Waarom schrijvers alcoholisten zijn en hun vrouwen ongelukkig

 

 De avond begon met een inwendige monoloog op de fiets naar Haarlem. Ik verwenste de regen die door de straffe wind mijn gezicht in werd geblazen, ik vervloekte het versleten radarwerk dat bij iedere serieuze trap dienst weigerde en ik gaf van al deze ellende Misja de schuld. Als zij wat zuiniger met haar centjes was omgesprongen had ik een deugdelijke fiets kunnen kopen en was ik met dit gure weer gewoon met de trein gegaan. Bij het afgelegen rijtje huizen, dat in de gasvoorziening was aangewezen op de butagasreservoirs in de zijtuin riep ik als een waanzinnige de merknaam van een van de gasleveranciers over het erf. De haarloze man, de ijsman, die me zomers en winters in zijn t-shirt tegemoetfietst fronste met zijn wenkbrauwloze gezicht. Ik lachte hem toe en wist dat ik geen glimlach terug zou ontvangen. De ijsman kan ook niet lachen. Even voor half zes haalde ik een voorraad bier en cola- light bij de supermarkt. Ik reed het laatste stukje naar huis en negeerde het toeterende verkeer toen ik roekeloos de drukke weg overstak. Statistisch gezien was de kans op een ongeval op deze plek bijzonder groot, maar aangezien ik ook nooit iets in de loterij heb gewonnen, waagde ik het er maar op. Ik zag Misja in de erker van de buren staan. Ik opende de voordeur en reed met mijn fiets het huis binnen om hem door de huiskamer en keuken heen te rijden en in de achtertuin tegen de schutting van de buren te kunnen plaatsen. Ik haalde een fles bier uit de tas en schreeuwde “Ik ben thuis” en wist dat Misja mij spoedig zou volgen.

Vrijdagavond. Nog vier uur en 23 minuten voordat de uitzending begint. Misja is vanwege haar koopverslaving en het daar aan gewijde programma op RTL-5 uitgenodigd aan de tafel van Humberto Tan. Ik mag ook mee. Misja en ik zitten op de bank, drinken een glas en roken een sigaret. Ik kijk op mijn mobiele telefoon. “Als we zo vertrekken ben je om 20.30 bij de visagist.” Misja neemt een slok. ” Een half uur later kan ook wel, anders zit je daar maar de hele avond in de ontvangstkamers.” Ik kijk nogmaals “Als we de bus nemen en dan overstappen op tramlijn 14 stappen we even voor negen uit op het Rembrandtplein.” Misja kijkt ongeïnteresseerd voor zich uit. “Prima.” Ik zie dat ze gespannen is.”Nog eentje roken?” Vraagt ze en ik grijp het pakje van de vensterbank “met jou altijd schat.” zeg ik en we steken er nog een op.

