Venezia-van Marco Polo tot Lido

imageHet is 23:00 uur. Misja ligt te slapen en ik zit ernaast met de ipad op schoot. We logeren in een hotel op het schiereileand Lido. We vieren een korte week Venetie.

Facebookvrienden hebben de foto’s al gezien. Misja en ik op het perron van station Halfweg-Zwanenburg, voor het logo van het daar zojuist gevestigde Twitter, Misja in het vliegtuig met een boek van Maarten van Rossem, Misja achter een bord met pasta, Misja met een fles bier in haar hand en de brug der zuchten op de achtergrond.

We hebben het vliegtuig in Eindhoven op de valreep gehaald. Het systeem van toezicht op de argeloze passagier is per 31 januari van dit jaar weer verscherpt. Een  milde vorm van terrorisme. Alle flesjes en tubes met vloeistoffen (tot 100 ml) en medicijnen moeten nu in afgesloten plastic zakjes worden overhandigd aan de douane. Misja en ik waren hier tot het moment van binnentreden in de vertrekhal niet van op de hoogte. Misja ritste vlug haar koffer open op de dichtstbijzijnde tafel en griste haar tubes en flesjes met vloeistoffen tussen de kledingstukken vandaan om ze vervolgens in een, door de douanier aangereikte, stevige boterhamzak te proppen.  Gelijktijdig riep een stem om dat de passagiers van vlucht huppelepupzoveel naar Venetie nu echt haast moesten maken aangezien de gate zou sluiten en de vlucht zou vertrekken. Vliegveld Eindhoven is niet groot, maar het vooruitzicht onze vlucht te missen maakte ons beiden erg zenuwachtig.  We vroegen de controleurs om voorrang (iets wat we kort daarvoor een groep orthodoxe Joden zagen doen). De reizigers voor ons rolden snel alsnog hun koffer door de detector. Weer een minuut tijdsverlies. Eindelijk konden we onze bagage in een bakje op de rolband richting detector schuiven. Tot overmaat van ramp bevatte Misja’s volgepropte trolley een spuitbus deodorant van ruim 150 ml. Terwijl ik, met mijn goedgekeurde rugzak in de hand, zat te jutten moest Misja haar bagage weer openen. Over de vlucht naar Venetie werd niets meer omgeroepen. Op het digitale infobord stond vermeld dat de gate gesloten was. Misja verzocht de controleurs op te schieten. Met een diepe zucht overhandigde de douaniere haar ten slotte haar koffer nadat de fles met deo in een vuilnisbak was beland. Al struikelend over onze voeten bereikten we enkele tientalen meters verderop gate 2. Het lint was voor de incheckbalie gespannen, maar de baliemedewerker gebood ons, onze documenten te overhandigen. We liepen om het lint heen. De kaartjescontroleur liet ons weten dat we het vanaf nu rustig aan konden doen. “Het vliegtuig is nog lang niet weg” zei ze en ik schaamde me plotseling voor onze haast. Evengoed liepen we vervolgens in draf over de betonplaten naar het gereedstaande vliegtuig. Ouden van dagen en minder validen blokkeerden het gangpad en belemmerden onze vrije doorgang naar onze gereserveerde plekken naast het raam boven de linkervleugel. Uiteindelijk is het ons toch gelukt. We vlogen in anderhalf uur naar vliegveld Marco Polo. Daar pakten we de bus en vervolgens de Vaporetto naar Lido. Rond 17:00 uur bereikten we ons hotel. Een bebrilde oudere heer noteerde onze naam en kopieerde onze identiteitskaarten. Ik betaalde een bedrag en liet de hotelier uitrekenen dat op dit betaalde bedrag 10 euro in mindering moest worden gebracht. Rekenen is niet voor iedereen weggelegd.

Moe maar voldaan zijn we vervolgens met de bootbus vertrokken richting San Marco.  Vandaaruit zijn we gewandeld langs bordjes met peilen richting Rialto, station en WC. De WC heb ik uiteindelijk laten zitten. Daar wordt namelijk 1,50 voor gevraagd. Dan moet de nood wel erg hoog zijn.

Vaporetto 1 bracht ons uiteindelijk terug naar het Lido waar we aan de Gran Viale S.M.E. een overheerlijke pizza aten en  dronken uit een karaf koude rode landwijn. Op een laag toilet (hoogte dertig centimeter) bespaarde ik 1,50.

Venetie. Daar zitten we dan. We zijn weer even thuis in Italie.

Morgen vertrekken we naar de jeugdherberg/ het  klooster in Cannaregio waar ik vijf jaar geleden in mijn eentje in een slaapzaal heb gelogeerd. En vervolgens gaan we linea recto naar het Ghetto. En daarna zien we wel weer….

 

 

 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s