Broodje Salafista

imageZaterdagochtend. Het is een graad of dertig in de slaapkamer. Ik lig half onder het dekbedovertrek. Het dekbed ligt aan mijn voeteneind. Mijn arm hangt over de rand van mijn bed. Misja ligt naast me te snurken. Het is kwart voor tien. Gisteravond zijn we overeengekomen dat we vandaag om 10.00 uur naar het strand vertrekken. Een kopje koffie zal ons goed doen. Ik trek mijn t-shirt aan, strompel het bed uit en doe een plas in de wasbak (op onze verdieping is geen wc aanwezig). Een lichtgele straal urine baant zich een weg tussen de felblauwe resten Colgate naar het groen gecorrodeerde gootje. Ik trek mijn onderbroek omhoog. Een nadruppel kleurt de lichtgrijze stof donker rondom de naad waar een generatie terug een gulp heeft gezeten. Ik omklem de trapleuning en waggel de trap af. Ik ontwijk enkele onhandig geplaatste voetballen en wandel opgelucht de kamer in richting keuken. Ik check de kop van Het Parool (een eenvoudige krant) en plaats een koffiepad in de Senseo. De glazen oorbeker wordt slechts half gevuld. Kalk. De roodverlichte knop begint zenuwachtig te knipperen. Het waterreservoir is leeg. Ik vul het reservoir met water en plaats het terug. Ik wacht totdat het water op temperatuur is. “Ik had net zo goed beneden kunnen plassen”, schiet het door me heen. Een minuut later is ook Misja’s beker gevuld. Ik schenk wat koffiemelk in en breek met mijn tanden een suikerklont doormidden. De helften belanden elk in een een van de bekers. Tussentijds open ik een pakje kattenpaté en gooi de inhoud ervan bovenop de rottende resten van gisteravond. Ik heb nog niet de moeite genomen om mijn handen te wassen. Als ik me dat realiseer was ik mijn handen onzorgvuldig en onoprecht. De klodders spuitzeep spoelen schuimend weg en ik haal mijn handen vlug langs een  smerige theedoek.

Als ik de koffie bij de ontwakende Misja kom brengen werp ik Het Parool  op haar beddeel en reik haar het kopje aan. “Beter zo dan andersom, niet?” begin ik de ochtend, bij wijze van grap. Misja kijkt me suf aan en neemt een slok van haar koffie. Het is boven aanzienlijk warmer dan beneden merk ik. Ik trek mijn t-shirt weer uit.  “Strand straks schat?” vraag ik aan Misja om te verifiëren of ik nog in de realiteit leef. Misja knikt moeizaam en antwoordt iets dat op “ja” lijkt. Ik heb geen zin. Mijn knie doet pijn. Mijn ketting is gisteren tijdens het accelereren twee keer van mijn voorblad afgesprongen. Mijn rechterknie schoot daarbij tegen mijn stuur en vervolgens peddelde ik machteloos door totdat ik op een rustig plekje mijn ketting kon verleggen. Mijn knie heeft nu rust nodig. De escapade naar de keuken heeft me al voldoende energie gekost. Bovendien werkt de temperatuur ook niet mee. Ik schakel de naast mijn bed (op een stapopje van IKEA geplaatste) kachel/ ventilator aan en geniet van de over mijn ontblote bovenlijf geroteerde lucht. “Nog even en het koelt weer af” citeer ik van Buienradar. “Ach joh. We gaan gewoon naar het strand. Beloofd is beloofd.” reageert Mies vermoeid. “Ook zo lekker geslapen?” reageer ik terug. Misja pakt geïrriteerd de krant en leest ongeïnteresseerd de bijlage.image

De middag verloopt zoals de ochtend. Sloom, maar plichtsgetrouw gaat Misja met de jongens en de buurjongen naar het strand en ik kies voor een bezoek met de meiden aan de Houtvaart (een buitenzwembad, geheel in jaren ’20-stijl en in een ver verleden met een perfecte duik in gebruik genomen door Johnny “Tarzan” Weissmuller). Ik zoek in het gras naar mijn vaste plek in de schaduw. De plek onder de boom die altijd gemeden wordt door de zonminnende stadgenoten is helaas nog zonovergoten. Ik leg er de handdoeken van mij en de meisjes neer. “Over een goed uur hebben we hier ook schaduw jongens!” zeg ik hoopvol tegen de meiden terwijl ze zich bekommeren over de zonnebrandcrème. Ik laat mijn rug insmeren door mijn trouwste dochter en ga vervolgens -op diezelfde rug- op het vaalgewassen stekelige handdoekje liggen, mijn rugzak onder mijn hoofd, mijn Bomans op armhoogte voor de fel schijnende zon. Als ik naar de Houtvaart ga lees ik Bomans. “Ook herinner ik mij een bleke bediende met een wrat opzij van de neus. Geen gewone wrat, maar een delicate verhevenheid, die als het ware bij de prijs van de gehele mens was inbegrepen.” Bomans is mijn ventilator in een te tropisch verwarmd zwembad. Even later zet de voorspelde depressie in met een niet te ontkennen bries. Het begint behoorlijk te waaien en de meeuwen staan stil in de lucht. “Kijk Zilla, het gaat gebeuren.” zeg ik tegen het onbevangen -uit de kluiten gegroeide- achtjarige meisje dat, met een roze zwemband om, in het zakje met  dropsleutels  zit te draaien. “Ah joh, blijft wel droog.” zegt ze achteloos, terwijl ze een roze sleutel in haar mond stopt.  Ik zie op tegen het feest van vanavond in Heemstede waar Mies, ik en de kinderen  voor zijn uitgenodigd. Ik ga op mijn smartphone op zoek naar het zaterdagavondprogramma  van het Bimhuis. Justin Kauflin. Jonge blinde pianist, protégé van Clark Terry en bemind door Quincy Jones. Klinkt goed. Misja redt zich wel. Ik stuur Misja een appje en breng haar op de hoogte van mijn voornemen om vanavaond naar een concert te gaan. “Samen uit samen thuis” reageert ze een minuut later snibbig. Ik merk aan de toon dat er geen ontkomen aan is. Dan maar feest.

Een uur of vijf later trekt Misja me weg van de met lege en halfvolle glazen en flesjes gevulde tafel, omringd door  praatgrage gezelligheidsdieren in die overheerlijke tuin. Het waait flink en het tentdoek gaat aardig heen en weer.  “Kom schat, de kinderen moeten ook naar bed en morgen moeten ze er ook weer uit.” Misja en ik nemen afscheid en pakken de fiets uit de voortuin. We nemen de buurjongen te logeren mee. Even voorbij het station  fietsen we naar links langs de lange Leidsevaart terug naar huis. Een kilometer of 25 verderop speelt Justin Kauflin zijn openingstune. Op goed gevoel. 

We zijn er nog lang niet, maar ik ben blij dat Misja aan mijn zij fietst. Ik weet dat ik bij haar thuis ben. Justin Kauflin redt zich wel.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s