Rembrandtplein, vrijdagavond, even voor negenen. Een beveiliger met een kale kop en een ringbaardje wacht ons op en begeleidt ons op de rode loper naar de inschrijfbalie. “Ah, u ben een van de gasten aan tafel vanavond!” zegt het langgestijldfelblondharige meisje en ze trekt haar gezicht in een grimas die in een horrorfilm niet zou misstaan. “En u wil in het publiek plaatsnemen?” vraagt ze me plichtmatig. “Nouja, misschien ook niet, maar is er een alternatief?” vraag ik haar semi-leuk. Ze geeft me een groen polsbandje. “Meneer begeleidt u naar de groene kamer. Een fijne avond gewenst.” zegt het wicht. Schiller (de -volgens Wikipedia- op 45-jarige leeftijd gestorven rokende en kaartspelende salonrevolutionair die de”Ode an die Freude” heeft gedicht) dus. Ik wandel samen met Misja en de beveiligingsbeambte de trap op. We lopen de vrijwel lege kamer binnen. Een jongen van RTL schudt ons de hand. Hij is van de afdeling “Publiciteit”. Zijn collega Judith is er ook. Zij doet iets voor het programma van Humberto en de jongen zorgt ervoor dat alles wat betreft PR in goede banen wordt geleid. Ik vertrouw ze geen van beiden. Ik bestel een fles bier bij de dame van Humberto, die zich vervolgens naar de koelkast haast. De jongen, een vlot gekapte midden-twintiger, begint- schijnbaar ongedwongen- te vertellen over zijn drie jaar RTL en de stage die tot deze baan heeft geleid. Misja wordt door twee donker-getinte dames richting make-upafdeling verleid. Ik verontschuldig me bij de RTL- persofficier en loop haar nieuwsgierig achterna. De wc bevindt zich in de gang tegenover de grime-kamer. De presentator oreert en geniet met volle teugen van de aandacht van zijn grimeuses. Hij gedraagt zich als een haan in een kippenren. Ik irriteer me. De deur van de wc blijft gesloten. Ik klop even, maar er wordt niet gereageerd. Ik wandel de trap weer af naar de groene wachtruimte. Mijn blaas staat op knappen. “Zo, is het gelukt jongen?” Vraagt de RTL-er. “Bezet. Geen idee wat er op die wc gebeurt, maar waarschijnlijk heeft de persoon in kwestie zwaar getafeld.” zeg ik voordat ik door mevrouw een nieuw flesje bier in mijn hand krijg gedrukt. Ik zie aan beider gezichten dat ze niet (willen) begrijpen wat ik zeg. Ik kijk zwijgzaam naar de flatscreen boven de haard. “The voice. Fantastische battle weer, deze keer.” zegt de jonge hond naast me. Het lijkt erop dat hij daadwerkelijk geniet. Ik zwijg en wil niet begrijpen wat hij zegt.

Misja loopt eindelijk de groene kamer weer in. Het is me tussentijds gelukt de wc te bereiken. Deze zat niet op slot. Het “bezet-mechanisme” bleek defect. Inmiddels zijn Georgina Verbaan, Sanne Vogel en Frits Spits ook in de groene kamer gearriveerd. Ik heb de laatste een (niet door minachting, maar eerder door een onhandig uitpakkende verlegenheid ingegeven) zuinige hand gegeven. De twee meiden zijn vooral met zichzelf bezig. Misja ziet eruit als een marktprinses. Zwarte Riek is dood. Lang leve Mies! Ik neem enkele foto’s van haar voordat een telg van de driftige RTL-familie de producente (“ik werk al 30 jaar voor de televisie, maar ik ben nog nooit op televisie geweest, maar vanavond ga ik in het publiek zitten, want ik wil niet de hele avond staan.”) en mij naar beneden nemen. We worden in een leeg restaurant geplaatst. De opname-mevrouw loopt weg en worden zodanig gedwongen met elkaar te praten. Ze blijkt te wonen in de buurt waar ik als tiener mijn eerste krantenwijkje had. Hilversum is klein. We praten over de omroep, de show en het menselijk gebrek. Het gesprek is nog op volle gang als we door de felblonde programma-assistente worden opgehaald. Ze vraagt: “Nog een drankje?” We weigeren beiden. Ik weet inmiddels hoe het bier bij de omroep smaakt en mijn gelegenheidspartner wil niet tijdens de uitzending plassen. We nemen plaats op de eerste rij achter de vaste camera. De restauratie van Schiller is klein. Er staan ruim honderd stoelen opgesteld, een zes- of zevental korte rijen in de erker die uitkijkt op het Rembrandtplein, en vier of vijf lange rijen is opgesteld met frontaal zicht op de tafel waar het straks allemaal plaatsvindt.
Het uitgenodigde volk uit Noord-Brabant komt binnen via een metaaldetector die in de foyer van het hotel staat opgesteld. Als de tribunes zijn bevolkt komt een floormanager binnen en warmt het publiek op. “Zitten jullie lekker jongens? We gaan nu geen gekke dingen doen. Wees welkom in dit programma. Jullie komen er straks allemaal op, maar ik zeg niet wanneer. Meisjes met korte rokjes” (floormanager kijkt naar het mooiste meisje uit de klas, eerste rij erkerhoek) “niet de benen uit elkaar alsteblieft!” (Stilte)”Je mag er zijn, daar niet van. Je vriend mag trots op je zijn.” (meisje bloost). Mijn buurvrouw (haar man is tekstschrijver bij the voice) kijkt op de smartphone en fluistert in mijn richting: “The voice loopt een kwartier uit. Het duurt nog even voordat we aan de beurt zijn.” Waar is Misja? Gaat het goed met haar? Tien minuten later zie ik mijn lief naast de presentator. Achter haar staan Angela, Georgina, Sanne en Frits. Het is een soort pikorde. Misja staat altijd vooraan.

