Suicide is painless

IMG_0581-0.JPGZaterdagmiddag 15:30. Mijn vaste plek naast de bar is bezet. Ik word weer teruggedrongen naar het donkere gedeelte van Grand Café Brinkmann dat, nu het terras weer dunner bevolkt is, is heropend. Een gelambriseerde en met spiegels behangen, schaars verlichte binnenruimte. Ik zit alleen aan een vierpersoonstafel met een waxinelichtje en een peper en zoutstelletje, vier bierviltjes en een beduimelde menukaart in een roestvrije houder. Aan de zespersoonstafel naast me zit een gezelschap Portugezen. Een jonge, kort geknipte grijze flikker zit naast zijn hoogblonde vrouw, die niet naar haar man luistert, maar mij indringend aankijkt. Het andere stel aan de tafel, een kalende vijftiger met een windjack en zijn vrouw, het dikke haar in een knot geknecht en haar te korte nek weggewerkt achter een kanten sjaaltje, hangt wel aan de lippen van de bebrilde niet-praktiserende homo met sik. Ik luister naar de in 2008 op 44 jarige leeftijd bij een duikongeluk omgekomen Zweedse pianist Esbjorn Svennson.
Plotseling zijn ze allemaal weg. De ruimte is leeg, ik zie door de geopende tussendeuren een reep van de betegelde muur waarachter de keuken en de bar verscholen liggen. Ik zit alleen. Ik zou mezelf hier van kant kunnen maken zonder dat iemand het ziet.
Alleen u bent er nog. Wat wil een schrijver nog meer? Natje op bestelling, mijn eigen muziek, de drukte op afstand.
Maar toch voel ik me niet op mijn gemak. Ik voel aandrang om te ontlasten. Daar heb ik wel vaker last van als ik me verlaten voel.
Ik kijk om me heen. Nee, ik ben niet alleen. In de spiegel aan mijn linkerzijde zie ik de markt. Een spiegelblik naar buiten. Ik zie de hoofden van de mensen die een gezellig dagje Haarlem doen, misschien wel net zo routinematig als dat ik hier op zaterdag mijn blog schrijf bij een glas speciaalbier. In de spiegel tegenover me zie ik mijn eigen spiegelbeeld en andere spiegelbeelden, honderden lichten. Hoe kan het hier dan toch zo donker zijn? De duisternis wordt ook weerspiegeld. Enkele spiegels verderop zit een man, zijn schedel is aan de achterzijde bedekt met een dun laagje zwart haar. Zijn oren worden aan het zicht onttrokken door de schelpen van een witte koptelefoon, net als bij de man die ik tegenover me in de spiegel zie. Een gebogen vrouw treedt de ruimte binnen. Ze kijkt streng over haar leesbril heen, kijkt me aan alsof ik een meubel ben en zegt tegen zichzelf: “Nee, hier zit hij niet.” Vijf minuten later verschijnt een serveerster. Ze kijkt naar mijn glas en ziet dat deze nog gedeeltelijk gevuld is en ze loopt weer weg. Plotseling krijg ik een enorme jeuk aan mijn rechterlies. Mijn hand verdwijnt in mijn broek en ik krab mezelf, net als thuis voordat ik onder de douche ga. Niemand die het ziet. Mijn ongemakkelijke gevoel glijdt langzaam van me af. Ik ben alleen met u en mijn muziek. Niemand maakt me wat. Mijn rugzak staat naast me met mijn nieuwe aankopen (Max Frisch, Montauk, Hella S Haase, Cider voor arme mensen en een set opzettandenbortels van het merk Oral-B). Er komt weer een (blonde) serveerster binnen. Ik bestel een nieuw glas. Ze weet precies wat ik wil. Een minuut later komt er een zwartharige serveerster binnen (het is bij Brinkmann gebruikelijk dat de persoon die de bestelling opneemt niet de persoon is die de bestelling serveert). Ze kijkt me niet aan en plaatst het glas op het tafeltje naast me en loopt vlug weer weg, alsof ze door iets of iemand op de hielen wordt gezeten, alsof deze ruimte bezeten is, net zoals de muziek die door mijn koptelefoon klinkt. Ik giet het laatste slokje uit het glas voor me in het zojuist geserveerde glas. Het is 16:22. Ik zit inmiddels een half uur alleen. Een jongen met een zwartleren jack zet een voet naar binnen en trekt deze snel weer terug zodra hij mij ziet. Ik hoor zijn voetstappen op de trap naar de entresol.
Naarmate ik hier langer zit begint de eenzaamheid meer te wennen. Er komt nog een lange blondine binnen om te informeren of ik nog iets wil gebruiken. Ik antwoord haar dat ik hier prima zit en vraag haar plichtmatig of het hier altijd zo rustig is op de zaterdagmiddag. “Meestal wel, soms komen er mensen met kinderwagens. Moeders die hun kinderen hier willen voeden.” Ik heb hier Theodor Hollmann eens zien zitten. Ik was met mijn ouders en we zaten met een schare kinderen aan de leestafel, die dichtbij de ingang van deze ruimte staat opgeteld. Dat was ook op een zaterdag. Drukker dan nu, ergens in de winter.
Mijn glas is alweer leeg. Nog eentje dan.
Helaas komt er nu niemand binnen.
Vanochtend stond ik om 13:30 op. Tot die tijd keek ik via mijn Google Chromecast naar de naar mijn televisie getransporteerde beelden van een lezing van Hans Aarsman over de schoonheid van mislukte foto’s, een interview met Ischa Meijer, een interview van Ischa met Felix Rottenberg en “Het grote gebeuren” van Belcampo, voorgelezen door Kees Brusse en geregisseerd door Jaap Drupsteen. Misja spelde Het Parool en De Volkskrant. Onze rode kater bedelde om aandacht en eten.
Zaterdagmiddag 16:45. Ik zit alleen in Grand-Café Brinkmann. Voor me staat een vers getapt glas bier. Door de koptelefoon klinkt het overspannen geluid van een jazzmusicus die de Jazz vaarwel heeft gezegd en dit heeft moeten bekopen met de dood in het water bij Ingarö. Over een kwartier zit ik met Misja aan de pizza. Niet meer alleen.
16:55. Misja is er. Ze ziet me niet en informeert bij het personeel. “Ik zoek mijn man, hij zit normaal gesproken altijd daar.” “Misschien is hij even naar de wc” zegt de vrouw met het donkere haar. Ik snel naar de bewoonde wereld. “Ik ben hier!” roep ik haar tegemoet. “He jong! Ik was je kwijt!” zegt ze en gaat met mee naar de lege ruimte. Ze neemt een krant mee en weg is de eenzaamheid. Het lange meisje met het blonde haar serveert een glas cola light. “Het enige nadeel is dat het hier zo donker is, he?” zegt Misja. Ik lach stilletjes en sluit mijn computer af.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s