De karakterloze dragonder

     

Als ik mijn tweede glas wil bestellen staat er net een gezelschap van acht dikke Amerikaanse tienermeisjes voor de bar. Ze dragen allen een door overtollig beenvet opgerekte zwarte legging en een te ruim baseballvest. Het minst appetijtelijke meisje draagt ter compensatie van haar teleurstellende uiterlijk een zwarte hoed. De meisjes weten niet wat ze willen bestellen en kakelen elkaar de oren van het hoofd totdat de hoed een besluit heeft genomen. Het wordt Jack Daniels. Deze bevindt zich blijkbaar elders. De onsympathiek kort geknipte blonde barjongen loopt de keldertrap af. Ter linkerzijde van het Amerikaanse gezelschap schuift een bejaarde drinkebroeder aan en bestelt bij de andere kroegwerker. Een tiende en een elfde gast gaan snel achter hem staan. Ik zie dat allemaal vanachter mijn tafeltje aan en net op het moment dat ik me bedenk dat zowel afrekenen als een nieuw glas bestellen een haast onmogelijke opgave is loopt een jonge krullenjongen langs mijn tafel. Hij pakt het lege glas op en vraagt:”Nog een keer van hetzelfde meneer?” “U zou me daar bijzonder veel plezier mee doen.” antwoord ik vergenoegd en ik zet mijn koptelefoontje weer op. Ik zie het Amerikaanse gezelschap de glazen in een teug legen (daarom zijn de meisjes dus zo fors!). Ze wandelen naar buiten en nemen plaats op het bankje voor Café Van Zuylen. De plaats van handeling. Amsterdam op een zonnige oktobernamiddag. Op de plek waar net de meisjes stonden zit nu een stel van eind twintig op een kruk. Het magere langharige meisje pinkt een traan weg en kijkt verzoekend haar gesprekspartner, een ongeschoren Thijs Romer-achtige  jongen, aan en zuigt zijn aandacht op. Een onplezierige aanblik, hoewel het meisje er aantrekkelijk uitziet.

Amsterdam. Uitgelaten jongens en meisjes laten zich gaan in de door de commercie aangezwengelde draaikolk van het nihilisme.  Van Zuylen met het grote terras hartje centrum is slechts een van de vele zogenaamde hotspots. Het toerisme viert hier hoogtij.  De autochtoon schikt zich in zijn dienende rol. Haarlem ligt me toch beter.  Het enorme bronzen borstbeeld van de geëngageerde Multatuli prijkt hier op de brug, naast het terras. Het miniatuurbeeldje van aartsconservatief Bilderdijk neemt een bescheiden, maar welbepaalde,  plaats in, in het halletje van Teisterbant, Grand cafe Brinkmann. Dit kenmerkt de verschillen tussen het schreeuwerige Amsterdam en het ingetogen Haarlem. Een rossige man van rond de vijftig gaat aan mijn tafel zitten. “Mag ik?” vraagt hij, zijn halve literglas bier al op tafel plaatsend.” “Be my guest!” antwoord ik en ik gebaar hem te gaan zitten. Hij kijkt me dankbaar aan en  schuift een viltje naar de rand van de tafel waar hij vervolgens zijn glas op plaatst. Ik begrijp hem wel. Hij laaft zich liever aan de rust van een introverte schrijver dan dat hij  zich mengt in de drukte van die kakelende twintigers hier in de zaak.

