Nog even dan….

 


Twee maal Amsterdam. Goede vrijdag op de heenweg naar St Anna, en Tweede Paasdag, ter afsluiting van de korte kinderloze vakantie. In de bus van Haarlem naar de Rozengracht wijs ik Misja er fijntjes op dat het voorlopig waarschijnlijk de laatste keer is dat ze ongedwongen kan winkelen. Woensdag komt Angela met een psycholoog, een budgetcoach en een complete cameraploeg van productiebureau Zodiac aan haar zijde om Misja’s verslaving te analyseren, te fileren en te liquideren. Ik wens ze veel succes. Misja is wat neerslachtig. Ik ook, maar om andere redenen. Vier kinderloze dagen in mijn dagelijkse, koude en bewolkte omgeving maken dat ik terugverlang naar de milde voorjaarszon in Rome, Florence, Venetië voor mijn part. Een vakantie samen zit er op korte termijn niet in. We moeten beschikbaar blijven voor het programma.

Ik bezoek voor de tweede keer in vier dagen mijn favoriete boekhandels aan/ nabij het Spui. Het is stil. Ik ben de enige bezoeker van de ramsjzaak en wordt door de verkoopster met “Goedemiddag” onthaald. Door de luidsprekertjes van de mobiele geluidsinstallatie klinkt deprimerende klassieke muziek, met als dieptepunt  het Adagio for Strings van Samuel Barber (ik meen de muziek die John F Kennedy als begeleidingsmuziek voor zijn uitvaart had gekozen). Gelukkig staat als ik afreken een Mazurka van Chopin op het programma, en met dit deuntje in mijn hoofd verlaat ik de zaak. Ik kijk naar de  overkant van de straat en zie daar een vrouw met haar tienerzoon het antiquariaat betreden. Het antiquariaat. Ik denk terug aan de keer dat ik voor de eerste keer het verlaten pand binnenliep. De eigenaar was net een kop koffie gaan halen bij het restaurant aan de overkant en was vergeten de deur op slot draaien. Ik inspecteerde de platen- en boekencollectie en zag dat het goed was. De eigenaar, een slanke donkerblonde vijftiger met doorleefd gelaat, kwam met kop en schotel de straat over en vroeg me en passent of de op de stoep  geparkeerde Fiat Nogwat van mij was. Ik zei kortaf “nee” en vervolgde mijn weg. “Ik ben open!” riep hij me tot drie keer toe na. “Ja, dat heb ik gezien.” antwoordde ik hem nukkig en vervolgde “De deur stond open, maar in een onderneming zonder verkoper is het lastig onderhandelen”, de eigenaar droop af.

Terwijl Misja haar goddelijke gang gaat in de Kalverstraat loop ik met mijn aankoop (Nederlandse journalisten houden niet van journalistiek door wijlen Jan Blokker) Het Spui op en ga op een bankje zitten. Ik sla mijn boek open en graai een pakje Pall Mall uit mijn rugzak. De aansteker is een ander verhaal. Hoe ik ook in de vakjes en vakken  van mijn rugzak (gevuld met tientallen pennen en ballpoints,  een flessenopener, een aantal bierdoppen, mijn verfomfaaide paspoort, een powerbank, twee stekkers, het verzameld werk van Rutger Kopland en zo meer) zoek…een aansteker kan ik niet vinden. Plotseling realiseer ik me dat ik deze gisteren bij de pizzeria heb laten liggen. Aangezien ik op straat niemand zal vragen naar een vuurtje stop ik het pakje rookwaar terug. Op het bankje aan de tijdschriftenkant openen drie blonde toeristes een fles witte wijn. Het middelste meisje schenkt de drank uit over drie behoorlijke glazen. Achter hun bankje is aan de lantaarnpaal een rond alcohol-verbodsbord bevestigd, daaronder hangt een rechthoekig toevoeginkje waarop verwezen wordt naar het APV-artikel dat het drinken van alcohol op deze plek strafbaar maakt. Tijd om te gaan. Ik laat Hoppe links liggen en loop de Spuistraat in. De stoep is gevuld met toeristen. De ene staat nog onhandiger stil om een foto te nemen dan de andere. Ik ontwijk het volk en loop langs de ontruimde Tabakspanden, met het felgele slangenpand als publiekstrekker. Er staan hekken in betonnen voet op de stoep (die voor de gelegenheid gevuld is met containers). Ik zie het verlaten atelier van Klashorst, die zich enkele weken geleden nog zo dapper teweer heeft gesteld tegen de ME. Ik passeer het (eveneens onlangs ontruimde) Bungehuis, steek de Paleisstraat over en loop even voorbij het oerlelijke PC-Hooftgebouw de steeg in waar Van Zuijlen, mijn bruine  huiskamer, lonkt. Ik leg mijn materiaal op tafel, en neem plaats op een stoel aan een driepersoonstafeltje met uitzicht op het raam,  zet mijn koptelefoon op en  hoor “Save me Jesus” van Bobby Charles. De uitbater zet een glas kabouterbier op het viltje.  Door  de spiegel naast me zie ik dat de zon is doorgebroken op het inmiddels goedgevulde terras op de Torensluis. Het borstbeeld van mijn  held Multatuli wordt bewonderd door een groep fotograferende Aziaten en staat nog stevig op de sokkel.  Mijn neerslachtigheid maakt langzaamaan plaats voor een broos gevoel van tevredenheid. Nog even en het wordt zomer. Ik voel het!

http://youtu.be/sBPTuAl2Qyk

Advertisements
This entry was posted in Persoonlijk and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Nog even dan….

  1. fredvanderwal says:

    EINDELIJK WORDT MISJA AFGEKNEPEN…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s