Stripstad

imageZaterdagmiddag 16:00 uur. Grand Cafe Brinkmann aan de Grote Markt. Op het terras zit het bomvol en ik zit binnen, ipad op de schoot, glas bier onder handbereik. Aan de bar zitten drie werknemers van middelbare leeftijd met hun zwarte shirt en schort aan en bereiden zich voor op een drukke avond. Achter de bar staan twee jonge vrouwen in dezelfde kledij en voorzien hun colega-serveersters van fris, koffie, wijn, bier en al het andere vloeibare dat hier op de kaart staat. Door het raam zie ik de kraampjes van de Haarlemsche stripdagen. Tekenaars en verkopers staan achter bakken gevuld met kleurige dunne boekjes van A4-formaat. Oud en jong rommelt in de bakken. Er is blijkbaar een publiek voor.

Ik luister via mijn koptelefoon naar de inmiddels 85-jarige saxofonist Benny Golson die aankomende week in het concertgebouw in de grote zaal zal toeteren ter ere van het 75 jarig bestaan van het jazzlabel Blue Note. Ik heb inmiddels een kaartje besteld. Ik ga alleen. Misja vindt er toch niets aan. Afwisselend ben ik bezig met artikelen voor een jazzblad, de wijkkrant en een column voor het intranet van mijn werk. Mijn column is klaar. Op icloud staat een uur geluidsmateriaal,  een interview met de geniale bassist Eddy Gomez. Maar ik heb geen zin om het nu hier uit te werken. Ik wil liever muziek luisteren. Ik heb eigenlijk steeds minder zin in al die door mijzelf opgelegde schrijverij naarmate ik hier langer zit en ik besluit daarom maar een blog te schrijven. Moet ook gebeuren.

Misja is ergens in de stad aan het winkelen. Kledingwinkel in, schoenenzaak uit. De zon schijnt en zowel Misja als ik zijn binnen. We hebben om 17:00 uur afgesproken bij het Grand Cafe waar ik inmiddels twee uur heb doorgebracht. Ik ben het wachten zat. Een van de personeelsleden, een donkerblond meisje met een onsympathieke blik,  kijkt of ik mijn bier al weer op heb. Dat is zo. Ik bestel mijn zoveelste glas en ik kijk op de klok. 16.45 al weer. Mooi. De muziek die in de zaak gedraaid wordt overstemt Ben Golson. “A Night in Tunisia” door Bird en Miles. Toe maar. In mijn tas heb ik de Milesbiografie uit 1989 van Quicy Troupe in de Nederlandse vertaling (door een vijftal), uitgegeven door Van Gennep. Misschien moet ik daar maar mee aan de slag.

Zaterdagmiddag 17:00 uur. De mannen aan de bar zijn al geruime tijd weg en ik wacht op Misja. Ik heb nu geen geduld voor de biografie van Miles. Ik moet plassen, maar alle toiletten zijn bezet. De meeste bezoekers van het Grand Cafe willen weg en doen nog even een plas.  Ook de Grote Markt loopt leeg. Oom agent doet zijn ronde. Brinkmann draait “A whiter shade of pale” van Procol Harum. Tijd om te gaan. Goddank. Daar is Misja. Ze sluit aan in de rij voor de wc’s. Ik reken af. Eindelijk verlost uit deze gouden kooi.

 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Stripstad

  1. Fenny says:

    Ik vroeg me af waar je naar luisterde maar ik krijg dit: Services for this domain have been discontinued. Ik lees je stukjes graag!

  2. Robin Arends says:

    Dag Fenny, dank! Ik heb er aan gesleuteld. Het zou nu moeten lukken.

  3. fredvanderwal says:

    Prima verhaal

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s