Einzelmann

IMG_0605.JPGNou, daar zijn we weer. Zaterdagmiddag haf zes in de namiddag. Misja heeft een onmogelijke date met een vriendin bij de Pizzabakkers. We zitten met ons tweeën en Misja controleert en constateert op haar smartphone dat onze gesprekspartners een ernstig conflict met elkander hebben en ons dustengevolge niet willen treffen in onze stampizzeria. We besluiten voor ons tweeën te bestellen en dat blijkt, een half uur later, heel verstandig te zijn. Nog een half uur later lopen we met volle buikjes de zaak uit.

Vanmiddag hield ik me thuis en in Grand Café Brinkmann bezig met mijn interview met de Deense drummer Alex Riel. Ik ken hem vooral vanwege zijn samenwerking met pianisten Bill Evans, Kenny Drew tenorsaxofonisten Dexter Gordon en Ben Webster, Denen kennen hem vooral vanwege zijn lidmaatschap van de band The Savage Rose (de Golden Earring van Denemarken). Een in muzikaal opzicht breed geïnteresseerde paradijsvogel. Uit handen van Duke Ellington ontving hij in 1965 zijn prijs van “Beste muzikant van Denemarken” en vervolgens mocht hij met de rechterhand van Ellington, de pianist Billy Stayhorn, spelen. Voor iemand die iets met Jazz heeft staat Strayhorn gelijk aan Gershwin, Berlin en Bernstein. Alex kan bij mij niet meer stuk.

Na ons bezoek aan de pizzeria gingen we elk een andere kant op. Ik stopte nog even aan de rand van de St. Bavo om een plas te doen in een van de urinoirs met, op ooghoogte uitgesneden, het wapen van Haarlem. Even later reed ik zwaggelend en zwaaiend over de Spaarnedijk langs het Teylers Museum, het brugje over, via de Spaarnwouderstraat langs de Amsterdamse Poort, naar mijn huis. Middenin de straat voor mijn huis trof ik een auto met geopend portier. Ik zag mijn weg naar huis belemmerd en trapte de deur met mijn linkervoet dicht. Ik reed de laatste meters voor mijn huis verder en hoorde een conflictzoekende stem achter mij roepen:” Hee joh, kankermongool!!!!”. Het figuur, dat ik niet zag, stapte haar auto in en toen ik mijn fietstassen voor mijn huis uitpakte reed ze keihard achteruit. Ik rende mijn huis in en toen het wijf met haar auto voor mij stil stond opende ik het raampje in mijn voordeur en stak ik mijn middelvinger omhoog. “Fuck you, looser!!!” zei ik met dik aangelopen halsslagaderen en ik draaide moegestreden het raampje toe.

Een minuut later had ik wederom de moed om het raampje open te draaien. Ik zag Misja in de verte, al drentelend op haar fiets. Even later pakten we elkander plat op de bek (de kinderen waren immers weg) en ik vertelde haar over het gebeuren. “Goddomme, dat jou dat weer moet overkomen. Als ik er bij ben loopt het zeker anders af!” zei ze en ze zette agressief haar fiets tegen de muur. Ondertussen dacht ik aan Billy Strayhorn, de blanke neger die de wereld aan standards geschreven heeft. Alex heeft het genoegen gesmaakt met hem te mogen spelen. Voor mij zit er niet meer in dan een interview met een van de oorgetuigen. Het genoegen van het spelen met Billy Strayhorn zal mij nooit ten deel vallen. Helaas is de goede man al 5 jaar voor mijn geboorte overleden.

Zateravond, Misja kijkt naar “Alles is liefde”. Ik denk aan “Der Blechtrommel” van Herr Gunther. Deze film wordt momenteel ook ergens op een van onze kanalen gedraaid. Ik kijk niet, want ik ken het verhaal al. Ook ik schreeuw hemeltergend als mijn computertje onder mijn neus wordt weggehaald. Maar nu? Niets is liefde en ik weiger te groeien….in Denemarken wacht een meneer op een telefoontje met vragen…..en ik zwelg in de muziek van Billy Stayhorn…

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s