Slaapwandelaar

  
Zateragavond. Ik zie in het raam van de achterbuurvrouw hoe de avondzon de lijst van onze dakkapel oranje kleurt. Mies kijkt uitgeblust over de rand van haar krant naar haar favoriete kostuumdrama en ik luister door de koptelefoon naar mijn opdracht. Op de dag van de publicatie van mijn stukje over de Italiaanse jazzgitarist nam een collega van hem contact met me op via Facebook. Of ik ook zijn nieuwste album wilde recenseren. Het bleek om de saxofonist van The Kandinsky Effect te gaan. Een trio jonge honden die met 12 nummers van 4 a 5 minuten de Berlijnse muur van de Jazz neerhalen. Vergeleek ik het album van Federico met een wandeling door een kalm bos…. het album van TKE is een trip door een schizofreen brein. Ik ben benieuwd hoe mijn vriend, de bassist Chuck Israels (die in zijn 60-jarige carriere volgens mij nog nooit een basgitaar in zijn handen heeft gehad), deze muziek beoordeelt. Eigenlijk weet ik het al. “Rubbish”.

Het Programma waar ik Misja voor heb opgegeven loopt op zijn eind. En een happy end is onvermijdelijk, de persoonlijkheidscrisis waar we ons vanaf de eerste opnamedag in verkeren ten spijt. De eindredactrice zette Misja afgelopen week al op het spoor om mij voor het oog van de camera ten huwelijk te vragen. “Die helicopter regel ik wel.” Over twee weken is de laatste opnamedag. Dan zal Angela de loftrompet over Misja steken. “Fijn dat je genezen bent. In de volgende aflevering bezoeken we Greetje die verslaafd is aan het kopen van zonnebrandolie.” RTL heeft gisteren een persbericht verspreid waarin het thema, de presentatrice en de titel van het programma worden onthuld. De lezerreacties zijn overwegend negatief. “Rubbish.” “Commerciële uitbuittelevisie.”, “De zoveelste uiting van respectloosheid”.

De zon is verdwenen. Het kostuumdrama heeft plaatsgemaakt voor het journaal. Misja heeft alleen maar oog voor haar ipad. We zitten in het schemerduister. Ik pak een fles bier uit de koelkast. Het lampje verlicht de keuken totdat ik de deur weer sluit. Ik ga weer aan de keukentafel zitten en luister nu naar het eerste album van het anti-jazztrio. Een verlaten saxofoon in een troosteloze omgeving. Ik heb zin om even piano te spelen, maar het is al tien uur geweest. Ik ben onvoldoende gemotiveerd om verder te werken aan mijn recensie. “Is er nog wat op televisie?” vraag ik. Misja kijkt niet op van haar scherm. “Rubbish” antwoordt ze. Het maakt me allemaal niet uit. Ik sluit de laptop, loop naar de bank en ga naast mijn tv-bruid zitten.

Advertisements
This entry was posted in jazz, music, Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s