De Koopkracht van mijn wasversterker

Twee weken geleden heb ik Misja opgegeven voor een progamma. Een real-lifesoap over koopverslaving op RTL-5, gepresenteerd door ex-Dolly Dot Angela Groothuizen. Al jaren probeer ik, zonder resultaat, Misja’s koopzucht te beteugelen. Naar de kerk gaat ze al jaren niet meer, maar de koopzondag is haar heilig. Ik ben ten einde raad. Misschien lukt het de commercielen wel, die weten hoe ze met weinig middelen het optimale resultaat kunnen bereiken. 

Enfin, gisteren ben ik voor mijn werkgever weer eens naar de Bijlmer gegaan. De door Duivendrecht van Amsterdam gescheiden wijk waar meer nationaliteiten bijeen wonen dan de welvaart aankan. Een wijk die architectonisch en stedebouwkundig gezien contrasteert met de diversiteit van de bewoners. Een stadsdeel waar welvarenden dagelijks bergen geld verdienen dat ze elders uitgeven. Onvoltooibaar ontwikkelgebied. Geboortegrond van mijn oudste dochter. Ik zette mijn fiets neer op een veilige plaats in Amsterdam Oost en nam vanaf de Pretoriusstraat bus 41 richting Holendrecht. In de bus zaten enkele gesluierde moeders met hun schare kroost. Bij de Kruislaan stond een mooie, maar onvoltooide,  donkere knokige tienermeid met lang bijeengebonden kroeshaar, bij de  bushalte te dansen op het ritme van de muziek die ze door haar oordopjes tot zich nam. Een halte verderop stapten enkele tienermoeders in. Een halte later gebeurde hetzelfde etc… Gezette, Afrikaans spekende vrouwen met brede voorhoofden, platgewalst kroeshaar en grote inktzwarte irissen zonder pupil, stapten (wat?) kauwend de bus in, parkeerden hun boodschappenkar en duwden achteloos de kinderwagens aan de kant. Ik rook exotische kruiden en specerijen. Toen we station Duivendrecht voorbij waren merkte ik dat ik de enige blanke in de bus was. “Hoe kan dat??” zegt een mevrouw van amper twintig tegen haar verkouden tienerzoon, ” je doucht je iedere dag twintig minuten en je hebt nu alweer snot onder je neus? Wat doe je dan onder die douche?” “Ik snuit mijn neus, was mijn haar en poets mijn tanden.” De moeder was inmiddels gericht op haar middelste mannetje dat met zijn losse veters zat te worstelen. Een baby in buggy keek kalm toe.Halte De Komplein stapte ik uit. In een kantoor met uitzicht op de Arena, tribune van de oppervlakkigheid, deed ik mijn kunstje. 

 Uitgeblust loop ik rond vijven het pand uit. Ik stap de bus in en beleef wat ik in de ochtend beleefd heb, in de omgekeerde volgorde. Twee manen zitten achter elkaar.De achterste begint met de man voor hem te praten: “Hee Moslimman, waar kom je?” zegt een bebrilde, mollige, kale  Surinamer op leeftijd tegen een roodbebaarde man met een soort van tulband, een in de vorm van het hoofd volgend verband. Kennelijk herkent hij in hem een in Suriname geboren leeftijdsgenoot. “Man, ik heb jaren in Nickerie gewoond.” “Aaaah, ja, dan ken je ook…” een onnavolgbaar gesprek volgt. Uiteindelijk stap ik de bus uit bij halte Pretoriusstraat. Ik zie mensen lachen en vrolijk winkelen in het nieuwe koopgebied Oostpoort. Ik trek, gewoontegetrouw, rare bekken. Ik schud mijn hoofd en sleep met mijn been. Het vrijdagnamiddagwinkelpubliek kijkt me argwanend aan. Ik loop naar de fietsenkelder en neem mijn fiets uit het rek. Haarlem is mijn volgende bestemming. Ik fiets over de Pontanusstraat en de Hoogte Kadijk richting CS. Als ik over de Prins Hendrikkade fiets zie ik een menigte toeristen tegen het verkeer in rijden. Net voor het station zie ik op de plek waar ik dezelfde ochtend bijna door een enorme vrachtwagen, die door rood reed, het graf in ben gereden, voor en na het stoplicht een file staan. Ik voorzie spektakel. En inderdaad, even nadat ik tussen het stilstaande autoverkeer het Damrak  heb overgestoken, hoor ik het getoeter van de bus, de touringcar, de taxi en al dat andere beroepsverkeer richting Amsterdam  Oost. Ik verhef mijn handen van mijn rechte stuur en gebaar als een dirigent. Ik dirigeer het luidtoeterende verkeer en mompel wat. Shostakovich! De kale man met de uilenbril die achter me fietst uit: “You, fool!” en ik knik hem bemoedigend toe als hij voorbij fietst. 

