Roma ’14, dag 2: dikke druppels

IMG_0594.JPGDinsdagavond 14 oktober, 22:22. Rome, Via Tiburtina. De begraafplaats ligt er stil bij. In een kamer verderop in ons gangpad niest een meisje. Ik hoor de eerste dikke druppels van een aanhoudende regenbui op het kunststof dak van onze buren, een sportschoenenzaak, vallen. De sportzaak houdt een feestje. Enkele uren geleden werd er Pink Floyd gedraaid. Nu hoor ik een licht gerommel, een onbestemd housemuziekje, maar des te meer gekwek van uitgelaten twintigers en dertigers. Ik luister in onze huiskamer naar een gedempte versie van het bombastische door Ottorini Respighi gecomponeerde, Fontana di Roma, (het derde deel) Fontana di Trevi Al Meriggio. Misja leest geïnspireerd in Rosita Steenbeek. Het zal niet meer lang duren of ze ligt weer als een os te slapen.

Dinsdag. Wat een heerlijke dag. Onze vakantie duurt tot vrijdag. Vanochtend verlieten we, nog steeds vermoeid, om 10.30 het pand aan de Via Tiburtini. De door de jeugdherbergier toegezegde koffie was inmiddels op. We namen de eerste de beste bus naar het station en stapten een halte te ver uit. Vandaar liepen we terug in de richting waarvandaan we gekomen waren. Na honderd meter bereikten we een Amerikaans ogende koffietent en liepen er naar binnen. We bestelden een koffie. We kregen een half gevulde vingerhoed met koffie waar je een wolkenkrabber op kunt bouwen. Daarna bestelden we twee doppio. De serveerster keek ons met verbaasde blik aan. De heer achter de bar keek ons eveneens fronsend aan. “so you want four coffee?”‘ We knikten beiden ‘ja”. Serveerster en koffiemanager keken elkaar hoofdschuddend aan en even later kregen we een grote beker, half gevuld met zware koffie. Misja legde enkele minuten later 5 euro nogwat op de bar. We vertrokken en bemerkten dat onze groet niet werd beantwoord.

Langs snelwegen en bouwputten, zwervers, stadsnomaden en verdwaalde zwervers liepen we richting Stazione Tiburtina. Het station baadde in de zon. We liepen over een bleke stoep langs beplakte en beschilderde schuttingen aan onze rechterkant terwijl ons aan de linkerkant het woon-werkverkeer naar het hart van Rome passeerde. We bereikten ongehavend het station en liepen enkele honderden meters langs winkels en een plein naar de metrohalte. Daar stapten we in de metro en vanaf dat moment werd het leven weer simpel. Een metro brengt rust. Het telt een beperkt aantal stations en elk station is op een eenvoudige plattegrond zichtbaar aanwezig boven elke in-en uitgang. Bovendien is de temperatuur er behaaglijk. Op stazione Termini stapten we over op metrolijn A richting Barberini. Daar stapten we uit en liepen de trappen op naar piazza Barberini. We liepen een tijdje lang bergopwaarts de verkeerde richting uit. Misja en ik liepen weer terug en we kregen trek en dorst. De eerste zaak die we binnenliepen verkocht uitgedroogde broodjes met harde mozzarella en korstige tomaat. We liepen door naar het Piazza Barberini. We liepen langs de prachtige fontein en daar tegenover bevond zich een broodjeszaak. We kochten er beiden een heerlijk stuk pizza voor een te hoge prijs en liepen daarmee de Via della Quatro Fontane in, al mopperend (je loopt te hard. Ik kan niet lopen als we pizza eten (Misja), waar is dat fucking Palazzo nou? Ik koop nooit meer een pizzaslice van 3.00 euro! (Robin)) op weg naar het palazzo Barberini.

We liepen het Palazzo rond 11.30 binnen. Een studente keek naar mijn reserveringsformulieren en vertelde me dat we het een entree verderop opnieuw moesten proberen. We liepen trap af, tuin in, trap op, opnieuw naar een ticketbalie. Een bebrilde vrouw van middelbare leeftijd legde verstoord haar telefoon neer. Ze draaide ons een kaart uit en ging snel verder met telefoneren. We liepen een plateau op en daar hield de museumpolitie ons tegen. Rugzak in de garderobe. Na het achterlaten van de rugzak liepen we het museum in. We troffen werk van Caravaggio, Holbein, Italiaanse, Hollandse en Vlaamse meesters. Enkele interessante zalen bleven gesloten vanwege hoogstaand Japans bezoek. Misja gluurde door de kieren van een gesloten deur en werd al snel door een uit haar slaap ontwaakte suppoost terecht gewezen. Misja begreep er niets van en liep even later gedwee achter me aan naar de tweede verdieping. Tegen 14.00 uur namen we de metro naar Circo Massimo. We liepen langs verse opgravingen en dubieus gereconstrueerde muren. Ik trok mijn blazer uit en rook het zure zweet dat afkomstig was van mijn ongewassen oksels. We namen plaats op een stenen muurtje langs de stoep langs de Palatijn. Een Afrikaan begroette onze, eveneens Nederlandse, buren en begon hen allerlei rotzooi aan te smeren. Voordat de verkoper kans zag liepen we snel weg… de verkeerde kant uit, een bergopwaarts doodlopende weg naar een van de uitgangen van het Forum Romanum. Even later liepen we terug, allerlei getormenteerde verkopers van ons wegwuivend.

