De tweet die mijn leven redde

IMG_0343Zondagmiddag. Een enorme haardloze huiskamer met entresol, met fijne draden behangen kroonluchters zonder kristal, voorzien van stemmig mild brandende melkwitte peertjes. Kleine tafeltjes, glasgerinkel, geroezemoes alom. Ik heb mijn toevlucht moeten zoeken tot een tafeltje aan de kopse wand van de de entresol. Ik leun met mijn linkerarm tegen de rand die het gelambrizeerde gedeelte van de wand scheidt van het gedeelte dat is behangen met een velletje rozetten in sepia. Tegenover me zit een stelletje. Het meisje kijkt aandachtig naar de menukaart en de jongen kijkt inspiratieloos met zijn rechterarm geleund op het balkon richting de glas- in loodramen, de bovenste helft van het enorme venster naar de Grote Markt.  Enkele minuten geleden zat er net zo’n stel. De kelner stoorde hun intieme gesprek door een stoel te pakken en de gloeilamp in de kelk boven hun hoofd te vervangen. Ik weet niet of hun rappe vertrek samenhing met dit brute optreden, maar het zou zo maar kunnen.

Mijn eigen huiskamer wordt momenteel bevolkt door Misja’s ex, haar oudste en jongste spruit. Ze kwamen ontijdig en dat is de reden dat ik hier nu zit. Ik ben gewend aan het halen en brengen van kinderen en ben altijd blij als de overdracht in sneltreinvaart geregeld is, maar een onverwacht langer bezoek kan ik niet aan. Op het moment dat Misja me op de hoogte bracht van het bezoek greep ik mijn jas en liep stampvoetend de deur uit. Misja is dat wel van mij gewend.

En nu zit ik hier alleen en anoniem. Hoewel…geheel anoniem zit ik hier niet. Het personeel kent me en weet wat ik drink. Ik hoef maar naar mijn lege glas te wijzen en er staat een gevuld exemplaar voor in de plaats. Ik schrijf aan een recensie. Een prettig in het gehoor liggende jazzplaat in de traditie van Getz/ Gilberto. Een leuke opdracht. Thuis is even ver weg. Misja en ik zijn afgelopen week bekende Nederlanders geworden. Mensen herkennen ons op straat. Ik word door verschillende cassieres aangesproken en Misja is het  vlaggenschip tijdens de open dag van de Vrije Universiteit. Maar elke reactie op het programma is er een teveel. Ik wil graag weer even verder met mijn oude leven. Misja waarschijnlijk ook. Nog even en niemand herkent ons meer. Hoop ik.

Het schemert. Het stel is al weer weg. Mijn uitzicht naar de Grote Markt is vrij. Ik zie een leeg plein. Het is tijd om te gaan, maar ik weiger te vertrekken.

Advertisements
This entry was posted in jazz, music, Persoonlijk, persoonlijk and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

6 Responses to De tweet die mijn leven redde

  1. fredvanderwal says:

    Verder dan de drempel zou die meneer niet behoren te komen…je weet hoe ik er over denk.

  2. Robin Arends says:

    Fred, ik weet het en ben het met je eens. Maar Misja denkt er anders over. En dat weet die meneer. Helaas.

  3. fredvanderwal says:

    Eén stap over de dremppel is één stap te ver. Er zijn heel fijne driekamerflatjes in Leeuwarden voor damesdie niet willen luisteren en een puike uitkering, ook in Leeuwarden, waar echt alles kan. Okee, twintigduizende wachtenden 8 tot 12 jaar voor u maar we moeten nu eenmaal even geduld hebben, want wie wit is heeft de verkeerde kleur, hoor je wel eens zeggen…

    • Robin Arends says:

      Nou, dat is allemaal wel zo, maar wat moet ze nou in Leeuwarden? Laat Misja maar mooi in Haarlem blijven.
      Ze krijgt wel een voorraad handwapens mee. Zaterdagavond is ze, toen ze alleen naar huis liep, belaagd door een dronken asielzoeker. Het liep nog maar net goed af.

      • fredvanderwal says:

        As ze niet gehoorzaamt aan de Heer des Huizes klappes

      • fredvanderwal says:

        Ja, ik had me die avond verkleedals asielzoeker en met een verbrande kurk mijn kop zwart gemaakt en een kroes haar pruik uit de carnavalswinkel gejat, daarna een jachtmes met dubbele bloedgleuf voor het betere spuiten van het Bowie tiepe gepikt uit een winkel in wapens, nog effe langs de hoeren maar die stonde op bezet dus zag ik dat mokkul lopen met die tijgerjas, ja die kende ik wel uit Verweggistan, zo’n beest van een wijf maar eerts naar café DE Natte me vol laten lopen om moed te vatten en toen schreeuwde ik: Ieke geld van jou hebben of ieke jou neuken in de kkeuken onder tafel waar je kleine zusje bij is waar ook effe d ebeuk in wordt gegooid…..ja, die dingen gebeuren, dat is heel normaal tegenwoordig

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s