“Jezidi, al ben Jezidi!” zei Ali tot Bennie

20130803_20262714-8-14, 21:30. Een mogelijke trouwdatum. Misja brengt haar dochtertje naar bed bij de buren. De buurjongen speelt virtueel voetbal op de X-box bij Levi, het zondagskind. Ik zit in de zolderkamer, de logeerkamer van mijn kinderen, en zie het laatste restje zon gefileerd over vijf lagen wolkenhemel, van donkerblauw, zwart bijna, boven het dak van de Oude Bavo, tot donkerroze ter hoogte van de ronding van de koepelgevangenis, een kilometer verderop. Mijn bleke scherm is inmiddels alom aanwezig en verblindt me bijna. De internetverbinding is onstabiel. Ik ben overgeschakeld van WordPress naar Word.

14-8-14, 16:00 uur. Op het bordes van het gemeentehuis van Halfweg staan een bruid en een bruidegom. Vijftig gasten staan er, haastig gestyleerd, naast. Ik rijd op de fiets terug van Amsterdam naar Haarlem en ruik de penetrante lucht van lelie, muskus en alcohol. Even verderop ruik ik de bekende mestlucht en het valt me op dat er tussen beide geuren weinig verschil is. Een parfumeur heeft me ooit toevertrouwd dat parfum van mest is gemaakt. Misschien had hij toch gelijk.

14-8-14, 21:50. We hebben weer internet. Druppels op het raam. Levi zet een grote bek op naar zijn moeder. De buurjongen is weg, het dochtertje is ondergebracht bij de buren. We zijn nu dus met ons drieën in huis. De andere jongen van Misja, Boaz, is immers bij zijn vriendje, Kevin, aan het logeren. Moeder taait af. Levi speelt verbitterd door. Hij speelt Fifa 14, een voetbalspel. Als hij verliest wordt hij boos, maar hij gaat wel door. En vastberaden neemt hij wraak op zijn tegenstander totdat hij wint.

14-8-14, Nog vijf dagen en dan is het 2000 jaar geleden dat Augustus overleed,  op dezelfde dag als waarop hij 50 jaar daarvoor zijn eerste consulaat had aanvaard. Augustus.

Het is 14-8-14, en we zijn er nog. Ik heb vanmiddag in alle rust een biertje gedronken in het Westerpark. Een Australisch, lesbisch, stel vroeg me een foto van hen te maken. “Please stay where you are and take a picture”, zei een van hen tegen me,  terwijl ze haar nieuwste model iphone in mijn hand drukte, twintig meter vanaf de plek waar haar vriendin zat. Ze hadden hun fietsen geparkeerd naast het water. “No, I take you there where you are” zei ik en ik fotografeerde ze van dichtbij met en zonder fietsen. Mijn tas met portemonnee en smartphone stond bij mijn onbewaakte fiets  Ze bedankten me, na het fotograferen, drie keer. Ik kinkte onderdanig en liep  naar mijn fiets. Ik gooide mijn blik in de gereedstaande prullenbak en reed als een bezetene terug naar huis.

14-8-14. Hoe kan een mens 8 van 14 maken? Elke dag rijd ik langs een temperatuurmeter/ klok. Een dag is geslaagd als ik via een rekensom de cijfers van de tijd kan omrekenen tot de temperatuur. Stel het is 7:54. Dan heb ik een punt als het 16 graden is. 7 + 5 + 4 is immers 16. Met 5 x 4 – 7 scoor ik niet. 7 x 4 – 5 = 23, ook niet! En ik sta mezelf wortel-  en kwadraatteken toe, en toch komt het regelmatig voor dat ik niet het juiste getal vind. En op zo’n moment spoed ik in droevenis voorbij. Dat is eveneens het geval als er bij Zwanenburg, regelrecht over mij, een vliegtuig passeert. Ik weet precies waar de vluchten gaan en ik fiets op het landings- en vertrektraject als een speer. De ellende die je overkomt als er een vliegtuig over je gaat is niet te overzien.

14-8-14. We leven al 70 jaar in sprookjeswonderland, zegt B-artiest (in haar genre) Aleid Truijens in een essay in de Volkskrant. En ze zal ook wel gelijk hebben, want dat hebben B-artiesten in zekere zin altijd (A-artiesten denken voornamelijk aan zichzelf). We leven namelijk niet in een deel van de wereld waar…men elkander het hoofd afhakt, de kloten afsnijdt, elkaar structureel verkracht, vierendeelt en stenigt. Nee, dat is namelijk enkele straten verderop. En het lullige is dat we allemaal wel iemand kennen die daar verderop leeft. In de Middeleeuwen. We kennen ze omdat ze daarvandaan komen of/ en omdat ze hier ooit gewoond hebben. We kennen ze, de daders en de slachtoffers. De daders noemen zich strijders, de slachtoffers noemen zich…hoe kenmerkend…slachtoffers. Welkom (hier) zijn ze geen van allen, want dit land zit domweg vol.

14-8-14. Laat in de Avond.  Mies kijkt New Kids Nitro met Levi. Ik zit achter de laptop. Het is buiten pikkedonker. De regen tikt tegen de ramen en de druppels klinken dwingend tegen het kozijn. Ik zie verderop alleen de verlichte toren van de Bavo nog.

14-8-14. Nog later in de avond. Het regent gestaag door.De Baaf troont uit boven al wat rest. Wat zullen we verder nog? Mies zit inmiddels benee. Leef ligt in zijn kamer en zijn broer en zus  verblijven elders. Nog even en ik stap de trap af…op weg naar Sprookjeswonderland. Een land zonder conflict, angst, vijand. Ik let niet op, trap de kat opzij, trek een fles bier open en zie dat het goed is. Het huis is vol en de wereld is ver weg. Ik geniet. Nog even en het is andersom.

 

 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s