefetti en de via dell’Orso en belanden uiteindelijk bij onze derde locatie van de Museo Nazionale Romana, het Palazzo Altemps. Het statige pand aan het piazza santa Apollinaire dat aan het Piazza Navona grenst, herbergt een belangrijk deel van de Ludovisi collectie (hoogtepunten uit de Oudheid). Bovendien vindt men er een prachtige binnentuin en een uit de kluiten gewassen huiskapel. Tot zover de reisgids. Misja en ik wandelen vlug langs de ongeïnteresseerde bewaker, die meer oog heeft voor zijn boek dan voor ons. Een andere bewaker loopt ons achterna. Als we de binnentuin betreden kijkt Misja achterom en vraagt Misja: “Beautiful! You live here?” “Yes.” antwoordt de kleine Italiaan in blauw uniform die de vraag waarschijnlijk niet begrijpt. Hij keert zich snel om. “Zo kom je dus van die lui af.” zegt Misja en ze geeft me een hand. “Ik zou hier zelf wel willen wonen.” “Kom, we gaan naar de tentoonstellingsruimte, er is volgens mij nog genoeg te zien.” reageer ik en ik trek haar aan de hand naar binnen. We lopen langs bustes van keizers, hun vrouwen en de filosofen. In een volgende kamer zien we onder straatniveau een door hek- en glaswerk afgescheiden opgraving. “De antieke afvalput.” vertaal ik het informatiebord. “Rubbish!” reageert Mies, “Na het zien van Ostia Antiqua stelt dit niet zo veel meer voor, kom we gaan naar de volgende zaal.” Terwijl ik nog aan het lezen ben trekt Misja me weg van het informatiebord. In de aangrenzende ruimte treffen we nog meer bustes en beelden van bestaande en mythische figuren. “Kijk, die vrouwen hebben allemaal dezelfde uitdrukking. Ze lijken sprekend op elkaar.” zegt Mies en ik kan haar geen ongelijk geven. “Misschien dat we er daarom maar wat sneller doorheen moeten gaan.” zeg ik en ik wandel alvast door naar de volgende zaal. Enkele ruimtes nemen we plaats in twee transparante zitkuipjes om een ongesproken filmpje over de opgravingen sinds 18 zoveel te zien. Op de achtergrond speelt Evgeny Kissin Liszt’s Liebestraum Nr. 3. Na het filmpje lopen we door een tentoonstellingsruimte met potten en pannen, munten en scherven uit de oudheid, gerangschikt op kleur en ouderdom. De expositie hebben we vrij snel bekeken en we gaan terug naar het portaal voor de zaal waar zich een trap en een lift bevinden. We nemen de lift. Op de eerste verdieping lopen we naar een enorme, vrijwel lege, kamer met uitzicht op het Piazza Navona. Misja en ik nemen plaats op de twee fauteuils die naar het raam staan gekeerd en stellen ons voor dat we hier wonen. “En dan laten we die snoeren die zo lelijk langs het raam hangen weg werken. En overal dubbel glas.” Bezoekers lopen voor ons langs en negeren onze aanwezigheid.

Het is inmiddels donker buiten en ik werk aan het aanrecht op mijn iPad aan mijn blog. Het licht van de afzuigkap schijnt op mijn toetsenbord. Naast me staat het “Birra-Jazz” -glas van Matteo. Een wijnglas bestemd voor bier. Ik heb de inhoud van een van de drie flesjes erin leeggeschonken. Het Jazzbier met een alcoholpercentage van 4,9 % smaakt prima en lijkt op het bier van de Haarlemse Jopenbrouwers. Mijn telefoon gaat. Een Italiaans nummer verschijnt op het scherm van mijn iPhone. Ik laat, net zoals vanochtend, de telefoon gaan. “Dat was Guido” zeg ik toonloos tegen Misja. “Is prima, maar ik ga niet mee. Je spreekt maar alleen met hem af. Ik ben hier te moe voor.” zegt Mies lusteloos vanaf het bed. Ze kijkt een modeshow op haar ipad. “Ahjoh, we gaan zo naar de pizzeria hiernaast. Laten we hem daar langs komen, kan hij zijn verhaal afsteken. En als het gezellig is bieden we hem nog een drankje aan. Nu kan het nog. Morgen zijn we weer in het saaie Nederland.” reageer ik, behoorlijk tegen mijn kluizenaarsaard in. Misja is te moe om iets tegen te werpen. Aldus geschiedt. Ik sms Guido het adres van de pizzeria en de gewenste tijd. Misja en ik lopen het appartement uit en lopen heuvelafwaarts naar de pizzeria. Er is nog voldoende plaats. We bestellen onze favoriete pizza en een liter rode huiswijn. “No. We don’t serve a liter. You can drink a bottle.” zegt de kelner geërgerd. “OK, let’s do that.” zegt Misja ter bevestiging richting mij. Ik kijk rond. Aan de andere tafels zie ik grotere en kleinere Italiaanse gezinnen, een homogezelschap en een oudere man met een vrouw die qua leeftijd zowel zijn dochter als minnares kan zijn. De wijn wordt op tafel geplaatst. Een paars label met weinig informatie. Ik schenk in en neem een slok. Een wrange wijn met een hoog alcoholpercentage. Misja neemt ook een slok. “Dit is slecht.” zegt ze. “zullen we het zeggen en een andere bestellen?” Ik schud mijn hoofd. Misja kan in anderen het slechtste naar boven halen. Het is goed om nu pas op de plaats te houden. Als ik om me heen kijk zie ik dat er verder niemand wijn drinkt. “Laat mij mijn gang maar gaan met die wijn. We zien wel waar het schip strandt.” Misja trekt een scheef gezicht, maar laat me begaan. “Ik betaal de wijn, jij de rest OK?” voeg ik er aan toe, om de aankoop veilig te stellen. Ik drink snel het glas leeg. De pizza wordt geserveerd. Misja en ik duiken op onze pizza. Deze heeft een zachte bodem. Misja kijkt blij. So far So good. 