Je kunt je afvragen: “wat doet zo’n man nu in Amsterdam?” Dat is een goede vraag. Het antwoord is niet zo spannend: “Ik heb het mijn Misja en haar zoon Levi, die hier dit weekend verblijft, beloofd.” In feite is het Misja geweest die ons naar Amsterdam heeft getrokken. De Rijkshoofdstad kent namelijk meer en grotere modewinkels dan de provinciehoofdstad. En een rondvaart door de Amsterdamse grachten is interessanter dan een tochtje  door het Haarlems kanalenstelsel. “En in de Nieuwe Kerk is er een tentoonstelling gewijd aan de Romeinse keizer Constantijn. Dat is geschiedenis, daar houd jij toch zo van! Nemen we Levi mee, pikt ie dat weer mee voor zijn school.” zegt Misja om me over te halen. “Ach doe ook maar, ik pak bus 80 en zie je om 15:00 uur bij de Nieuwe Kerk” hoor ik mezelf met tegenzin zeggen als  Misja me vanuit Amsterdam opbelt. Ik loop met mijn hemd uit mijn broek en een flap van mijn blazer onder mijn ceintuur gestoken de straat uit en hoor een vaag geluid in de verte. Het houdt het midden tussen een claxonade op een snelweg en het stemmen van de koperinstrumenten van een symfonie-orkest. Ik loop de grote weg over en arriveer bij de bushalte waar het meisje van het dansgezelschap staat. Een oude man met een verscheurd gezicht, een fez op en woestijnkleurige jurk komt tegelijkertijd aan en ontmoet mijn getormenteerde blik. “Ies vaan it loechtalaarm. Ies sjtuuk.” “Is zeker stuk,  dat wordt aanstaande maandag om 12:00 uur nog wat, dan is het echt zover!”  reageer ik gevat en ik kijk snel de andere kant uit om te voorkomen dat ik dit gesprek op gang moet houden. Ik hoor nog wat gerommel naast me. Maar ik weet dat ik voorlopig van hem af ben. Ik stap na de danseres de bus in. De man met de jurk en de fez blijft achter. Hij hoeft blijkbaar niet zo nodig naar Amsterdam nu het loechtalaarm sjtuuk is. De man, of beter: zijn evenbeeld,  tref ik wederom in Amsterdam-West. De lange en lelijke Burgemeester de Vlugtlaan, die promenade  van het nabije oosten, biedt een aanblik die in een folder van een streng islamitische staat niet zou misstaan. Honderden gesluierde dames en in religieuze gewaden gehulde heren flaneren over het door langharige, maar kortzichtige,  opbouwwerkers geplaveide erfgoed van  een coulante staat.  Ik durf ze te benijden, noch te vervloeken. 

 Halte Rozengracht stap ik de bus uit. Ik wandel voor de bus- die voor het verkeerslicht wacht- uit de Marnixstraat over, de gedempte gracht op naar de tram/ bushalte. Ik neem tram 17 richting centraal en wandel even voor drieën vanachter het Paleis de ingang van de Nieuwe Kerk tegemoet.  Ik posteer voor de kerk en vervloek mezelf. De wind waait kil door het tochtgat tussen Paleis en Nieuwekerk. Ik ben te koud gekleed en ik heb geen zin in wachten. Bovendien heb ik geen zin in een expositie.  Ik probeer Misja via een wifiverbinding van een commerciële kaasboer per Facetime te benaderen. Ik schakel de luidspreker in en kijk dromerig richting Dam. Een enkele toerist kijkt  me bedenkelijk aan. Na vijf minuten tikt Levi me op mijn schouder. Ik heb hem niet zien aankomen. Hij zou een goede zakkenroller kunnen zijn. “Mama verstopt zich voor je” “Ja, ik weet het” placht ik te zeggen, maar ik reageer: “waar is ze dan?” Ik weet dat de jongen zijn moeder niet wenst te verraden en ik kijk wat in het rond. Net boven een van de twee in een plompe sokkel geplaatste zorgvuldig gesnoeide ligusterbolletjes voor het café voor de Nieuwe Kerk zie ik in een oogewenk het blije paar ogen van Misja. “Ja laat maar!” roep ik en Misja komt vrolijk  onze kant uit. “Kom maar snel  mee naar binnen.”  zeg ik en ik neem moeder en zoon mee naar binnen. Levi neemt nog een extra trekje van zijn milkshake en kijkt de amper meerderjarige kaartjesverkoopster onschuldig aan. Dat scheelt weer 16 euro (de entreeprijs voor een 12-jarige). We lopen, gewapend met onze electronische kastjes, het middenschip van de kerk in. Een replica van zijn Constantijns hoofd wacht ons op en Rosita Steenbeek vertelt ons via het kastje over de periode voor Constantijn.  Een twaalf meter grote beeltenis van de Grote Keizer is tevens op een duister doek geprojecteerd. De verlichting is sowieso schaars tijdens deze expositie. Op de achtergrond horen we hooligans schreeuwen. “Hoor, het Romeinse volk roert zich!” zeg ik tegen de puber als er een vlaag van geluid, voortgebracht door luidruchtige passanten, de kerk binnenwaait . “Ahjoh, dat zijn toeristen. Dat geluid komt van buiten!” zegt Levi en hij draait zich geërgerd om. De toon is gezet. We lopen door doeken afgescheiden ruimtes langs beelden, (replica’s en originelen) en schilderingen de toonzalen door en laten ons alles welgevallen. Levi interesseert zich uiteindelijk vooral voor de brandblusser. Ik lach met hem mee als hij een tentoongestelde heilige imiteert. “En nu klaar jongens, de plicht roept. Ik ga even naar Van Zuylen om aan mijn stukje te werken en jullie moeten je maar redden.” zeg ik en ik keer mijn rug.

Anderhalf uur later. Het is etenstijd. Ik sluit mijn ipad en stop hem in mijn tas. Ik leeg mijn derde glas en groet het personeel achter de bar.

Advertisements
This entry was posted in jazz, music, Uncategorized and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s