Grote glazen, snel thuis

imageGrand Café Brinkmann, vrijdagmiddag half vijf.  Het is zwaar bewolkt. Het terras zit redelijk vol. Naast de Hoofdwacht staat een ambulance geparkeerd. Op een brancard voor de eerste rij stoelen op de Grote Markt ligt een vrouw ingepakt in steriele witte dekens. Een broeder is rustig bezig met een gesp, de (vermoedelijke) familie van de vrouw voert een gemoedelijk gesprek met de tweede broeder. Een serveerster kijkt naar het gebeuren alsof het de normaalste zaak van de wereld is. In Haarlem verloopt alles gemoedelijk. Luister die Muggen maar eens af. Ze praten op een luchtige toon over de meest aangrijpende onderwerpen. Ik vraag me af en toe wel eens af of ze het leven nog wel serieus nemen. Ik loop naar binnen en word herkend door de serveerster met de zwarte paardenvlecht en de duistere, spottende ogen. Ze begroet me en vraagt: “Het bekende recept?”. Ik antwoord ja. Ik ga aan de tafel schuin tegenover de bar zitten. De entresol is voor het publiek afgesloten met een slaphangende ketting en daarmee is mijn favoriete plek vandaag voor mij onbereikbaar. Aan een tafel  aan het raam zit een collega met zijn laptop. Zijn rugzak staat naast hem op de stoel. Zijn dochter zit tegenover hem aan de tafel en kijkt uitgeblust naar het scherm van haar smartphone. Schoolvakantie. De glazen zijn inmiddels van hun tafel verwijderd. De schrijver neemt niet eens de moeite om een nieuw glas te bestellen. Lekker goedkoop. 

Ik neem mijn ipad uit mijn rugzak en zet hem trots op mijn gisteren aangeschafte toetsenbord/ beschermhoes op de tafel, ik plug de koptelefoon in. Mijn rugzak verberg ik achter het houten schot in het midden van de zaak.  Ik heb mezelf beloofd vandaag mijn recensie af te schrijven, maar als ik de tekst doorlees zie ik alleen maar gekunstelde zinnen en holle frasen. Ik verwijder en verwijder en de inspiratie ontbreekt me om aanvullingen te componeren. Nee, het gaat me vandaag niet lukken. Mijn zorgelijke blik moet de serveerster zijn opgevallen. “Ja, doe me er nog maar een.” zeg ik, op het lege flesje naast me wijzend. Als ik opzij kijk zie ik dat mijn collega toch weer een gevuld glas op zijn tafel heeft staan. Zijn dochter kauwt -zonder van haar smartphone op te kijken- lusteloos op haar stokbroodje. Ik kijk op de klok. Tien over half zes. Waar is Misja gebleven? Ze zou alleen maar naar de drogist en de fourniturenzaak. Wellicht heeft ze een kennis ontmoet. 
image
Ik beëindig het verplichte luisterwerk en zet een nieuw muziekje op. Henry Threadgill. Een van de troonopvolgers van Duke Ellington. Hij ziet er zelfs een beetje hetzelfde uit. Ik ga uit verveling op zoek naar nieuws over de schietpartij voor de school van de kinderen.  Het Haarlemsch Dagblad speculeert -op basis van ooggetuigenverslagen- over een afrekening in het drugsmilieu. De politie laat niets los.  Zouden de Hells Angels erachter zitten? Sinds L de R er de scepter zwaait is het bal in Haarlem. Zelfs de burgemeester is zijn leven niet zeker. De president, die naar verluidt tot zijn 27e zeven jaar in de gevangenis heeft doorgebracht is tot alles in staat. Eindelijk komt Misja binnen. “Ah, Robin R. de Vries aan het spelen?” zegt Mies met haar (voor dit weer) te zomerse jurk. Ze legt een Telegraaf op mijn tafel en begint onrustig te lezen. “Ga maar rustig door schat, ik vermaak me wel.” Ze bestelt een glas Cola Light. Als ik naar links kijk zie ik dat de journalist en zijn dochter zijn vertrokken. Tijd om te gaan. Ik leeg snel mijn glas en kijk Misja (“nu jij nog!”) dwingend aan. Als ik weer naar buiten kijk zie ik dat de lucht aardig is opgeklaard. Het weekend is begonnen. Morgen code geel, volgens het KNMI. Nu nog zit het terras halfvol. Ik check mijn mail. Twee identieke mails van de legendarische jazzdrummer Joe Chambers: 

“Sorry for any inconvenience, I’m in a terrible situation. Am stranded here in Philippines since last night.I came here for a Conference but things have gotten worst. I was hurt and robbed on my way to the hotel I stayed and my luggage is still in custody of the hotel management pending when I make payment on outstanding bills I owe. Am waiting for my colleagues to send me money to get back home but they have not responded and my return flight will be leaving soon. Please let me know if you can help and I will refund the money back to you as soon as I get back home. Please let me know if you can be of help.

Thanks

Joe” 

Ik draai mijn ipad om en klik hem op de nieuwe hoes. “Nog nieuws lief?” vraagt Misja bezorgd als ze mijn bedrukte gezicht ziet. “Niets lief, dezelfde ellende als altijd. Zin in een pizza?” “Oh heerlijk!” antwoordt ze terwijl ze haar glas leegt en ik reken snel af en kijk even later naar de plek waar eerst nog een brancard stond.  In Haarlem verloopt alles naar wens.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s