 Guido belt als we een halve pizza hebben opgegeten. Ik neem de telefoon op. “Hi Robin, I am already there.” hoor ik aan de andere kant van de lijn. “Hi Guido! OK, I am there too, I’ll walk to the entry.” Zeg ik door de telefoon en sta op uit mijn stoel. In de entreehal van de pizzeria staat een schuchtere donkerblonde Italiaan met baard en bril. Hij zwaait naar me. Hij weet dat ik Robin ben. We zijn al jarenlang op Facebook bevriend. “You want to finish your pizza?” Ik knik. “Go eat your pizza, I’ll visit a friend.” zegt Guido. “We just need 5 minutes!” zeg ik en de entrepeneur kijkt me verbaasd aan. “Just call me, OK?” Ik geef hem een schouderklop en loop snel terug de zaak in naar Misja. “Lijkt me een leuke vent, ik heb jullie net gezien.” zegt Misja en ze eet snel verder. We eten in no-time onze pizza op. “Laat Guido ook even de wijn proeven!” zegt Misja. 

Ik loop de hal weer in. Onze gast staat er nog steeds. “You are ready?” vraagt de fronsende Guido. “Please come with me.” gebied ik hem. Ik vraag de eigenaresse een extra glas. De verlegen handelaar in jazzmuziek schuift een stoel bij aan de tafel. Als het glas op tafel staat en ik Guido heb ingeschonken wordt onze gast al vrij snel spraakzamer. “How is the wine?” vraagt Misja aan de kenner. “It is a strong wine. I don’t understand why people drink wine with pizza. You should drink a beer with your pizza. No wine.” zegt onze nieuwe vriend en de klik is gemaakt. Misja praat ronduit en ik schenk Guido een laatste glas wijn in. “I live outside Rome and can meet you just a few minutes.” had hij aanvankelijk gemeld per app, maar nu lijkt het erop dat hij graag zo lang mogelijk bij ons wil blijven. Guido en ik praten over jazz en Misja praat met hem over punkmuziek. De sfeer is goed en ik bied hem aan verderop een glas wijn te drinken. Guido hapt toe en biedt ons een lift aan naar een autovrij wijkje, genaamd Pigneto. Misja en ik roken een sigaret voor de ingang van de pizzeria. Guido neemt een haal van zijn elektronische sigaret. Hij blijkt enkele dagen ervoor met roken te zijn gestopt. Hij rookt nu nog slechts 3 echte sigaretten per dag. In het nabije verleden rookte hij het tienvoudige. Guido laat ons instappen in zijn FIAT en rijdt met hoge snelheid de heuvel op naar de Via Casilina. Een minuut of twee later stappen we de op een parkeerplaats aan de Via Giovanni de Agostini uit. We wandelen het autovrije gebied in. Guido vertelt ons over de scheiding der klassen (de minder bedeelden-de loopjongens- wonen onder straatniveau en hun chefs wonen een verdieping of twee hoger) en hij maakt ons wijs dat deze plaats in Rome nog niet eerder door toeristenvoeten is betreden. We struinen enkele etablissementen langs en Guido weet te vertellen dat de ene te duur is, de andere te beperkt. Een gezellig ogende taveerne blijkt te zijn gereserveerd voor en door lesbiennes. De vierde in de rij lijkt geschikt genoeg om binnen te treden. Guido bestelt voor zichzelf een alcoholisch drankje. Hij informeert of Misja ook wil proeven. Misja neemt een slokje uit het glas. “No, this is what we call jagermeister in Holland.” zegt Mies met een zure bek. Guido vraagt aan de kastelein of hij ook reguliere wijn serveert. Dat blijkt niet het geval. Het is een zware jongen. Guido legt een vijfje op tafel en we lopen weer heuvelopwaarts de studentenwijk in. We lopen heuvelopwaarts een wijnbar in. Hier ligt een heuse kaart. Guido vindt een prima wijn en een uur (en enkele diepzinnige gesprekken) later weigert hij ons, de rekening te laten betalen. Guido rijdt ons terug naar het hotel. Hij parkeert zijn auto voor de Evangelische kerk. We nemen innig afscheid en beloven elkaar snel weer te bezoeken. Guido schuift nog drie recensabele CD’s in mijn hand onder het mom van: “Just for the pleasure!” Ik aanvaard tevreden het luisterwerk. Misja drukt onze maat nog tien sigaretten in de hand, waarvan hij er acht beleefd weigert, en ik geef hem een knuffel voordat hij wederom met zijn wagen richting Via Casilina scheurt. Het is 1.30. Over zes uur vertrekt onze tram naar Termini.

Advertisements
This entry was posted in jazz, music, Persoonlijk, persoonlijk, Uncategorized and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Roma in Termini – Last Stop: Pigneto

  1. Fenny says:

    Het gaat goed met de muziek, en Misja is zowel irritant als aandoenlijk in haar reacties, als met wandelschoenen aan!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s