Venezia- van San Marco naar Dorsoduro

imageVenetië 4e dag. Zoals ik gisteren al had aangekondigd zou Misja op de muren bonken zodra de buren weer luidruchtig zouden gaan kreunen. Om 9.00 uur was het zover. De lawaaimachine naast ons kwam weer op gang. Misja draalde niet en sloeg drie keer met haar platte hand op de muur. “Stil daar, er liggen hier mensen te slapen” riep ze in de richting van het liefdebedrijvende stel. Het werd plotsklaps stil. Ik heb vijf minuten later de jongen nog wel licht horen grommen, maar van verstoring was geen sprake meer. Een uur later hoorden we het stel met hun rolkoffers naar de trap wandelen om voorgoed uit ons leven te  verdwijnen. Om een uur of tien gingen we er zelf ook vandoor. Het weer was omgeslagen. Gisteren zaten we nog in een t-shirt aan de kade op Murano. Vandaag bleven vest en jack aan.

We namen, na een bak cappucino (een met veel teveel melk gemengde espresso, in Italie ook wel kinderkoffie genaamd) en een espresso de vaporetto van Lido naar San Marco. Deze keer kozen we voor linia 14. Een sneldienst. Met een behoorlijke vaart voeren we naar het hart van de lagune. We hadden amper de tijd om onze halve stokbrood met Emmenthaler door te slikken. Om half elf liepen we over het San Marcoplein Her en daar waren de loopplanken uitgelegd. Hoogwater. Op enkele plekken klotste het water over de kades. In het midden van het plein lagen ondiepe plassen waar meeuwen en duiven in speelden. Ons eerste doel was het Museo Correr. Het museum huisvest de verzameling van de opperverzamelaar van Venetie, de 19e eeuwer Teodoro Correr. Het museum afficheerde in de stad met een tentoonstelling gewijd aan de grote Titiaan. De tentoonstelling bleek  beperkt tot een kleine schets, een zelfportret in houtskool op een 16e eeuws bierviltje van 10 bij 10. De rest van het museum was gelukkig wel de moeite waard. De ontvangstzaal, de vakantievertrekken van Sissi en Franz-Joseeph, de verblijfplaatsen van Napoleon, Canova, de bustes van Romeinse keizers in het archeologisch museum, de Biblioteca Marciana..het uitzicht over het Gran Canal en het San Marcoplein. Maar na een bezoek aan het Dogepaleis valt deze keurig gerangschikte  pracht en praal wat tegen. Lichtelijk teleurgesteld verlieten we het pand om de wijk te nemen naar de dichtstbijzijnde vaporetto van druk San Marco naar een rustiger plek elders. De boot zat propvol Aziaten, Duitsers, Britten en (vooral) Italiaanse toeristen. De bootsman, die belast was met het aan- en afmeren, het openen en sluiten van de deur, had de grootste moeite om alle toeristen aan en van boord te krijgen. Bij drukke haltes gebeurde het dat sommige wachtenden niet werden toegelaten omdat de boot inmiddels het maximaal aantal passagiers had bereikt. Misja en ik stonden dicht tegen elkaar tegen de wand gedrukt, wat op zich geen straf was.image