Over de Via Fori Imperiali liepen we langs bouwschuttingen met plaatjes van de nieuwe metrolijn C (jawel, maar liefst 23 kilometer lang!) richting het Megalomane Monument. We negeerden de door Pakistani en andere Aziaten beheerde fris- en koekstalletjes en liepen binnendoor het Capitool op. We betaalden 15 euro pp voor een museumkaartje (en een tijdelijke tentoonstelling van Tiepolo waar we geen zin in hadden). Mijn rugzak moest wederom de vriezer in. We liepen de trap op en vanaf dat moment was het genieten. Caravaggio, Bernini, het ruiterstandbeeld van Marcus Aurelius. Het genieten werd, met elke toegevoegde vleugel zwaarder, maar….op de tweede verdieping kregen we een leuk doorkijkje vanaf het terras van de bar (en op dit moment merk ik dat mijn blote voet in een stukje wijnflesglas sta, het bloedt nog niet, dus ik ga nog even door) over de nieuwe stad tot ver voorbij de St Pieter. We liepen diagonaal over het terras, dat door enkele robuuste Romeinen werd ingericht voor een welgevallig feest richting de Fora. Enkele Japanners volgden ons en aangezien we wisten dat het uitzicht enkele verdiepingen lager veel beter was vertrokken we snel naar de lift.
We namen de lift naar de begane grond en liepen het binnenplein over op weg naar de trap die ons zou leiden naar -1. We liepen in hoog tempo langs brokstukken en in oud steen uitgebeitelde inscripties naar de galerij die ons uitzicht bood over het forum. We genoten van het uitzicht toen een Nederlandse gymnasiumlerares ons kwam vergezellen. Helaas had ze haar 5e klas mee. Misja genoot van de verhalen van de docente, maar ik liep geërgerd de galerij in, op zoek naar rustiger uitzichtplaatsen. Deze vond ik en ik nam foto’s waar ik kon. Nadat Misja zich had losgeweekt van het gymnasium liepen we snel naar de andere vleugel van het museum. Daar troffen we kunst uit Egypte, een enorme baardmansfontein (waar iedereen die op de rand zat door de geïrriteerde suppoost werd weggeroepen) en een moderne lift waarmee we onszelf vervoerden naar de 1e verdieping. Daar was een groot deel van de Romeinse keizer- en de Griekse filosofenfamilie in steen en marmer aanwezig. De gymnasiumstudenten arriveerden helaas eveneens. Ook zij kenden de wijsgeren. Hun docente vertrouwde hen toe dat haar handen jeukten om deze koppen na te bootsen. Misja en ik schudden ons hoofd en vertrokken snel naar het beeld van de stervende Galliër. We hoorden de klas al op de achtergrond. Bij de Venus van Milo waren ze er weer. De docente vertelde, in de nis waar het beeld is geplaast, over het achterwerk van deze schone. Toen de gewillig luisterende scholieren waren vertrokken betraden Misja en ik de nis en maakten er nog enkele pikante foto’s. En passent zag ik, aan de verkleuringen, dat het achterwerk van Venus behoorlijk veelvuldig was aangeraakt.
Cultureel verzadigd namen Misja en ik de trap het Capitool over de Corso Vittorio Emmanuelle naar het Area Sacrea, beter bekend als het Kattenforum. Een plek waar de katten, al gecastreerd of gesteriliseerd en weldoorvoed, een goed leven leiden tussen de ruïnes van een opgegraven stuk Rome. De katten profiteren van de goedgevendheid van de vele passanten en de omwonenden. Na een kwartier koekeloeren namen we bus zoveel naar Tiburtina. De bus reed langs de highlights, maar nam ons, inmiddels in het donker, ook mee langs de lowligths van Rome.

Het is inmiddels 00.30. Uiteindelijk zijn we weer in ons tijdelijke huis. Misja slaapt, het zal u niet verbazen, als een os. Morgen staan Villa Borghese en Domus Aurea op het programma en wellicht lukt het ons ook andere avonturen te beleven.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s