Nieuws uit de Vrijgemaakte Kerk van het Laatste Licht

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/cdb/19523579/files/2014/12/img_0033.jpg“Zit je nu nog achter je ipad film te kijken? Het is al twee uur geweest.” De door haar volle blaas gewekte Misja tikt me geërgerd aan. “Deze aflevering is zo afgelopen lief, ik sluit af als jij terugkomt uit de badkamer.” Ik beëindig de derde aflevering van “An American Horrorstory” op Netflix (waar we ongewild op geabonneerd zijn, u kent het wel: een abonnement waar je iedere maand vanaf kan, waar je vanaf wil, maar je vergeet een opzegmail te sturen). Boze buren schreeuwen een eind weg in de tuin. De wind scheurt de in woede geuite verwijten en dreigementen in vlagen uiteen. “Hoor je dat?” zegt Misja als ze de slaapkamer weer betreedt. Ik leg mijn koptelefoon weg. “Als het zo doorgaat zeg ik er wat van.” zeg ik terug. Gelukkig is het niet nodig. Na vijf minuten waait de laatste vloek de straat uit.

Aan het einde van de middag had ik me gisteren eindelijk herenigd met Misja. Na een ochtend vol kerstspeelfilms op NPO 3, Nickelodeon en Cartoon Network, kerstkaarten maken en kerstvoorstellingen op kerstmuziek kwam kerst me de strot uit. Ik pakte een stapel gefrankeerde kerstkaarten van tafel en nam de fietspomp en het Frans ventiel uit de kelderkast. Ik fietste richting station Spaarnwoude. Contact met Misja was onmogelijk aangezien haar mobiele telefoon zonder stroom was. Ik ging er vanuit dat haar trein zich zo halverwege Leeuwarden en Haarlem zou bevinden. Ik gooide de kaarten in de oranje bus op het Dode Plein naast de Staalstraat en fietste met de wind mee richting station. Ik zag dat Misja’s fiets, die ze een dag eerder in alle haast had achtergelaten, was omgevallen. Hij lag in het midden van het kille stationsplein. Ik zette de fiets recht en draaide het verlengstuk op het ventiel van de achterband. Ik pompte de inmiddels aardig leeggelopen achterband met 35 slagen op. Ik ontkoppelde de pomp en draaide het verlengstukje los en het ventiel weer vast. Ik stopte de pomp in mijn rode fietstas, zette Misja’s fiets klem tussen de trap naar het perron en een fiets die tegen de NS-informatiepaal was geplaatst. Ik stak de weg over, tegen de wind in, de wijk door naar de supermarkt om brood, limonade en bier te halen. Ik reed daarna door naar het huis waar vier paar kinderogen apathisch naar een scherm tuurden.

Rond 16:00 uur hoor ik de gulle lach van mijn wederhelft. Na een korte knuffel fietsen we naar de winkelstraat. We halen kerstartikelen bij de Outletzaak die zichzelf de Prijsmepper noemt. We lopen naar de drogist en ik merk al spoedig dat mijn blaas behoorlijk gevuld is. Ik verontschuldig me bij Misja en neem me voor om achter de dug-out, even voorbij het speelveld te gaan plassen, maar deze plek ligt teveel in het zicht. Ik neem de fiets en ga snel naar ons huis drie minuten verderop. Ik plaats de fiets tegen de voorgevel, open de deur en loop, zonder de voordeur te sluiten snel naar de wc aan het einde van de gang. Ik knip het licht aan en neem niet de moeite om de wc-deur te sluiten. Plotseling wordt er aangebeld. Een van de kinderen, ik geloof Boaz, rent de trap boven mij af naar de deur. Hij spreekt beleefd met een bestuurslid van de historische kring en hij neemt iets in ontvangst. Ik was mijn handen en knip het licht uit en wacht angstvallig tot Boaz de deur dichtgegooid heeft. “Hier ben ik!” roep ik vrolijk. “HIer, dit is voor jou.” zegt Boaz met toonloze stem en drukt me een langwerpige doos in mijn handen. Een banketstaaf als dank voor mijn vrijwillige inzet als gastheer van de Hoofdwacht afgelopen jaar. Het jonkje loopt snel de trap weer op naar zijn stiefzus die hij zover heeft weten te krijgen om het spel Minecraft met hem te spelen. Ik trek de huisdeur weer open. Twee versleten types, een grijze man en een vrouw in regenjas, staan even verderop tegen hun fiets geleund en kijken op een briefje. Het zijn bestuursleden van de historische kring Haarlem. Ik zeg ze gedag. Ze antwoorden iets dat ik niet versta. Hun doffe ogen kijken me afwezig aan, ze draaien zich om en fietsen schijnbaar gedachteloos de straat uit. Ik fiets ze achterna. De wind blaast me vervolgens binnen twee minuten naar de apotheek waar ik Misja heb achtergelaten. “Wat heb jij gedaan? Waar kom je vandaan? Ik wacht hier al een half uur” zegt ze verwijtend. Ik wrijf haar over haar roodharen jas. “Een lang verhaal” antwoord ik voordat we de fiets ter hand nemen.

