Venezia-van ghetto tot lido

imageGisteren hebben we op de valreep Venetie bereikt. Het Lido was redelijk snel gevonden. Vandaag stonden we met onze koffers in de loge van het hotel om uit te checken en onze verblijfplaats aan de hoofdstraat van het Lido te verruilen voor een jeugdherberg in en naast een klooster op Cannaregio. Voordat we het schiereiland verlieten liepen we nog even naar het strand. Daar dronken we een lauwe cappucino aan een koffiebar, gevestigd naast een visbakker.

Alsof we hier al maanden hadden verbleven namen we een half uur later afscheid van het Lido en vertrokken per Vaporetto (linia 1) naar Ventie. Bij het Casa d’ Oro stapten we de waterbus uit en liepen door een lange steeg langs krijsende kinderen en fotograferende toeristen. Overal om ons heen waren mensen, veel mensen. Het leek wel hartje zomer. Alleen de temperatuur was iets milder dan in juli en augustus. We zagen veel Italianen met kinderen. Na een klein stukje met de de stroom mee gelopen te hebben door de Strada Nova richting San Marco ontdekte ik dat we de verkeerde kant op liepen. We liepen, al struikelend over de tegenliggers terug en enkele momenten later herkende ik de terrassen, de tabakswinkels, de apotheek en de supermarkt in de nabijheid van de jeugdherberg. We liepen het plein van Santa Fosca over en liepen over een muisstille kade naar het mij zo bekende klooster. Een oase van rust. Via een glazen  deur bereikten we de ontvangstruimte. Een Italiaanse studente met een weelderige bos krullen verwelkomde ons met de woorden ” Thank God, you are there. I have been waiting for you.” Vermoeid zetten we onze bagage neer. “There is  a problem.” vervolgde ze en daarna kwam de uitleg van het probleem, de verklaring, de ontkenning van haar rol  bij het probleem en tenslotte de door haar aangedragen oplossing, de ontknoping van een klassieke tragedie. Het probleem bestond uit het feit dat de door ons gereserveerde tweepersoonskamer inmiddels aan een ander was vergeven, de niet gereserveerde reservekamer werd gerenoveerd en de jeugdherbergier ons was vergeten te bellen om dit te melden. Het was onmogelijk druk, want…jawel, …op 25 april wordt het jaarlijkse San Marco feest gevierd. Toeristen en Italianen komen op zo’n dag massaal naar de lagune om met vlaggen, maskers en drank het e.e.a. te vieren. De hotels en jeugdherbergen zijn op deze dag en het daropvolgende weekend afgeladen vol. Het meisje beweerde dat ze verschillende hotels in de omgeving tevergeefs had gebeld. Ze bood ons twee bedden in een vierpersoonskamer. Misja’s gezicht vertrok. ” Misja in een kamer met twee vreemdelingen is geen optie.”  schoot door mijn hoofd. Dit liet ik de zenuwachtige student, die beweerde haar pauze aan ons te hebben opgeofferd, weten en ik vroeg haar contact op te nemen met het hotel op het Lido dat we enkele uren daarvoor hadden verlaten. Italianen begrijpen elkaar beter. Een driftige conversatie en een verbroken verbinding verder verklaarde het zichtbaar opgeluchte meisje dat we voor dezelfde prijs in ons oude vertrouwde hotel konden overnachten in de ons bekende kamer. Trots verklaarde ze dat de prijs gelijk zou blijven aan de prijs die aanvankelijk door de jeugdherberg met ons was afgesproken. We lieten onze bagage achter in het klooster. “Next time when you make a reservation in our hostel, please call my name in your email. I’ll guarantee you a room!”.

Niets scheidde ons nu nog van Il Ghetto Ebraico Di Venezia. Via de Ponte di Guglie betraden we de Fondacio di Cannaregio die, vanaf het water, het oude Ghetto aan het zicht onttrekt. We liepen het Ghetto in en via Ghetto Vecchio en La Schola Spagnola staken we door richting het Campo Ghetto Nuovo. Een Nederlander wees ons op de mogelijkheid om onder begeleiding van een gids de Duitse synagoge te bezoeken. Na een bezoek aan een veel te duur terras aan het Nieuwe Ghettoplein liepen Misja en ik naar het Hebreeuwse museum, verzamelplek van de rondleiding werden we door een geblondeerde Italiaanse in gebroken Engels ontvangen. Ze toonde ons drie verschillende synagoges. Nadat ze zelf had verklaard niet van Joodse komaf te zijn maakte ze ons, een groep Fransen, Duitsers/ Nederlanders en een stel Amerikaanse pelgrims met overgewicht, duidelijk dat de rol van de Italianen bij de jodenvervolgingen in de periode ’39-’45 uiterst bescheiden was. Sterker nog: de Italianen hebben deportatie van hun joden grotendeels voorkomen.  Verontschuldigend gaf ze aan dat het kleine aantal (40.000 joden in geheel Italie) daarin ongetwijfeld een rol heeft gespeeld. De opvangcapaciteit van de onderduikadressen op het platteland was immers beperkt.

Na het ghetto liepen we richting Rialto terug. Ondertussen haalden we onze bagage op in de aankomsthal van het hierbovengenoemde klooster. We hielden stil en namen plaats bij een met wier bedekt trapje dat eindigde in zijkanaal van het Gran Canal.  Het was inmiddels 17:00 uur. We namen met een blik cola-light en een fles bier plaats aan de bovenste tree van het trapje en keken onze ogen uit. Drommen Italianen, Aziaten en Noord-Europeanen liepen over de brug terug naar het station. Op de verlaten, doodlopende kade achter ons was een stel van begin twintig bezig met een voorstudie van hun huwelijksfoto’s. Aangezien het mannelijke deel van het stel was uitverkoren om de foto’s te nemen (met een op een statief gemonteerde Nikoncamera) was de lens voorbehouden aan het in felrode zomerjurk gehulde meisje. Kruipdoorsluipdoor liepen we een fles verder, via het gezelligste plein van Venetie, waarvan ik u de naam om veiligheidsredenen moet onthouden, naar de Rialtobrug. Daar stapten we, over de hoofden van het feestvierende Italiaanse volk, op de Vaporetto ricting Lido. Aangezien de nood erg hoog was stapten we bij de Giardini Biennale uit om in het park tussen de bosjes, een kleine boodschap te doen. De daaropvolgende Vaporetto bracht ons tegen de  golven in naar Lido. De hotelier begroette ons vriendelijk en gaf ons onze kamersleutel terug.

Inmiddels zijn we een pizza en een paar uur verder. Naast mij klinkt het rustgevende gesnurk van Misja. Op de ipad klinkt een Liszt-vertolking op de pianoforte door Lazar Berman. Morgen is het nog steeds feest hier. Wat gaan de Italianen doen? Gaan ze en masse naar de San Marcobasiliek en het Dogenpaleis? Of blijven ze liever buiten? We zullen het zien. We kunnen met onze 7-dagenkaart voor de Vaporetto de hele lagune door. En dat doen we graag. Hoe minder zielen hoe meer vreugd.

 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s