Crash Today

image Vrijdagavond 8-8-14, 20:00 uur.
Het is vrijdag, maar het voelt als zaterdag. Ik zit op een natgeregende tuinstoel. Mijn ipad staat rechtop in een beschermhoes met toetsenbord naast mijn aan een luidspreker gekoppelde smartphone op een vochtig tafelblad. Ik draai de muziek van de Malinese gitaarprins Ali Farka Toure. Misja zit met haar ipad voor de televisie.
Vandaag had ik een dagje vrij. Alle kinderen waren weg en ik kon in alle rust aan mijn CD-recensie werken. Een niet onaangename creatie van een Italiaanse jazzpianist van 24 jaar.
Het huis was leeg, dus ik kon ongestoord naar We Insist! van Max Roach luisteren. Ook “Triptych: Prayer, Protest, Peace” kon ik zonder interruptie draaien. Met name het gekrijs van Abby Lincoln leverde bij mijn exen nogal wat commentaar op. Nu mocht het. Ik had zelfs de huisdeur openstaan en zo maakte ik de voorbijgangers deelgenoot van mijn onpopulaire muziekkeuze. Aan het einde van de middag kwam Misja terug uit haar werk. Ze zette subiet de jazz uit en schoof een CD van Steve Miller in de lader. Ze was gehuld in haar onbehaaglijk zittende werkkleding en gaf me een kus op mijn mond. “En nu is het weekend!” zei ze lieflijk en ze liep naar de keuken om een fles Prosecco uit de koelkast te halen. Ik besloot haar op een later moment te trakteren op Bachmann Turner Overdrive, de Anti-Miller-Band.

Een uur later reden we op de bakfiets het dorp in. We stapten af bij onze favoriete pizzeria. Iedereen zat binnen en op het terras was voldoende
plek. We namen plaats onder een van de zonneschermen en bestelden een glas drank. Twee glazen verder bestelden we de pizza die we hier al jaren bestellen. Naast ons zat een slank heertje van tegen de vijftig in smoking. Even later verscheen zijn maat, een vijftiger met buik, baard en bril. Hij stelde zich, volledig onverwachts, aan ons voor als “Hans Boot”, u kent hem wel, de mediamagnaat. “Haarlem is een dorp. Als we elkaar niet kennen, dan schudden we de hand.” zei hij tegen zijn disgenoot. Omdat het buiten te vochtig was besloten de heren het verderop te zoeken. Beiden waren Misja en ik verdrietig om dit vertrek. Na onze pizza dronken we een glas biologische limoncello en daarna nog een en daarna nog een. Ondertussen had ik Hans Boot toegevoegd aan mijn Facebookvriendenking. Na ons derde dessert namen we de wijk, over de Kruisstraat, de Smedestraat, de Grote Markt, de Riviervischmarkt, de Damstraat, en de rest tot ons huis. De rest weet u.

Vrijdagavond 21:40. Het regent wederom. Zaak om zowel ipad als smartphone met luidspreker zo snel mogelijk naar binnen te verplaatsen. Misja zit nog steeds in de huiskamer. Ze draait “Sweet Home Alabama” van Lynyrd Skynyrd.
We leven in 2014. 50 jaar na “We Insist!” en 40 jaar na de grootste successen van Lynyrd Skynyrd. Maar wat zijn we blij met deze muziek.

Nog een weekend samen, Misja en ik, en dan zijn ze er weer. Die lieve terroristen, onze kinderen. Ze zullen ons tarten, beproeven, verzoeken, maar….oh, wat zijn we blij met ze.

22:15. Het is droog in Haarlem. Misja kijkt binnen geërgerd en bedroefd naar het nieuws en ik geniet buiten van de vochtige lucht. Nog een weekend samen en het is droog in Haarlem. Wat wil een mens nog meer???

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s