Roma in Termini- de oude havenstad

  Roma, dag drie. Sinds gisteravond hebben we eindelijk wifi. Misja sprak onze apartementgenoot, Riccardo-de zoon van de verhuurster-, in de gemeenschappelijke hal aan en na veel vijven en zessen wist zijn vriendin een foto op haar smartphone te voorschijn te tevoren van een 20-nummerige wifi-code. Riccardo, een slungelige jongen van begin twintig met en stoppelbaard en -snor was inmiddels zijn hol, ter rechterzijde van ons deelappartement,  weer ingeslopen. Toen het meisje zijn voorbeeld had gevolgd toetsten Mies en ik snel  de code in. Sindsdien trillen en piepen onze telefoons van de berichten. Misja heeft inmiddels een heus chatgesprek gevoerd met haar koters, een modeshow bekeken en al haar Facebookoproepen beantwoord. Wat moet een mens anno 2016 zonder wifi-verbinding?

Het weer is deze dag nog beter dan gisteren en dat is maar goed ook, want Ostia Antiqua staat op het programma. Na twee koppen koffie op Termini nemen we de roltrap van de megalomane winkelhal van het station naar het ondergrondse gangenstelsel dat wonderwel is aangelegd voor slechts twee metrolijnen.  We stappen lijn B in richting  Laurentina. Een halte of vijf verderop zien we de zon weer. Met het daglicht verschijnen ook de ontheemden, een luidruchtig bedelende zigeunermoeder met een baby in een draagdoek en een kleuter die stuurs naar beneden kijkt en aanhoudend uit zijn neusje eet, een naïef kijkende jongeling met een kinderxylofoon tingeltangelt alsof zijn leven ervan af hangt, een kortgeschoren lange twintiger die zachtmoedige liedjes in het Engels zingt en geld vraagt aan de persoon die het langst naar hem kijkt. En deze hele stoet trekt aan ons oog voorbij in nog geen vijf minuten.  Het is tijd dat we de stad (al is het maar voor even) achter ons laten. We verlaten de metro op halte E.U.R Magliana om over te stappen op de treinlijn richting Ostia/ Lido. Op het perron maken enkele zigeuners zich een bankje verderop klaar om de metro richting Rebibia in te stappen met hun valse gezang, gebedel en geacteer. Een lilliputter maakt ruzie met een spottend kijkende moeder met een kind aan haar hand. De metro’s verschijnen hier vaker dan de treinen. We hebben de vorige waarschijnlijk net gemist. Ik rook een sigaret en Misja loopt rusteloos heen en weer over het perron. “Ik hoop dat hij nu snel komt lieverd, het is twaalf uur geweest en Ostia Antiqua sluit om 16:00 uur.” Misja wordt er na deze opmerking niet rustiger op. Een minuut later verschijnt de regiotrein, die wij in Nederland metro zouden noemen.

Ostia Antiqua. Zodra we over de via Ostiense de Necropolis binnenlopen worden we overvallen door vermoeidheid. Mijn verkoudheid doet mij maar liefst acht keer achtereen niezen. Misja neemt plaats op een tombesteen. “Geef nu die cola maar” zegt ze gebiedend en ik grijp in mijn rugzak op zoek naar een blikje.  Ik ga naast Mies op de steen zitten en vraag haar: “Zeg het maar, wat wil je allemaal zien hier?”. Misja ontvouwt de plattegrond die we voor 2 euro bij de kaartverkoper hebben gekocht. Een kaart met 68 oranje gekleurde “highlights”. Ik zie in een oogopslag dat onze voeten deze weelde niet kunnen dragen. We zijn allebei herstellende van een griep/ verkoudheid. Een volwaardig bezoek aan een opgraving van deze orde, een complete havenstad uit de oudheid, is voor ons nu een brug te ver. We kiezen enkele oranje locaties uit. Helaas liggen deze nogal uit elkaar en zullen we toch de volledige route richting Porta marina moeten volgen. In het begin lukt het nog wel om de opgravingen op waarde te schatten, maar naarmate we verder in het moeras belanden van blokken, stenen, tot de bodem afgebrokkelde constructies en onthoofde senatoren zonder armen, krijgt de desinteresse definitief de overhand. “Ach dit hebben we ook al zo vaak gezien.” zegt Mies en ze loopt met grote snelheid de trappen van het theater af, enkele trapopwaarts lopende ongemotiveerde treuzelaars uit een Duitse schoolklas ontwijkend. “Laten we maar meteen naar het museum gaan. Daarnaast is een restaurant. Kunnen we lekker koffie met  gebak nemen!”zeg ik als ik Misja onvast over de onregelmatige stenen van de hoofdstraat zie waggelen. Misja draait zich vermoeid om. Als ik haar tevreden glimlach zie weet ik dat ik de juiste snaar heb geraakt. 

 Het is drie uur. De zon schijnt en Misja en ik zitten uitgeput op de moderne bank met zicht op de tuinhuizen, de Domus Nymphaeum en de Domus Diuscuri en het vliegverkeer van en naar Rome. We hebben het museum gezien. De koffie gedronken en de taart hebben we laten staan (wie wil er 4 euro voor een plak cake betalen?). “Dit is de laatste keer dat we samen naar Rome gaan lieverd, maar o, wat zou ik hier graag met je willen blijven.” zegt Misja. Ze verwijst impliciet naar de afspraak  die ze met haar oudste zoon. Levi,heeft gemaakt. De volgende keer zal ze samen met hem naar Rome gaan. De keer erop neemt ze waarschijnlijk haar eenna-oudste mee etc… Misja is Rome-klaar met mij. Drie keer samen is genoeg. Het is stil op deze locatie. Geen Amerikaanse grootouders met hun kleinkinderen, geen Franse, Duitse of Italiaanse schoolklassen, geen verdwaalde stellen of enkelingen. Ik blijf zitten en leg mijn arm om Misja heen. Een meeuw vliegt krijsend over ons heen. Eigenlijk wil ik gaan, maar ik merk dat dit moment zo lang mogelijk gerekt moet worden. De laatste keer?  Een vliegtuig wendt zich voor onze ogen zeewaarts. De laatste keer?… Maar we zijn hier nu niet in Rome. En hoeveel prettiger voelt de rust op deze locatie, dan de hectiek in het hart van de eeuwige stad!?  Laat Misja maar gaan met haar kinderen. Ik ga wel met de mijne. En laten we dan op een ander moment samen de rust op zoeken.  Waar en wanneer maakt niet uit. “Volgens mij is het tijd om te gaan.” zeg ik tegen Misja en ik neem mijn arm van haar schouder. We lopen de hobbelige hoofdstraat terug naar de Porta Romana, langs drukke schoolklassen, verliefde stellen en verdwaasde enkelingen. Het is nog geen vier uur, maar Misja en ik hebben genoeg gezien.  We wandelen de antieke en moderne wegen over naar het station. Beiden zijn even onregelmatig. Als we het station bereiken arriveert de trein naar Rome.

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2010-09, Persoonlijk, persoonlijk, Uncategorized and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s