Mies en scene

 En afgelopen woensdag was het dan eindelijk zover. De eerste opnamedag voor het  RTL-5 programma Shopaholic. Er zouden twee cameraploegen langskomen, enkele influisteraars, een psycholoog en Angela. Twaalf mensen in totaal. En het huis moest nog schoon. We brachten de kinderen naar school  en fietsten snel terug. Misja haalde de droge was van het rek en liep alle kamers langs om de vuile was te verzamelen en in, op en naast de wasmand in de badkamer te deponeren. Ik maakte met tegenzin de bedden op en schrobde met een spons de keukenvloer. De (wegens  intensief gebruik) geruïneerde binnenkant van de koelkast lieten we ongemoeid. “Ach, ik heb er verder geen zin meer in. We laten de boel de boel en wachten tot die lui komen. Kom we roken er nog een!” Misja zette de afzuigkap aan en leunde met haar rechterhand op het aanrecht terwijl ze met haar linkerhand de sigaret naar haar lippen bracht.  Een half uur later zaten we aan de tafel in de woonkamer te roken. Ik meen dat de afzuigkap toen al uit was. We rookten er nog 1 en nog 1, dronken koffie en wachtten. “Ik geloof dat ik nu toch wel zenuwachtig word.” zei Mies en ze liet me haar trillende rechterhand zien. “De stuiptrekkingen na een avond teveel drinken.” mompelde ik en probeerde met mijn nuchtere opmerking mijn eigen kater en nervositeit te verhullen. Even later verscheen er een middenklasser in de straat, een Mini Cooper in het kielzog. We openden de deur voordat er kon worden aangeklopt (want de bel doet het niet) en onthaalden de jongens en meisjes van de tv-crew, de jonge honden en de oudgedienden. Er werden flinke boodschappentassen gevuld met eet- en drinkwaar het huis in getild. Er werden lampen, camera’s en andere materialen  geplaatst en opgesteld en in no-time was de woonkamer een no-go area. In de keuken werd een fors koffiezetapparaat geïnstalleerd. Na nog een half uur wachten verscheen Angela in de straat. Ze  stapte haar auto uit. Ze droeg een petrolblauwe driekwartlange jas. Mirosjabin werd naar binnen gestuurd. “Nu moeten jullie even binnenblijven tot ze aanklopt. Eerst neemt Angela een intro op. Daarna loopt ze naar de deur. Ze belt aan, maar die bel doet het niet, daarna klopt ze op het raam en Misja opent de deur, zegt “Hallo” en stelt zich voor. OK?” zei de regisseuse. Wij zeiden onhoorbaar “ja” en knikten gedwee. En we zouden de hele dag gedwee blijven knikken.

Angela betrad de woonkamer en gooide laconiek haar jas over de bank. Iemand uit het redactieteam vroeg haar waarom ze wederom dezelfde jas droeg. “Lijkt me handiger als je uitzendingen wil combineren” antwoordde ze snibbig. Ze liep naar ons, de slachtoffers, en vroeg me (de camera’s draaiden) hoe erg het met Misja gesteld was. Mijn mond voelde aan alsof deze was gevuld met een enorme hap brood.  Ik wist geen antwoord te geven en stootte enkele woorden uit. Angela draaide zich om richting  camera. “Dit kan organischer, jongens”  zei ze en ze ging naast Misja staan. De introductie werd daarna vanuit een andere invalshoek gefilmd. Angela richtte zich nu meteen op Misja. Het meisje gaf gelukkig de juiste antwoorden en het verhaal stond op de film.

Toen Misja was weggemanoeuvreerd en de camera’s op standby stonden richtte Angela zich op mij. Ze nam me gearmd mee naar de boekenkast en startte een monoloog.  “Ach joh, doe die boeken toch weg. Ik heb laatst 13 dozen literatuur uit de kast gehaald. Ik kreeg er nog 200 euro voor ook. ” “Ik zie veel gedichtenbundels. Hou je van poëzie? Oh je hebt ook de bloemlezing van Komrij. Dan houd je die en doe je de overige bundels weg.” ”Mooie biografie. De schrijfster was minnares van Jan Mulder. Heeft volgens mij ook nog een kind van hem. Is nu veel dikker dan op deze foto.” Op de automatische piloot scande ze de boekenkaften en voorzag ze van commentaar terwijl ze de volgende scene met de shopaholic aan het voorbereiden was.