Bij Casa Rezzonico stapten we van de boot. Volgens de boekjes herbergt dit 17e eeuwse paleis een imposante collectie 18e eeuws werk. Het museum was te bereiken via een houten trapbrug. Voor de brug  hing een half geopend hekje.  Misja, die inmiddels erg moe was vroeg me trap en brug te bestijgen om aan de andere kant van het kanaaltje te bekijken of het museum geopend was. Ik liep over de brug en de daaropvolgende kade en zag de machtige buitenmuren van het paleis. Aan mijn rechterhand zat een bejaarde vrouw aan een tafeltje met een kop koffie en een krantje. Even verderop zag ik mensen lopen in een brede  corridor met aan weerszijden de overbekende bordeauxrode bordjes van de Fondazione Musei Civici Venezia. Ik liep weer terug en wenkte Misja, die inmiddels met een Amerikaanse toeriste in gesprek was geraakt. Beiden liepen de brug over en het gebouw in. We gaven onze rugzak en tas in de garderobe aan een vermoeide student. Over een enorme stenen trap bereikten we de eerste verdieping. We liepen langs een enorme collectie  stadsgezichten van Bellini. En verder veel Tiepolo, Caneletto, Tintoretto en noem maar op. Via een eenvoudige trap bereikten we de tweede verdieping inclusief 18e eeuwse slaapkamer met inloopkast!) en even later de derde. Deze laatste verdieping bleek een enorme collectie 16e tot 20e eeuwse kunst te bevatten, waar onze vermoeide voeten en ogen niet zo blij van werden. We liepen langs een begin 20e eeuwse apotheek terug naar het trappenhuis. Daar pakten we de lift. Deze bracht ons hortend en stotend terug naar de begane grond waar de vermoeide student me traag onze spullen teruggaf.

Na dit avontuur belandden we opnieuw in een overvolle vaporetto (uiteraard linia 1).  en stapten tien minuten later samen met een groep luidruchtige bejaarde Fransen uit op halte S.Stae. Daar maakten we kennis met een stiller gedeelte van Venetie (de Fransen waren als sneeuw voor de zon verdwenen). Na op een  klein terrasje voor twee drankjes de hoofdprijs te hebben betaald liepen we via de bordjes ‘per S Marco’ en ‘per Rialto’  in alle rust terug  naar de heksenketel. Halverwege troffen we aan een rustiek plein een kerk. Nabij het altaar in de  kerk speelden twee  jonge vrouwen  gitaar. Voor hun stoelen stonden twee microfoontjes op een standaard opgesteld. Verderop zat een kale, bebrilde man met een koptelefoon achter een apple. De vrouwen speelden een stukje muziek en de man stak zijn duim op of gebaarde hen het stuk nogmaals te spelen. Uiteindelijk was het klaar. De man en de vrouwen vertrokken. Op de kerkbankjes lagen gevouwen programmaboekjes. “Diletta Bibbo e Francesca Naibo. Chitarre. Chiesa di san Cassiano, Venezia, domenica 27 aprile 2014, ore 17.00, ingresso libre” . Die tekst begrepen we wel. Om 5 uur zouden deze dames een gratis concert weggeven. We keken op de klok. Het was 16.50. Tien minuten later zaten we vooraan, achter de vader en moeder van Diletta  (de een met een camera, de ander met een ipad) en luisterden naar werk van o.a. Bach, Telemann, Handel en Vivaldi, bewerkt voor duo-gitaar door Baldissera, Rossi en John Williams. Misja was diep geroerd door Handel en pinkte enkele tranen weg. Bij de vertolking van het koraal uit Bachkantate BWV 140 werd ook ik  sentimenteel. Na een daverend applaus verlieten we de kerk. “Hier kan geen gondel tegenop” zei Misja en ik was het roerend met haar eens.image

Bij de markt van Rialto stapten we op de vaporetto. Het lukte ons een plek te bemachtigen op de achterplecht (buiten, onder een afdakje) . Hoewel het koud was genoten we tot Lido van het heerlijke  uitzicht vanaf het felstbegeerde plekje van de boot. Op Lido stapten we van boord en liepen met gezwinde spoed naar ons favoriete restaurant. Eenmaal binnen werden we gewaar van het noodweer dat zich al tijdens de vaporettotocht had aangekondigd in de vorm van een donkere wolkenpartij. De regen was al behoorlijk afgenomen toen we het restaurant verlieten richting hotel.

Het is bijna 0.00 uur. Misja slaapt op de klanken van Palestrina, Leonardo  Leo en Monteverdi. De buren zijn zogezegd vertrokken, het  is droog en de wind is gaan liggen. We liggen in rustiger vaarwater. We beginnen Venetie steeds beter te begrijpen. Morgen nemen we een snelle vaporetto naar een stille plek.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s