Donkere nacht, slaap zacht

    Als de rode bus met Misja erin naar Amsterdam vertrekt sta ik op het stoepje van de halte. Ik zwaai mijn partner uit. Ik loop zwaarmoedig naar de tegen een prullenbak gereedstaande fiets. Ik sta op de rechtertrapper en sla mijn linkerbeen over het zadel heen.  Mijn hoofd weegt het nodige en ik waag de route naar het fietspad zonder omhoog te kijken. Ook op het fietspad lukt het me amper mijn blik naar mijn medeweggebruikers te richten. Op het asfalt zie ik een in krijtwit gekleurde lijn. In dezelfde kleur staat er aan een van de kanten het woord “schoon”, aan de andere kant staat “teer”. Bij het stoplicht steek ik de grote weg over. Ik fiets langs het mortuarium van het Kennemer Gasthuis. Hoe lang zal het duren voordat mijn lijk daar wordt binnengereden? Het fietspad is vrijwel leeg. Hier geen taferelen zoals in Amsterdam (een bebaarde man met een karretje achter de fiets met een Palestijnse vlag, een vrouw met een poedel in de krat, een scootertrut met hakenkruis op haar ontblote linkerarm). Nee. Haarlem is wel oke. 

Hoewel. Er is vorige week een jongen vermoord omdat hij zijn vriend wilde beschermen tegen het bloedende mes van zijn vriendin. Ze had al eens gestoken in de buikstreek van de vader van haar kind toen hij, de huisvriend, die later het slachtoffer werd genoemd, tussenbeide kwam en een steek opving in de hartstreek. Ze mompelde nog onnozel “Sorry”, maar het kwaad was al geschied. De jongen strompelde tegen beter weten in nog drie straten door op weg naar de plek waar hij wilde sterven, zijn huis, drie kilometer verderop. Op het bankje aan de kade, net om het hoekje aan het einde van onze straat.Afgelopen week ontstond er nabij deze plek, tegen een boom, een zee van bloemen. Er werden kaarsjes ontstoken. Er werden wakes gehouden. Er werden vetes uitgevochten. Het ging er om leven en dood. Ik heb de kinderen weerhouden om de plek te bezoeken, hoewel Zilla er iedere nacht van wakker bleef. Gisteravond was er een stille tocht. Hij ging van de moskee waar het slachtoffer bij was aangesloten, totaan de plek des onheils, de plaats delict. Er liepen een paar honderd mensen mee. De organisator kreeg een compliment van de politie. De buurt bloeide op. Toen ze de bocht voor de bloemenzee passeerde werd het de moeder van het slachtoffer te veel. Haar geween bracht menig meeloper in beroering.

  Het is zaterdagavond. Misja is weer terug. We fietsen naar de pizzeria. Nog ruim een maand en dan zitten we weer in Rome.  Ik heb vandaag de reis geboekt. De pizzeria, en met name deze, nabij de Amsterdamse Poort, brengt ons dichter bij Italië. De Venetiaanse baas is gehuld in een ruimzittende blazer draagt een verdacht vrouwelijk  snel. Ik heb de hele dag naar Italiaanse opera’s geluisterd en sta nergens meer van te kijken. “Ik speel vanavond mee in een maffia-avontuur” zegt de baas en kijkt ons verontschuldigend aan. ” Dat gaat je vast lukken vriend. Nog een hoed op en je bent Al Capone himself!” zegt Mies openhartig. De uitbater loopt schuchter lachend de klapdeuren door de keuken in. Het is druk en het duurt nog wel even voordat onze pizza geserveerd wordt. “Kom, zullen we er een roken?” vraagt ze me, zonder het antwoord af te wachten. Ze staat op en wandelt richting de uitgang. Ik loop slaafs achter haar aan. Misja bestelt een tweede halve liter rode huiswijn. Als we naar buiten willen loopt er net een groot gezelschap jongemannen naar binnen. “Vergeet het maar heren, het is hier vol” zegt Mies met haar sigaret in de aanslag. De jongens lopen stoïcijns door. Eenmaal buiten treffen we een aangeschoten moeder. Haar dochter en man wachten haar op in de pick-up truck die half op de stoep staat geparkeerd. “Als we vandaag geen pizza krijgen, lukt het morgen toch wel?” roept de vrouw naar haar druk gebarende dochter. Ze steekt nog een peuk op. “Weet je wie er hier net naar binnen liep?” vraagt Misja aan het indolente wijf. “Die jongen uit GTST.” “GTST?” vraagt de aangesprokene met dubbele tong terwijl haar naasten op de straat op haar wachten. Misja besluit deze primeur voor zichzelf te houden en zwaait de moeder uit. Ze trekt me aan haar arm mee naar binnen. “Jij gaat zometeen een foto van hem en mij maken en die deel je dan op Facebook!” zegt ze met dwingende stem. We lopen het restaurant binnen, langs the Godfather en zijn zoon. Bij de tafel van de acteur blijft Mies staan. Ze tikt de jongen op zijn rug. “Wil je met mij op de foto staan?” vraagt ze zoals alleen Misja dat kan vragen. Een tafelgenoot reageert met: “Laat ons alsjeblieft even privé”, maar de soap-acteur reageert welwillend. Ik neem klunzig een foto. De jongen is ineens weg. Misja staat er nog en vraagt me of ik haar de foto kan laten zien. De foto is wazig. “Nog een keer!” zegt Misja, maar ik weiger. “Deze foto is ook best prachtig zo. Lekker vaag!” reageer ik en Misja legt zich erbij neer. De acteur is inmiddels elders en we wensen hem geen van beiden te storen in de nabijheid van zijn vrienden.  GTST. “Je hebt een BN’er in de zaak baas!” zegt Misja tegen de chef met zijn sjaaltje om. “Echt waar?” vraagt hij en even later komt hij bij ons terug. “Die jongens daar, dat zijn de mensen van de band. Die ene gaat misschien wat zingen. Misschien gaat hij dansen. Hoort allemaal bij de maffia-act!” zegt hij . Ik zie de jongens driftig pizza eten, foto’s nemen en wijn drinken en kan me niet voorstellen dat het letargische stel straks nog in actie komt.  “Weet je! “, zegt Misja tegen de chef, “jij kunt zo door, samen  met Robert de Niro”. De man glundert. “Kom Mies, we hebben nog een heel avondprogramma!” Werp ik richting Mies. Ik heb mijn creditcard in de hand. “Ja, is goed, we gaan.” Als we langs de BN’er lopen kan Misja het niet nalaten hem een aai over de bol te geven. Ik schaam me en reken af. “moest dat nou?” vraag ik Mies. “Tuurlijk!” antwoordt ze, verontwaardigd “dat wijf van vanavond kende hem niet eens! Laat hem even genieten van de aandacht!” Ik kan Mies niets anders dan gelijk geven. En vijf minuten later stappen we opgewekt op de fiets.

Advertisements
This entry was posted in jazz, music, Persoonlijk, persoonlijk and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Donkere nacht, slaap zacht

  1. fredvanderwal says:

    Met een minkukel van GTST op de foto? No way….in geen honderd jaar.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s