Doordraaien

image

Wat blijft er over van een dag als je om 14:00 opstaat? De Serie heeft ons zo in zijn greep dat het ons vannacht pas om 2.00 uur lukte de DVD stop en de tv uit te zetten. Een museumdag zou het vandaag toch niet worden. Ik heb de afgelopen anderhalve week genoeg musea gezien. Shoppen zat er ook al niet in, Misja heeft zichzelf een pauze opgelegd. De aangekondigde regen weerhield ons ervan met de fiets naar de duinen te fietsen. Zo komt het dat ik nu om 17:00 uur in het Amsterdamse cafe Van Zuylen zit met mijn ipad voor mijn neus, Charles Mingus in mijn oor en een vers glas bier uit de brouwerij d’Achouffe in mijn vrije hand. Een magere galeriehouder, een representant van de generatie nix, in het pand aan de overkant van de steeg kijkt me, af en toe onderbroken door fotograferende toeristen en geagiteerde fietsers, indringend aan door het caferaam. Waarschijnlijk omdat hij toch niets anders te doen heeft. De man zit in zijn te ruim zittende kleding, een lichtgrijs t-shirt met uitgelubberde hals, een donkerblauwe joggingbroek met witte strepen en een adidaslogo (daaronder waarschijnlijk dito gympen)  en op zijn smalle indianenhoofd een restant van een donker gekleurde hanenkam, de flanken worden nu bedekt door kort felgrijs haar, een tint donkerder dan zijn hagelwitte blazer. Zijn grote handen liggen op zijn linkerscheenbeen. Als hij even later naar buiten gaat en in het halletje voor zijn zaak gaat staan valt zijn buikje in het oog. Zijn ogen lijken te zijn dichtgeslagen. Als hij in gesprek raakt met zijn buurvrouw, lopen er achter zijn rug enkele in flatteuze regenkledij toeristen de galerie, een ruimte met doeken, gevuld onsamenhangende vegen olieverf in felle kleuren. Het lijkt erop dat ze op dit moment hebben gewacht. De galeriehouder, heeft nu alleen nog maar oog voor zijn buurvrouw, een in natuurkleuren geklede vijftiger met een grijsblonde paardestaart en een neutrale blik in het door de jaren vol teleurstelling getekende  gezicht. Als ik na enkele minuten van onachtzaamheid weer opkijk is de buurvrouw vertrokken en neemt de galeriehouder, een zonnebril over de vermoeide ogen en een omgekeerde pet op het hoofd, plaats op een witte racefiets. Hij heeft zijn zaak waarschijnlijk gesloten. Hij heeft de spots, die op de onaangename kunst gericht staan, laten branden.
image
Het is Misja niet gelukt zich aan haar gelofte te houden. We begonnen de namiddag met een bezoek aan boekenzaak Scheltema aan het Rokin waar we een van de hedendaagse voorgangers van het nihilisme, Arie Boomsma, in driftig gesprek zagen met een blonde studente. Op de vierde verdieping kwamen we tot de conclusie dat de winkel een perfecte ode is aan de onoverzichtelijkheid. Teleurgesteld liepen we over de roltrap langs de derde verdieping waar een amateurpianist op een matig gestemde tafelpiano eentonige improvisaties (variaties op een fantasieloos thema) ten gehore gaf. Op de eerste verdieping zagen we dat  Boomsma inmiddels met zijn studente naar de noorderzon vertrokken was. We liepen het Rokin over, langs de Madame Tussauds de Dam over naar de NIeuwe Kerk. “Kijk, een nieuwe expositie!” schreeuwde ik over mijn schouder naar Misja (die de laatste tijd tekenen van doofheid begint te vertonen). Ik wees naar een affiche waarop de twee woorden “history” en “royalty” stonden vermeld. Voor liefhebbers van een serie als de Borgia’s een verplicht nummer dus. We liepen de Kerk in en spaarden bij de verkoopbalie met onze museumjaarkaart de toegangsprijs van 8 euro p.p. uit. We liepen het middenschip van de  vrijwel lege kerk in. Her en der stonden paaltjes met scanembleem waar we onze audiokastjes op konden richten. We werden op een chaotische wijze (die we inmiddels kennen van onze bezoeken aan Italië) door de kerk geleid. Een vermoeide stem gaf ons een onbegrijpelijke uitleg over het glas-in-lood-raam aan de Damzijde. Een vertolking van het werk van Buxtehude en Bach door huisorganist Bernhard Winsemius luisterde een verhaal op over het orgel. In 1680 het grootste orgel van Nederland. “Onze Baaf heeft inmiddels het grootste van Europa!” zei ik tussendoor tegen Mies, die inmiddels de kerkbanken verlaten had en een geopende deur voorzien van de tekst “prive” binnenliep. Na een bezoek aan het graf van Van Kinsbergen gaf ik Misja te kennen dat ik de kerk wenste te verlaten. “Nog even langs oom Michiel” zei mijn meisje en we liepen langs fotograferende Aziaten en een klas Duitse middelbaar scholieren langs een drietal panelen met filmbeelden van o.a. het huwelijk van ons  koninklijk paar. We salueerden de door een projector verlichte liggende marmeren beeltenis van onze (tegenwoordig) verguisde zeeheld. Op de graftombe werd dezelfde film vertoond als op de panelen. Drie panelen verder (in omgekeerde richting)  liepen we de filmzaal weer uit en begaven we ons we naar de souvenirwinkel.  Deze stelde ons in staat om zonder gezichtsverlies de Dam te bereiken.

“Klaar met cultuur?” vroeg ik, Misja met mijn rechterarm om haar middel. “Nu wel even lief. Jij naar daar?” antwoordde ze (richting NIeuwezijds wijzend) “En ik naar daar?”, ze draaide zich om richting Nieuwendijk. “Ik haal je over anderhalf uur wel op schat, veel plezier!” zei ze en ik bracht er niets tegenin en zwaaide Mies uitvoerig uit voordat ik vastberaden richting Van Zuylen liep. Gebroken nam ik even later op mijn laatste dag op deze aarde als 42-jarige plaats aan een driepersoontafel op een houten stoel met zicht op de steeg en de daartegenovergelegen galerie. Ik stalde mijn schrijfwaar uit en wist dat de rest vanzelf wel zou volgen.

Advertisements
This entry was posted in jazz, music and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s