We waren figurant in een strak geregisseerd eigentijds drama dat zou dienen als vermaak van een schizofreen publiek. Ik acteerde mijn woede, mijn angst, mijn  medelijden. Ik vroeg me af of ik niet beter mezelf kon zijn, maar voor een vraaggesprek met mezelf was geen tijd.

We reden in drie auto’s met het hele gezelschap naar een lunchroom in de Zijlstraat. De eigenaar begroette ons alsof hij zijn hele leven lang op onze komst had gewacht. We namen met ons twaalven naast en tegenover elkaar plaats. Misja en ik zaten aan het tafeltje aan de keukenkant. Ik raakte in gesprek met een van de geluidsmannen over onze gezamenlijke geboorteplaats. Misja sprak met iedereen en niemand in het bijzonder en stak de draak met zichzelf en probeerde ondertussen te achterhalen wat er nu precies zou gaan gebeuren. Na een heerlijke broodmaaltijd verlieten we de lunchroom. Misja moest met Angela en de ene helft van het team mee de stad in om haar koopverslaving in beeld te brengen. Ik reed met de andere helft van het team, de psycholoog, de mevrouw van de intake, een regisseuse en een cameraploeg, naar huis. Onze opdracht bestond uit het leeghalen van de kledingkasten van Rupsje Nooitgenoeg. Twee dames uit het team installeerden in de woonkamer, op en naast de voor de gelegenheid tegen de raamzijde gekeerde eettafel, drie kledingrekken en 5 paspoppen terwijl de psycholoog een verdieping hoger met het camerateam door de kledingkasten van Misja struinde. Ik verbleef ondertussen bij de twee dames. “Zijn ze nou nog niet klaar?” zei de ongeduldige vrouw met het getatoeëerde sterretje op de huid tussen de duim en de wijsvinger van haar  rechterhand. Het filmen in de slaapkamer nam veel tijd in beslag. De ongeduldige nam haar telefoon ter hand: “Ik sms het team van Angela. Dit gaat nog wel even duren”. Ik liep te ijsberen langs de loopgraven. Ik maakte grapjes die niet in goede aarde vielen.

Uiteindelijk was de psycholoog uitgekeken op de kledingkasten. Hij liep de trap af en liep met mij mee de tuin in. Drie stoelen werden verschoven,  een kinderfiets werd verplaatst. In een geënsceneerde setting deden we ons verhaal. “Ze is verslaafd Robin. Nu gaan we iets doen. We legen haar kast en gooien de hele voorraad hier beneden op tafel.” “Ja, goed plan!” antwoordde ik op verzoek van de regisseuse. “Deze moet ook even weg”, de regisseuse verplaatste een Actiontas met lege bierflesjes (die ik er de avond ervoor had ingeflikkerd), “dat is het geluid van een goed leven!” zei de verslavingsdeskundige. “Alcoholisme hoort bij Haarlem. De gezelligste stad van Nederland. Bovendien de stad met de hoogste horecadichtheid!” zei ik tegen de psycholoog terwijl de buurman (hoorbaar) achter de schutting een geleegd flesje in het krat wierp.

Aan het einde van de middag zat ik moegestreden op een door de crew meegenomen oncomfortabele IKEA-  kruk op Levi’s kamer. Schuin voor me stond de camera,  achter me stond de geluidsman (de geboorteplaatsgenoot) met het petje. Zijn hengel hing boven mijn hoofd, buiten het beeld van de camera. Recht tegenover me zat de eindregisseuse van “De Bevalling”. De regisseuse legde me kort de procedure uit. “Ik zit hier niet, ik stel wel vragen, maar je moet antwoorden alsof je geen vraag is gesteld. Dus niet: inderdaad, dat shoppen is een groot probleem, maar dat shoppen is echt een groot probleem. Duidelijk?”

Er werden vragen gesteld die letterlijk in het antwoord moesten worden verwerkt om mooie soundbites op te leveren. Ik realiseerde me dat er op deze manier woorden in de mond werden gelegd. De camera draaide voordat ik me hiertegen kon verweren en in een half uur creëerde de regisseuse in mijn woorden mijn probleem. In de huiskamer van de buren werd Misja op dezelfde wijze woorden in de mond gelegd. “Inlegkunst” zou mijn schoonvader zeggen.

Aan het einde van de opnamesessie zaten Misja en ik uitgeput aan de herplaatste tafel. Het team was weg. “Dit wil ik nooit meer'” zei Mies en ik was het met haar eens. Maar toch. Het was te laat. Het was te laat…..

http://youtu.be/mhyD2qchkEw

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to Mies en scene

  1. kitty says:

    alles voor het kijkcijferkanon 😦

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s