De nacht is voorbij. De voorlaatste dag van 3FM Serious Request, het Glazen Huis op de Grote Markt, is begonnen. Haarlem is de drukte al een paar dagen zat. De rest van Nederland lijkt er nog van te genieten. Misja en ik gaan de stad nog even in en lopen over koppen de Grote Houtstraat door terwijl de kinderen in huis acherblijven. Ik koop een paar lederen schoenen in de uitverkoop en volg Misja (die mijn aankoop aangrijpt om zelf ook iets te ‘scoren’) op sleeptouw. We lopen de rode loper naar de Grote Markt over. We zien ontevreden koppen, al of niet met een kerstmuts op de kruin. Huilende kinderen in traag voortbewegende kinderwagens, voortgeduwd door vermoeide, overprikkelde ouders maken deel uit van de stijlloze polonaise die zich onvermijdelijk, als een bergstroom naar zee, van de parkeergarage naar de Grote Markt beweegt. Misja wil nog graag even naar haar favoriete kledingwinkel, ik volg haar niet en ga achterom de Paarlaarsteeg door de Koningstraat in, het toneel van een kerstmarkt. Helaas heeft Ysbrand zijn winkel gesloten. Waarschijnlijk vervult hij zijn opadienstplicht. Ik aanschouw door het raam dat hij de inrichting van zijn boekenzaak deels heeft aangepast. In plaats van stapels boeken zie ik nu schappen gevuld met langspeelplaten. Vooraan prijken enkele zeldzame jazzplaten. De verzamelaar kan hier zijn slag slaan. Teleurgesteld keer ik terug naar de kledingwinkel waar Misja nog volop in de rekken aan het struinen is. Ik neem haar mee de winkel uit. Misja laat weten dat ze nog geen genoeg heeft van al de drukte. Als ik haar vraag om mee naar huis te gaan trekt ze demonstratief haar schouders op en wandelt ze een schoenenzaak in. Ze neemt mij willoos aan de hand en trekt me de zaak door op zoek naar een afgeprijsde tas die niet meer op voorraad is. Als ik een mollige ontevreden geblondeerde twintiger zie die haar vriend met haar vette vinger attendeert op een tas die ongeveer evenveel kost als een maand warm eten voor een modaal gezin ruk ik me los. “Lief, ik zie je zo in huis, doe je ding, maar ik ben weg hier.” Verbluft kijkt Mies aan en mompelt “OK”.

Ik loop naar de Gedempte Oude Gracht. Ik trek mijn fiets van de muur. Mensen die ik nu liever niet wil zien staan in een Total Request- hesje voor een houten keet met het bordje “INFORMATIE” aan de gevel. Ik steek de straat over. De wind blaast me de drukte uit. Alle lichten staan op groen. Ik fiets de kade over, passeer de drukke straat en ga kort na de houten viskeet naar rechts, ik rijd de straat in, groet de buurvrouw en stap naar binnen, sluit de deur en loop snel naar de wc. Er wordt gebeld. Boaz rent naar beneden en opent de deur. “Dit is voor je vader”. De buitendeur wordt gesloten. Ik trek door en was mijn handen. Ik loop de gang in. “Is voor jou”, zegt Bo met een lichte fonkeling in zijn ogen terwijl hij me een in zilverkleurig karton gestoken fles witte wijn overhandigt. Een cadeautje van de wijkraad. Ik loop naar de koelkast en leg de wijn op de onderste plank, nadat ik er een flesje trappistenbier vandaan heb gehaald.

Wie zal er morgen aan de deur komen? Als het de kerstengel is stuur ik hem linea recta door naar het Glazen Huis….

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Nieuws uit de Vrijgemaakte Kerk van het Laatste Licht

  1. fredvanderwal says:

    fraai samen hangend verhaal

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s