Mijn zoon heet Maas en wat is uw afwijking?

imageDe zon laat het vandaag behoorlijk afweten in Haarlem, dus gaan we de stad maar in. Ik moet eigenlijk aan het werk voor de wijkkrant, het jazzblad en de historische kring. Maar het leuke van werk is dat het wel kan wachten. Al vrij snel verlies ik Misja aan de H&M. Ik ga naar de kringloopwinkel en tik enkele overjarige verhalenpockets en een Maatstafdeeltje met drie verhalen van Jan Arends (geen familie) uit 1974 op de kop. Ik ga over de Gedempte Oude Gracht richting Grote Markt en parkeer de fiets tegen de muur van de koffiecorner onder de klok van Pop, in de schaduw van de V&D. Ik neem plaats op een muurtje en wacht geduldig op Misja. Om de tijd te doden neem ik de Maatstaf ter hand en ga expliciet met mijn benen over elkaar naast twee patat vretende vrouwen zitten. Ik blader meteen door naar het werk van Jan Arends. Korte, onnavolgbare, zinnen die erg lijken op de hardopprater die uit de Kringloopwinkel “ja, daar is die jongen, staat er weer met zijn zak” “kiest ie er zelf voor, laat maar doorlopen” “met z’n rotkop op de kaft, dan zie je dus meteen dat ie het mis heeft”‘ “kan ie zelf dokken” (laat een boek op de grond vallen, raapt hem op en barst uit in een onbedaardlijk gelach). “Wat heb je aan al die drukte? Maar hij was te lui.”” Daarom waren ze maar gebleven. En Kees lag altijd maar op bed.” (de laatste vier regels zijn afkomstig uit het verhaal van oom Jan).
Misja verschijnt met haar valse lach op, net nadat ik opkijk van mijn boek omdat ik wordt gestoord door een schreeuwende meisjesmenigte. “Ja, afschuwelijk, dat is bij die nieuwe Samsungwinkel op de Houtstraat. Als je een verwassen Samsung-t-shirt aantrekt krijg je korting en dan gaan die wijven weer gillen. Ik hoop dat ze hun stem definitief kwijt raken”. Misja is in de klaagstemming. We gaan naar binnen en bestellen een kop cappuccino en cheesecake. De taart is echter op. Misja heeft geen zin in iets anders en gaat geërgerd op het terras zitten met de HRLM, een gratis glossy met gesponsorde berichten over de middenstanders in de regio en hun evenementen. “Dit is ook echt de laatste keer dat ik hier heen ga. Moet je hem nu eens zien staan” (ze wijst naar de eigenaar die geleund over de bar met een van zijn serveersters praat) “die lul met zijn domme kop. Wat is dat nou, een koffiebar die al om 14:00 uur door de cheesecake heen is?” Even later plaatst een serveerster twee kopjes cappuccino met een appeltaart op onze tafel. “de taart is van het huis” zegt het arme kind. Ik bedank haar (en dat vindt Misja uiteraard ook overdreven, maar ze zegt er niets over). Ik vreet de taart op en slurp mijn kopje leeg. Ik dwing Misja te blijven zitten totdat ik heb afgerekend. Met een hoofd als een donderwolk loopt ze even later de Grote Houtstraat in.

Ik fiets naar de Grote Markt en plaats mijn fiets naast de plaszuil. Daar staat hij veilig. Niemand die er aan denkt om een fiets te stelen waar continu mannen staan te pissen. Ik ga de Grote Kerk in en blijf staan bij een tafeltje met folders en programma’s. Op het orgel oefent iemand werk van Buxtehude. “zou u een vraag willen stellen?” zegt een mij onbekende vriend van een jaar of zestig met een asgrijs ringbaardje en dito pak, een Harold Lloyd- brilletje op. Ik kijk hem glazig aan en vraag me af of ik hem een vraag moet stellen of een antwoord dien te geven. “Ah, u was zo wat in gedachten?” “Ja, ik vroeg mij af of de organist die nu speelt dezelfde is als de organist van de folder?” Ik wijs naar een stenciltje op de tafel met daarop een foto van een blozende veertiger. “Nee, dat is weer een ander. Maar morgenavond en dinsdagavond worden er wel concerten georganiseerd.” “Is prima, ik houd het wel in de gaten. Ik ben vriend van de kerk” en ik loop richting het schip. Ik ga op een met riet bedekte houten stoel zitten en vervolg mijn dagdroom. Een toerist met gitzwart haar, baard, buikje en wit t-shirt filmt met zijn smartphone het interieur en het plafond van de kerk. Hij buigt door zijn knieeen, helt naar achteren en valt zowat achterover. Ik verlaat de kerk en groet de man naast de tafel.

Tijd voor cultuur. De vishal ziet er oninteressant uit vandaag. Een tentoonstelling over fictieve maquettes. De vleeshal biedt meer. Een expositie over lucht. Voerman, Willink, Sluijters, Constant, Boezem, Jacob Maris en zo meer. Lucht. In Maanlicht, in Brand, aan Zee. Een ode aan de wolk en nog meer flauwekul. Het is de moeite waard, maar ik heb na een half uur geen zin meer. Ik verlaat het museum zonder schuldgevoel. Ik heb immers een museumjaarkaart.

Ik steek het marktplein over en beland (het zal niemand verbazen) in Grand-cafe Brinkmann. Er klinkt ergens boven in de zaak muziek van een blaaskapel. Een jongen in een pak dat hem erg ongemakkelijk lijkt te zitten belt druk gebarend op het balkon. Als hij ziet dat ik naar hem kijk gaat hij rustig gebogen tegen de railing staan.
Een fanfare speelt in de bovenzaal werk van Gershwin en andere Amerikaanse componisten. De muziek overstemt het timide werk van Ran Blake en zijn zoetgevooisde Jeanne Lee dat door mijn koptelefoontje klinkt. Tijdens het Amerikaanse volkslied loopt een in jaren dertig stijl gekleed stel de trap af. Direct achter hen zie ik een eenvoudiger gekleed stel. Bruid en bruidegom met hun getuigen? De muziek blijft dominant aanwezig. Op het moment dat ik de zaak dreig te verlaten lijkt het erop dat het verstorende feest is afgelopen.
Een man met het syndroom van Down die verdacht veel op de partijleider van de PvdA lijkt, loopt met ernstig gezicht, de vlezige onderlip naar buiten gedrukt, frommelend aan zijn blazer de trap af. Ik hoop dat hij valt. Ook de rest wandelt de trap af. De herrie is goddank voorbij. Een blonde vrouw met een slecht zittende zomerjurk over haar zwangere buik loopt als een pinguin de trap af terwijl ze de leuning stevig vasthoudt. Ik hoop dat ook zij valt, maar dat zal waarschijnlijk niet gebeuren.

Enfin, we zijn inmiddels een uur verder. In Leeuwarden is een moord gepleegd en Misja kent de dader omdat hij gitaar heeft gespeeld op haar bruiloft. Over 2 minuten geef ik acte de presence in ons favoriete restaurant. U begrijpt dat ik nu moet gaan.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s