 Tegen de wind in rijd ik verder naar Haarlem. Bij station Spaarnwoude  haal ik  mijn  donderdagochtend  geparkeerde stadsfiets uit de stalling en neem deze aan mijn rechterhand mee richting huis. Met een lamme hand arriveer ik ten huize Mirosjabin. “Dit doe ik nooit meer!” fluister ik verwijtend naar Misja. Ze staart vermoeid in het scherm van haar ipad. Ik weet dat er nu niets met haar te beginnen is en wandel naar de koelkast op zoek naar een fris flesje bier. Ik loop de tuindeur door naar buiten. In de tuin rest een straaltje zonlicht. Ik hoor het gezang van merels, spreeuwen en andere vogels. De temperatuur is aangenaam, mede omdat ik behoorlijk  ben opgewarmd na mijn lange fietsttocht. Ik steek een sigaret aan, plaats hem aan mijn lippen. Ik adem nicotine in en blaas rook uit. Een rode kater  neemt plaats op de schutting naast me en kijkt me bemoedigend aan alsof het beest wil zeggen: “toe neem nog een trekje!”. Ik sta om geen enkele reden stoom af te blazen in de tuin en leg mezelf een gedenkwaardig citaat op: “Al werd ik uitgejouwd door de geheele elite, of toegejuicht door de heele vrije gemeente- wat wel ‘t ergste kwaad zou zijn-ik zal ‘t niet achten.” (zegt Frederik van Eeden tegen zijn vakbroeder Willem Kloos, even voordat zij elkaar vaarwel zeggen). Lof of afkeer…het kan ons niets schelen, waar of niet? Van Eeden bezigt: “Apathische contemplatie”, een mooie combinatie. Ik hoor het een Feyenoordfan niet scanderen.  

Vrijdagavond. Misja ligt in bed. Ze slaapt. Ik wandel naar beneden en improviseer een verdieping lager wat op de piano een thema van Shostakovich. Er klinken  nooit vernomen thema’s en variaties. Misja heeft niets door. Ik sluit nijdig de pianoklep en ga naar boven om, naast een slapende Misja, via Netflix naar een veelbeproken horrorserie te kijken.  

Zaterdagochtend. Misja slaapt door. Ik haal vier bakjes koffie (twee voor haar en twee voor mij). Ik ga weer in bed liggen en ik sluit mijn mobiele telefoon aan op een mobiele luidspreker. De strijkkwartetten van Shostakovich klinken, de Te Deums van Bruckner, de balettten van Stravinsky, waaronder …zeer toepasselijk….de Sacre de Printemps, en tenslotte enkele klassieke composities van de Italiaanse pianist  Dinu Lipatti. Bij de laatste wordt Misja langzaam wakker.  “Wat een heerlijke muziek is dit!” mompelt ze terwijl ik opnieuw de kamer verlaat voor een laatste kopje koffie. Even later  loop ik wederom naar beneden en betreed een lege, koude kamer. Ik aanschouw onze armoede.  “Een socialist is iemand die vindt dat  een ander te veel verdient” zei W.F. Hermans ooit (citaat G vh  Reve in een brief aan zijn maat Bram Peper). 

De Bijlmer doemt weer op. 199. nog wat. Ik loop campagne voor de partij die de absolute meerderheid aan stemmen ontvangt, zij aan zij met de lijsttrekker/ stadsdeelvoorzitter. We lopen gezamenlijk de galerijen af van de honingraatflats die niet veel later zullen sneuvelen omdat de politiek de buurt wil “opleuken”. Ronald belt aan, ik schud de folders in mijn hand en begin een ongemakkelijk gesprek met mijn campagnemaat. Negen van de tien bewoners durft de deur niet te openen. De tiende opent en reageert: “Wat? Ronald Jansen van het Stadsdeelbestuur? zegt me niks!”. Als de deur sluit drukken we een PvdA-folder naar binnen. Ruim twintig jaar later ontmoet ik hem, de stadsdeelvoorzitter, op een forum. Hij is boos op mij en is, net als die andere Bijlmerbeliever, en voormalig PvdA-lid, Bernadette de Wit (die mij ooit verweet een weergaloos opportunist te zijn omdat ik trouw was aan mij partij), overtuigd drager van het gedachtengoed van de PVV. Ik verwijt ze niks, maar ik vraag me af of de Bijlmer daar blij mee is. 

http://youtu.be/pyYIhNYWghU

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s