Roma in Termini- For Sale

  De eennalaatste dag van ons Romereisje begint regenachtig. Het heeft vannacht flink gespookt. Een windvlaag heeft de afscheiding op het balkon omvergeblazen. We kunnen nu ook een blik werpen in de huiskamer van onze rechterburen. Maar dat doen we niet vanwege de regen. Matteo heeft ons rond 9.10 wakker gebeld. Ik heb niet opgenomen en heb me nog een keer omgedraaid, maar ik kan de slaap niet meer vatten en houd Misja uit haar slaap. Matteo, de platenbaas van een aanzienlijk jazzlabel, die ik alleen ken van Facebook zal ons van het appartement ophalen en meenemen naar een terrasje in de stad. Ik lees op mijn telefoon dat hij ook heeft geappt. Hij wil ons niet storen en informeert naar de gewenste vertrektijd. Ik app terug dat hij ons om 11.00 uur op kan halen. Misja knort wat en ik sta definitief op. Ik loop de doucheruimte in en realiseer me dat ik vergeten ben schoon ondergoed mee te nemen. Ik loop de kamer weer in “Hebben ze het wc-papier al vervangen?” hoor ik vanuit het bed. “Nee, de rol is nog leeg.” antwoord ik in dezelfde richting. Ik douche me in de te krappe douchecabine. De gordijnen sluiten niet goed, de douchebak is te smal en de kraan bevindt zich onder kniehoogte. Het is een hels karwei om met deze mengkraan het water op de juiste temperatuur te krijgen. Ik was mijn haar met dun badschuim en spoel het spul zo snel mogelijk uit mijn haar omdat de temperatuur ongemerkt toch weer oploopt tot onbehaaglijk warm. Door al dit gestoei op een vierkante meter is er behoorlijk wat water langs de gordijnen terechtgekomen op de vloer die is bedekt met wandtegels. Als ik de bak verlaat loop ik voetje bij voetje om te voorkomen dat ik uitglijd. Ik droog me voor de spiegel af en probeer mijn shirt en ondergoed zo snel mogelijk aan te treken. Omdat ik nog vochtig ben gaat dat lastig, het shirt blijft halverwege mijn middel steken. Als het eindelijk zover is loop ik door de gemeenschappelijke hal de kamer weer in. “Jij bent!” roep ik, maar Misja ligt nog in coma. Ik ga op bed zitten en check de berichten. Inmiddels heeft ook impresario Guido een berichtje achtergelaten. Hij heeft op Facebook gezien dat ik in Rome ben en wil graag op deze laatste dag met me afspreken. Ik laat hem weten dat dat me een prima idee lijkt en stuur hem mijn nummer door.  “Je bent er maar druk mee.” mompelt Misja. “Ja, klopt, en jij ook lieverd. Over drie kwartier staat er een belangrijke Italiaan voor onze deur.” reageer ik en ik weet dat ik met deze woorden meer effect hebben op mijn modekoningin dan de luidste wekker.