Mies loopt langs me en streelt mijn hand. Het gezelschap neemt plaats aan een tafel die er op televisie veel groter uitziet dan in uw huiskamer. Humberto spreekt de vooraankondiging in. Reclame? Het is altijd reclame op RTL. De zaal gonst. Het productiepersoneel zonder camera loopt onrustig heen en weer. “Ze hebben het grote reclameblok eruit gehaald. We gaan zo beginnen.” zegt de kenner naast me. Inderdaad. We beginnen.


Enfin, u heeft het gezien. Een moedig optreden. Het is pauze. “Heb jij een wifi-wachtwoord van hier?” vraag ik aan mijn buurvrouw. “Nee joh,” zegt ze “daar ben ik niet belangrijk genoeg voor.” Ik schakel over op 4G. De apps stromen binnen, maar voordat ik ze kan lezen hoor ik naast me: “Tevreden?”. De mevrouw van het programma. “Ja, kon niet beter.” antwoord ik. “Vooral de interactie met Frits Spits en Georgina spreekt me aan.”, denk ik (maar ik zeg het niet omdat het in Hilversum ongebruikelijk is om te praten over activiteiten van deze orde). “Dus je vader is al met zijn 55e met pensioen gegaan?” vervolgt ze een gesprek waarvan ik niet wist dat we er aan begonnen waren. De weldoorvoede, blondgelokte floormanager komt weer langs en maant – met zijn opgerolde script klappend op zijn linkervuist – het publiek tot stilte. Het is stil. Humbert neemt het woord, maar de vaart is er uit. Misja is geweest.


Na afloop is de producente snel verdwenen. De rest van het publiek ook. Misja en ik zoeken elkaar op. We lopen snel naar de Groene Kamer, waar onze jas ligt. Angela trekt haar jas aan en vergeet (wederom) afscheid te nemen. Frits Spits spreekt nog even met Misja over de schoonheid van het Fries. Een kok legt 60 euro caviaar op onze duim en een vlugtekenaar maakt een krijttekening van Misja. Georgina en Sanne komen de kamer binnen en zijn zichtbaar niet van zins om lang te blijven. “Kom Georgina, wij even samen op de foto.” “Ik niet?”zegt Sanne. Misja twijfelt. “Dan niet, graag of helemaal niet.” mompelt de verongelijkte majesteit en ze loopt naar een hoek van de kamer waar ze niemand kent. Als man zou ik dit toch anders aanpakken. Ook Sanne is een mooie meid. Georgina en Misja staan klaar voor de foto. Ik pak mijn mobiel “Kan even duren dames”, zeg ik, terwijl ik zenuwachtig mijn toestel probeer in te stellen. “En lachen maar!” roep ik. De actrice die zich, net als Misja, aan de witte wijn heeft gelaafd kijkt met rode konen in de camera. Ik druk af en kijk. “Te vaag jongens”, zeg ik als ik naar de camera kijk. Twee spoken in een nevelig moeras. Ik druk nogmaals af en kijk wederom. Deze is beter. Nogmaals niet scherp, maar ik durf de dames niet om een derde foto te vragen. “Het blijft een iPhone!”, zeg ik verontschuldigend, als ik de foto laat zien.

