Het klerewijf van hiernaast 

  Zaterdagmiddag 16.00 uur. Misja is de stad in. Eindelijk. De psycholoog  heeft haar verboden dingen te kopen die niet strikt noodzakelijk zijn. Nu gaat ze op zoek naar een sport-bh. De psycholoog vindt het immers noodzakelijk dat Mies gaat sporten en sportkleding is de enige kleding die in haar kast ontbreekt.  Voor mij een uitgelezen moment om het mij opgelegde dieet van lauwe thee en dito karnemelk te laten varen. Voor even. De koude voorjaarswind  drijft mij Brinkmann in. De toegang tot de entresol is gesloten en ik sla na de trap meteen linksaf richting een leeg tafeltje in de Donkere Kamer. Ik bestel een donkergekleurd bier. Als even later een collega van het meisje dat mijn bestelling heeft genoteerd binnenkomt met een dienblad met het flesje en een trapistenglas weet ik dat het goed zit. Ik haal mijn ipad uit de tas en zet mijn koptelefoon op.  Ik heb gelukkig meteen contact met de  beveiligde wifi-verbinding (de openbare connectie is te zwak) en schakel door naar de Italiaanse saxofonist/ klarinettist Gianluigi Trovesi. Klinkt meteen goed. Naast me zit een uitgeblust pottenstel aan de tafel. Het meest kortgeknipte exemplaar kijkt geergerd naar mijn flesje terwijl ik het bier in mijn glas uitschenk. Op hun tafel staan twee halfgevulde glazen tomatensap. Als ik het laatste drupje uit mijn glas drink zijn de glazen van de dames nog steeds half gevuld. Amsterdammers ergeren zich aan knuffelende, kussende homoseksuelen las ik laatst in het Parool. Ik erger me aan de ingetogenheid van het stel naast me.

Ach, wat zal ik er van zeggen. Afgelopen maand was een maand van afzien. Het Programma domineert menig huiselijk gesprek. Wie had kunnen denken dat het infantiele RTL-5  ooit zo’n dominante rol in mijn dagelijks leven zou spelen. Ik, die na mijn 30e hooguit honderd uur televisie heeft gezien, figureer in het najaar in een programma waar ik zelfs in mijn nachtmerries niet naar wordt gedwongen te kijken. Wees gewaarschuwd: “geef u nooit in aangeschoten toestand op voor een programma dat uw leven belooft te verbeteren!” Uw leven wordt er immers alleen maar vervelender op. Bovendien is het uiterst frusterend te merken dat de regisseurs alleen maar bezig zijn om in beeld je slachtofferschap te vergroten en je zelfredzaamheid te bagatelliseren, buiten beeld spelen ze in 1-op1 gesprekken de geboren onschuld. En jammer dat de enige hoogopgeleide van het team al binnen twee maanden op straat staat omdat haar contract niet wordt verlengd. Vannacht werd ik wakker en ik hoorde mezelf: “Wat heb ik je aangedaan Mies?”. Misja sloeg haar arm om me heen en een uur later viel ik uitgeput van het gepeins in slaap. Genoeg over het programma.

De potten zijn weg. Een gelukkig heterostel is er voor in de plaats gekomen.  Hij, een kortgeknipte jongen met flinke inhammen boven een tanig gezicht en een ruitjesoverhemd dat als een tentdoek zonder stokken uitwaaiert over zijn uitgeteerde bovenlichaam hangt over de tafel naar zijn kleurloze vriendin, een zorgelijk gekapte peper- en zoutvrouw met een ziekenfondsbrilletje, een vormeloos gelaat en een te ruim wit overhemd. Zij moet naar de wc. Hij kijkt haar na en als ze uit beeld is verdwenen volgen zijn ogen de billijn van de -ternauwernood- meerderjarige serveerster. 

Een wijze zei eens: “Een probleem is pas een probleem als je het als een probleem beschouwt” (Popper?). Het credo van de moderne emo-tvproducent: “Heeft u geen probleem? Voor ons  geen probleem. Wij definiëren de oplossing. Het probleem verzinnen we er later wel bij.” 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s