Even voor 11.00 uur lopen de tiptopgeklede Misja en de onverzorgde Robin (‘die broek stinkt naar zwerver!’, aldus Misja)  in lange jas richting de evangelische kerk. Op de parkeerplaats staat een keurige man met een rode paraplu op. Hij kijkt in onze richting en ik zwaai. Hij zwaait terug. “Dat zal hem zijn.” zeg ik tegen Misja en ze reageert geprikkeld: “Ja, en hij heeft tenminste een paraplu!”. De lange stevige Italiaan met getrimde, grijzende, baard en lange zwarte regenjas kijkt ons warm aan met zijn lichtbruine ogen. Hij geeft ons een hand en vraagt ons wat onze plannen zijn. Als we hem vertellen dat we met het OV naar het museum willen gaan, biedt hij aan ons naar de stad te rijden. Matteo loopt naar zijn auto, een stadswagen van beperkt formaat. Er hangt een damessjaaltje uit het gesloten achterportier. De man opent de vijfde deur en tovert er een, tussen dozen en zakken verborgen, kartonnen cadeauverpakking uit. “This is a small present for you.” zegt de hevig hoestende Matteo.  “It is Birr Jazz.”  and a CD.  Alsof dat nog niet genoeg is krijg ik een tweede tas met twee bierflessen van hetzelfde merk. Als we met de hele santekraam de auto in willen stappen zegt onze  charmante bezoeker: “Maybe it is unconvenient for you to carry around with the bottels.” Ik geef hem gelijk en wenk Misja om met me mee terug te gaan naar het appartement om de cadeaus op te bergen. Als we naar het appartement teruglopen zegt Misja:” Wat erg, we hebben helemaal niets voor hem meegenomen!” “Zaken zijn zaken” zeg ik, alsof ik alles van dit ritueel af weet (wat uiteraard niet het geval is).We leggen de cadeaus snel op bed en lopen met gezwinde spoed terug naar de straat. Matteo heeft de auto inmiddels voor de deur geplaatst. Ik ga naast de bestuurder zitten en Misja neemt achter mij plaats. Onderbroken door hoestsalvo’s vertelt Matteo zijn verhaal en wij luisteren. Aan het stuur zit een man die van zijn hobby zijn beroep heeft gemaakt. Een zelfstandige die 80 uur per week werkt en ook nog een goed vader is voor zijn vijf kinderen. Hij heeft helaas geen tijd om naar de dokter te gaan om zijn longen te laten nakijken. We stoppen dicht bij San Giovanni. “There is the Subway.” Matteo parkeert zijn auto aan de rechterkant van de straat. “Don’t know if it is allowed. Let’s take a fast coffee!” . Matteo werkt 24/7.  We  belanden op een terras onder een poort. Matteo bestelt en trekt alvast zijn portemonnee. Ik schud “nee” en neem mijn eigen portemonnee, maar Matteo volhardt “You are my guest!” en hij trekt een briefje van 50 uit zijn portemonnee. Misja zegt tegen mij: “laat ons dit betalen, hij heeft ook al zo’n duur cadeau gegeven.”. Misja wendt zich tot de Italiaan. “We’ll pay!” zegt ze. Matteo steekt dreigend zijn wijsvinger naar haar op. “O, we’ll not.” zegt Misja en ze trekt haar handen met de vingers beneden voor haar borst, alsof ze een gehoorzaam hondje is. Enkele hoestsalvo’s verder is de koffie op en is het tijd om te gaan. Misja en ik kussen de jazzfanaat en we nemen afscheid alsof we elkaar al jaren kennen.

De middag verloopt verder zonder jazz. We wandelen over de via del Corso en stoppen er langdurig bij de Zara. Misja verleidt me een joggingbroek voor 7,99 te kopen (omdat de broek die ik draag zo stinkt), ze koopt voor zichzelf een jurk. Als we weer op de begane grond staan van deze grootste Zara van Europa geeft Misja aan dat ze graag nog even naar de kinderafdeling in de kelder van het pand wil. Ik geef haar haar zin en zoek mijn heil buiten, in een nis van het pand. Ik rook een sigaret. Twee mannen praten met elkaar, een nis verderop. De  zwerver ernaast, een vijftiger met lang krullend asgrijs haar en een baard waarvan de grens dichtbij zijn toegeknepen ogen eindigt, staart voor zich uit.  Even later kijkt hij mijn kant op. Hij ziet er uit alsof hij graag wil roken en waarschijnlijk bedenkt hij nu hoe hij mij een sigaret afhandig kan maken.  Ik  loop naar hem toe en bied hem op voorhand een sigaret aan.  Hij kijkt me beduusd aan, maar accepteert het offer. Als ik hem heb geassisteerd bij het aansteken van de sigaret loop ik weer terug naar mijn zitplek. Een tweede zwerver dient zich aan, eentje met een onsympathiek gezicht en kort haar. “Italiano? English?” vraagt hij “Yes.” Antwoord ik met tegenzin. “You can help me” zegt hij met  met een gemaakte glimlach. “No, I am afraid I can not.” zeg ik voordat hij zijn betoog heeft kunnen houden. Zijn mondhoeken glijden naar beneden en zijn gezicht wendt hij van me af. Nadat ik nogmaals twee keer ben lastiggevallen door zwervers arriveert Misja buiten. “Tijd voor cultuur!” zeg ik enthousiast en Misja kijkt zuur. Waarschijnlijk wil ze de rest van de middag doorbrengen in de Kalverstraat van Rome, maar ze houdt zich in ze legt gehoorzaam haar hand in de mijne. Aan  haar rechterarm bungelen twee tassen van de Zara.

Advertisements
This entry was posted in jazz, music, Persoonlijk, Uncategorized and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s