Na dit moment lopen Misja en ik langs de goedmoedig knikkende beveiliger de trap af naar de entree. Daar roken we een sigaret. Een tweetal blowende negers loopt achter ons aan. Er ontstaat een spontaan gesprek. Misja begint over het programma en de kleine neger vertelt over zijn kledinglijn. “I dress Rihanna, Mariah and so many other famous people.” zegt hij als Georgina voorbij glipt. Ze groet ons. “That was a famous actress!” zeg ik in mijn onschuld naar het gedrogeerde tweetal. “Yes, I know her. She is famous.” reageert de kleine ongeïnteresseerd. Tijd om terug naar boven te gaan.
Het is al laat. Misja en ik lopen naar de koelkast. “Nog eentje lief!” Zeg ik, terwijl ik een flesje uit de koeling haal. “Ja, het is help yourself hier!” zegt een blonde productie-assistente en ze kijkt met een “Ik kan er ook niets aan doen” -blik richting Humberto. We lopen naar Humberto. We maken een foto van Mies en de gastheer. Op zijn laptop, die is aangesloten op de geluidsinstallatie, draait hij een afspeellijst genaamd “Humberto’s Choice-Nr2”. Ik krijg het idee dat we ongewenst zijn. Misja mist haar gevoel en gaat een geanimeerd gesprek aan met Mr.Tan. Hij laat merken dat hij niet geïnteresseerd is in haar. Als we ons omdraaien om een vlammetje te pakken hoor ik hem zeggen: “Ik houd niet van mensen die amicaal tegen me doen, terwijl ze me niet eens kennen!” “Nou Mies, steek die maar in je zak!” zeg ik tegen mijn meisje, die inmiddels een paar witte wijntjes teveel op heeft. “Kom, we gaan!” roep ik naar Misja, maar gelijktijdig richting Tan, “dan ben je weer lekker fris als je moet optreden bij RTL Boulevard”. Humberto weet zich omringd door een twintigtal jongeren zonder ego en reageert niet op mijn uitlatingen en ons vertrek. De koelkastblondine groet ons verontschuldigend wijzend richting Humberto en opent de deur voor ons. We wandelen het plein over, de steeg door, het Rokin over richting Dam. Misja heeft pijn. Ze loopt op 10cm- hoge hakken. Ik toon geen medelijden met haar. “Gaan met die banaan!” zeg ik. We lopen de Dam over. “Als je echt snel thuis wil komen dan gooi je die hakken uit en loop je als je een speer met me mee.” Mies prefereert haar hakken boven de snelheid. Ik irriteer haar. En andersom. “Leuke uitzending maar, wat mij betreft eindstation. Wat moet ik toch verder met jou?” “Ach joh. Dan loop je toch lekker alleen naar huis!” zegt Mies die het zichtbaar moeilijk heeft met haar voeten. We menen er allebei niets van. Maar onze wederzijds ongenoegen houdt ons op de been.
Als we eindelijk aankomen op het station heeft Misa in no-time ruzie met twee politie-agenten (die ze gelukkig snel van zich afschudt) en aansluiting met twee dronken meisjes uit West-Friesland. Ze hebben geen van allen door dat Mies en ik bij elkaar horen. We nemen de trein naar Sloterdijk en daar moeten we noodgedwongen uitstappen. De meisjes kijken ons beduusd na. Wegens werkzaamheden zijn we gedwongen de NS-bus te pakken. Anderhalf uur later arriveren we op de plaats waar we de avond begonnen zijn. Ik trek een flesje bier open. In mijn rechterhand draag ik een papieren zak met een glazen fles en twee whiskyglazen met het logo van RTL LATE NIGHT erop gedrukt. “Jij nog een glas?” vraag ik Mies, die op de bank is neergeploft. Ze knikt, maar ze valt vrijwel gelijktijdig in slaap. Het is inmiddels 3.30. Ik schenk de glazen vol wodka. “Na ons de zondvloed lieve!” zeg ik met mezelf klinkend, en ik neem de eerste slok.

Advertisements
This entry was posted in jazz, music, Persoonlijk, persoonlijk and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Waarom schrijvers alcoholisten zijn en hun vrouwen ongelukkig

  1. fredvanderwal says:

    Zeer goed verhaal.

  2. lidy says:

    Ja mooi beschreven, maar toch wel ellendig. Ik hoop dat het goed komt. Als ik koortsachtig nadenk begin ik van de weersomstuit te eten, niet omdat ik een lege maag zou hebben. En zo zal het ook wel zijn met een verslaving, niet vanwege een leegte maar om een vervelend gevoel of een nare gedachte weg te drukken. Ik hoop dat het goed komt.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s