Treinterreur

IMG_0383.JPGDe treinen tussen Leeuwarden en Haarlem hadden er dit weekend geen zin in. Mirosjabins vrije weekendje werd grotendeels doorgebracht in een overvolle trein. Prorail maakt er een hobby van alle werkzaamheden aan het spoor in het weekend uit te voeren. De infracowboys hebben gekozen voor een tweedaagse werkweek. Na een gezellig vrijdagavondje tussen de bankiers in het huisje van Blooker en tussen de stadse flierefluiters op het terras van de voormalige West Pacific in het Westerpark en tenslotte de als een badkamer ingerichte vreethal van de FEBO naast Plein 40’45, was het zaterdagochtend moeizaam opstaan. De asprirines waren op en de cola idem dito. We dronken met een zure bek onze kopjes te sterke koffie leeg en vertrokken met een rolkoffer, een klamme Ikea- rugzak en een dikke winterjas over de arm naar de bus. Ik had de avond ervoor Misja in mijn door de alcohol opgewekte vrijgevigheid toegezegd dat ze voordat we naar het hoge noorden trokken nog even mocht uitpakken bij de Zara.

Zaterdagochtend zat ik na een vermoeiende busrit van Haarlem naar Amsterdam in de Mc Donalds aan de Kalverstraat die zich in een vers verleden bevond schuin tegenover Rams- en Tweede HandsBoekhandel/ antiquariaat de Slegte. De boekhandel zit er niet meer, de Mac wel. Vijf meisjes liepen wat heen en weer achter de verkoopbalie en hielden zich met niets in het bijzonder bezig. Aan de andere kant van de balie bewogen zes onrustige toeristen. Ik ontdekte dat ze op hun bestelling wachtten. Ik nam mijn positie in achter de kortste rij. Ik zag op de display een aanbieding van een ontbijtje voor 3 euro. Broodje ei met spek en een bak koffie. Een kwartier later mocht ik bestellen. Ondertussen hadden enkele gasten scheldend de zaak verlaten en had de filiaalmanager, een jongen van een jaar of dertig met een vrije opvoeding, enkele keren heen en weer gelopen en gezien dat het goed was. Nog tien minuten later zat ik aan een tafeltje op de eerste verdieping en installeerde mijn Ipad. Toen ik mijn koffiebeker aan de mond zette merkte ik dat ik een enorme aandrang had om te ontlasten. Ik probeerde mijzelf op andere gedachten te brengen, maar wat moet dat moet. Ik at als een zwijn het broodje op en dronk de koffiebeker, die gevuld was met veel meer koffie dan de omvang van de beker deed vermoeden, leeg en zocht in mijn portemonnee naar wat kleingeld voor de wc. Ik trof het briefje van tien dat ik sinds onze trip naar Rome als een trofee van mijn gierigheid had bewaard. In het muntjesvak zag ik drie stuivers en enkele centen en tweecentmunten uit Italië. Er zat niets anders op dan het omwisselen van het tientje (dat ik de avond ervoor nog als een leeuw had weten te verdedigen) voor een handvol kleingeld. De Pakistaanse toiletmeneer greep in al zijn zakken en haalde er zoveel munten uit dat ik niet de moeite nam ze na te tellen. Met mijn rolkoffer, mijn rugzak en jas liep ik de kleine toiletruimte in en sloot de deur om mijn behoefte te doen. Ik rukte de laatste repen toiletpapier uit de muur terwijl een ongeduldige toerist op de deur zat te bonken. Even later liep ik bezweet de ruimte uit met mijn handel en begroette de volgevreten toerist en de Pakistaan. Buiten wachtte ik op Misja. Ondertussen werd de Kalverstraat steeds drukker. Ik weet niet hoeveel later liepen we, Misja met haar kanariegele aankoop en ik met een bedrukt gezicht, naar CS.

Op CS begon de ellende pas. De werkzaamheden weerhielden ons ervan de meest direct route van Amsterdam naar Leeuwarden te nemen. Er werd omgeroepen dat er op ons aangepaste traject verschillende verstoringen waren. We namen nog een kop koffie en een kleffe koek en wachtten op de warmste 1 november ooit in een broeierige stationshal op informatie over onze trein. Uiteindelijk vernamen we dat onze trein zou vertrekken vanaf spoor 11. We liepen het perron op, de trein in. In Almere werd er in de trein iets omgeroepen over een trein naar Leeuwarden vanaf spoor zoveel. We verlieten overhaast de trein. We zagen het publicatiebord van de NS. De trein naar Leeuwarden, die vanaf het perron naast ons zou vertrekken, reed niet. De intercity naar Zwolle had twintig minuten vertraging. De sprinter naar Zwolle zou vijf minuten later vertrekken vanaf het spoor waar we even daarvoor waren uitgestapt. Zo reden we tien minuten later door de polder in de boemel naar Zwolle. Eindelijk in Zwolle zagen we dat onze trein naar het Noorden nog steeds 20 minuten vertraging had. Na een snelle rekensom achterhaalden we dat we nog veertig minuten wachten voor de boeg hadden. Na enkele noodzakelijke aankopen bij Albert Heijn, Smullers en Etos, streken we neer op het perron. Iedereen zat of lag languit in de onverwacht warme stralen van de novemberzon op het stenen stationsstrand van Zwolle.

Diep in de middag bereikten we moe maar voldaan het station van Leeuwarden. Ik was in de trein al mijn ipad-documenten kwijtgeraakt en had gevloekt als een ketter op een brandstapel, maar we hadden de reis toch maar mooi volbracht. Met onze gastheer- en dame vermaakten we ons uitstekend in de kroon van Friesland. De namiddagnajaarszomerzon veraangenaamde ons verblijf op de terrassen en we gleden gemoedelijk de avond in.

Ja, dat was gisteren. Goddank hebben we ons ook vandaag in de taveernes in ‘ t Bildt voldoende kunnen ontspannen om een nieuwe treinreis aan te gaan. Uiteraard verliep ook deze reis weer niet naar wens. De trein stokte gelukkig pas bij Utrecht. Wegens een afspraak in Hilversum moesten we een klein stukje omrijden. We werden na onze overstap op het Station van Centraal Nederland meteen bestraft met een vertraging van 15 minuten. Bij het verlaten van de trein In Hilversum ontdekte ik in het voorbijgaan van een lege tweezitsbank een verlaten veelkleurige portemonnee. De beurs was gevuld met kaarten en roebels. Ik gaf hem af bij het loket aan een heer in een donkerblauw uniform. “Sukkel” hoorde ik hem zachtjes zeggen toen Misja en ik ons omkeerden om met onze voorraad huiswaar op rolletjes op zoek te gaan naar de eerste de beste frituur. Maar ik kan me heel goed vergist hebben. Misschien dacht ik het zelf wel.

Twee treinen, een bus en een hoop (on)uitgesproken ergernis verder arriveerden we rond 20.00 uur onze stulp. Ik legde de teruggaveformulieren van de NS op de tafel en zuchtte. Het weekend was voorbij. Tijd om naar bed te gaan.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s