De wolf en de mug

IMG_0539.JPGGisterochtend zijn we met pijn in ons hart de propvolle metro ingestapt. De pijn werd niet zozeer veroorzaakt door de duwende, trekkende en billenknijpende Romeinse forensen in lijn B, maar door het feit dat we na 3 volle dagen het in de zon badende Rome alweer moesten verlaten. In de Moca op station Tiburtina hadden we nog een kop koffie opgeslurpt en na aankomst op station Termini namen we daarin nog een. Tien minuten later vertrok de shuttlebus door de late ochtendspits naar Aeroporto Ciampino. We legden in drie kwartier de bescheiden afstand tussen station en vliegveld. Pas toen we de honderd verkeerslichten in het centrum hadden gepasseerd kon de bus doorrijden over de Via Nuova Appia. Om 10.00 uur bereikten we het vliegveld. Er stond een aanzienlijke rij bij de incheckbalie. Met onze handbagage en thuis uitgedraaide boardingpasses konden we deze echter links laten liggen. De rij voor de douane was gering en Misja reikte onze twee blikken Coca Cola-light uit aan twee smachtende middelbare scholieren die samen met hun klasgenoten wachtten tot hun docent kunstgeschiedenis het formele gebeuren bij de incheckbalie had afgerond. Hij stond op dat moment naar alle waarschijnlijkheid nog ergens achteraan, want we zagen de scholieren een uur later pas terug aan de gate.

Het vliegtuig had een redelijke vertraging bij aankomst in Rome. De boarding, die om 11.10 stond gepland werd uitgesteld tot 11.35, 5 minuten voor de geplande vertrektijd. Misja zag het op dag 1 aangehouden stel met zoon terug (zie mijn eerdere bijlage op dit forum, 13 oktober) en vroeg de vrouw brutaalweg wat er aan de hand was. “Ach niks. Dat testosteronmannetje wilde zijn bestaansrecht bewijzen met een vette vondst. De hond sloeg aan omdat ik een slecht verpakte metworst in de tas van mijn zoon had gestopt. We mochten met hem mee om de tas volledig uit te pakken.” “Ze waren verder uiterst correct, daar was niets op aan te merken.” reageerde de vader vlug (we bevonden ons immers nog op het bewuste vliegveld). “Storm in een glas water. We hebben toen gelukkig nog de bus naar Termini gehaald.” “De Italian way he, stelletje kampcommandanten. Als ze niet kunnen intimideren leven ze niet. ” tetterde Misja door de ruimte. Man, vrouw en kind knikten en hielden zich verder stil. Om 12:00 uur mochten we eindelijk langs de gate. “What is the reason for the delay?” vroeg Misja. “We try to be in time in Eindhoven.” zei het meisje aan de statafel en wendde zich snel naar de mensen achter ons in de rij. De vertraging liep vervolgens alleen maar op. De Italiaanse piloot riep enkele keren iets in onverstaanbaar Engels om en een half uur later stegen we eindelijk op. Plusminus tweeëneenhalf uur later raakten we met een schok de landingsbaan van Eindhoven. Een allesbehalve zachte landing.

In de trein terug, die wegens een geslaagde najaarszelfmoordpoging een kwartier te laat op Amsterdam CS arriveerde, spraken we met een gedeprimeerde Vlaamse (Italiaans bruin ogende, zwartharige) vrouw, die naar haar zuster in Amersfoort reisde, over crisis, diefstal, roof- en zelfmoord en escapisme (onze reis naar Rome). Met een bezwaard gemoed verlieten we de intercity naar Schagen. Het kostte me vrij veel moeite om het vakantiegevoel vast te houden. Ik besloot de avonden van onze laatste twee kinderloze vrije, dagen af te sluiten in een pizzeria. De eerste avond brachten we door in een authentieke Italiaanse pizzeria waar zowel de kok als de eigenaar je omhelzen bij binnenkomst en de tafelheer je melancholische verhalen vertelt over Sicilie, Napels of Rome en je niet laat gaan zonder gouden tip voor je volgende bezoek. Dat was gisteren.

Vandaag liepen we door het zonnige Haarlem en genoten van, wederom, het laatste zomerse weekend van 2014. Toen Misja haar haren stond te wassen luisterde ik naar een recensie-exemplaar van de Amerikaanse, in Italië wonende, freejazzsaxofonist Dan Kinzelman. Een blaaskwartet genaamd Dan Kinzelman’s Ghost. De vier heren (naast Kinzelman bestaande uit Italianen) begeleiden zichzelf via meersporenopnames op percussie. Toen Misja in de huiskamer arriveerde zette ik, voor het behoud van de relatie, snel een andere CD op. Na het krantenlezen stapten we uiteindelijk om een uur of 14:00 op de fiets door het stralende licht van de najaarszon naar het centrum. Ik liet Misja achter bij een kledingwinkel en ik ging naar de kringloopwinkel. Ik zag er meer dan honderd mooie boeken en ik nam er drie van mee. Deze stopte ik na het afrekenen in een plastic Albert Heijnboodschappentas en daar spoedde ik me mee naar het Grand Cafe Brinkmann (Teisterbant). Ik was van plan om op Trip Advisor allerlei leuke recensies achter te laten over de plekken die we in Rome hebben bezocht, maar de app werkte niet mee, het scherm bleef wit. Ik besloot een begin te maken met bovengenoemde recensie, maar ik had de CD niet mee. En droog recenseren gaat mij te ver.

Het is inmiddels bijna 17:00 uur. Misja is weer terug. Tijd voor het laatste avondmaal van deze vakantie bij de pizzeria waar we zondagavond onze vakantie ook begonnen zijn. Het recenseren komt morgen wel weer.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to De wolf en de mug

  1. fredvanderwal says:

    …en even mijn dank uitspreken voor de fotos die Robin op stuurde van het Arti gebeuren. Leuke herinnering!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s