Pittige tantes

misjaVandaag werden we vrijwel  omver gereden door een oudere heer in een donkerblauwe Fiat Panda. Hij reed al weifelend  over de Zomerkade en haalde ons in met een snelheid van  20 kilometer per uur. Vervolgens stond hij een keer of drie  op de rem, vermoedelijk om te zien of hij de juiste route volgde. Daarna reed hij onze straat tegen de rijrichting in. Een buurman, die zijn hond juist voor de wielen van de bejaarde wist weg te trekken, gebaarde geagiteerd dat de chauffeur rechtsomkeert moest maken. Twee tellen later parkeerde meneer de wegmisbruiker onaangekondigd en onvaardig zijn automobiel voor de tenen van drie balspelende overbuurmeisjes.

De zaterdagavond brengen Misja en ik om de week in rust door. De kinderen zijn dan elders en wij gaan naar een modern vormgegeven pizzeria. Bebaarde jongemannen bereiden er de bestelde  gerechten in een open keuken en schuiven deze vervolgens in een rode ronde steenoven (een model waar men in Napoli hoogstwaarschijnlijk hartelijk om zal lachen). We pretenderen dan (naar elkaar) even gelukkig te zijn  en duiken vervolgens snel in een gereedliggend tijdschrift of boek.

Misja ligt uitgeteld op de bank. Ze heeft, net als ik, een zware avond achter de rug. Ik zal u de details besparen.  Na de aflevering van Blauw Bloed, waarin aandacht voor de doop van een prinses in Piacenza, is Mies in uitgebluste toestand, met een bruingekleurde geitenharen deken over haar tere lijfje,  op de zitbank blijven liggen voor de flauwekul van Frans Bauer. Dat kan de  beste overkomen. Ik vermijd de tv en creeer mijn eigen feestje aan de ipad. Met mijn koptelefoon op luister ik naar enkele klavierleeuwen uit Israel terwijl ik u aan het schrijven ben.

Maandag zag ik de legendarische contrabassist Avishai Cohen in het Muziekgebouw aan het IJ.  Mijn  kale leeftijdsgenoot, succesvol scout van jong jazztalent, kronkelde als een slang met zijn atletische lijf om zijn contrabas en bewees dat jazz  niet dood is en meer in huis heeft dan een in de hemel  geprezen Pharrell Williams, die (wie heeft dit bedacht?) topact is op het North Sea Jazz Festival.

Aan het eind van een anderhalf durend optreden waren Avishai en zijn jongens weg en  begaven mijn  maat David en ik ons richting terras. Daar spraken we met een jonge jazzliefhebber, organisator van verschillende jazzfeestjes in het hart van onze hoofdstad, en raakten tot in de kleine uurtjes met hem in gesprek. We wreven door onze grijze baardharen en hoorden dat het goed was.

Jazz. Je wint er geen stemmers en ook geen lezers mee, maar fijn dat er nog naar geluisterd wordt. Ik moet denken aan Chuck Israels, die een groot gedeelte van de jaren zestig pianist Bill Evans terzijde stond. Misja en ik troffen hem in een behaaglijke kamer in een oud klooster in  Oegstgeest. Zijn vrouw Margot was op zoek naar de beste stoel in de ruimte naast onze kamer (Chuck zou even later optreden in de concertzaal). Hij vertelde ons dat jazz, net als barokmuziek en de muziek gecomponeerd in de 19e eeuw, in  de kast mocht worden gezet. Museummuziek. Einde verhaal. Ik durfde hem niet te vertellen dat ik de week erop zowel zijn opvolger in het Bill Evans trio, Eddie Gomez,  als Omer Klein, de klavierleeuw uit Israel zou interviewen. Beiden bewijzen dat  jazz van alle tijden is.

Ok, dat over jazz. Tja, de rest van de dag verliep zoals anders op een kindvrije zaterdag. Misja en ik slenterden door de stad. We leverden wat kleding, boeken en muziek in. Een groot gedeelte werd niet geaccepteerd. Ik nam aan het einde van de middag  plaats bij etablissement Brinkmann aan de Grote Markt. De door mij begeerde  achterruimte en balkonetage waren beiden gesloten. Dat had waarschijnlijk met het goede weer en het openen van  het terras aan de voorzijde te maken. Ik nam binnen plaats aan een tafel naast de bar, installeerde mijn  ipad en zette mijn koptelefoon op. Ik werkt aan verschillende teksten en een uur later arriveerde Misja. Ik offreerde haar een glaasje cola light en even later nog een en nog even later vertrokken we richting pizzeria.

Ach, en wat verder. Mijn favoriete geschiedschrijver, Jacques  Le Goff,   is op een respectabele leeftijd overleden en  ik durf u te vertellen dat hij, net als u, dacht het eeuwige leven te bezitten. Evengoed ben ik daar verdrietig over. Het is even voor half elf in de avond. Misja ligt met gesloten ogen  op de bank en kijkt naar een fout progamma. Ik luister naar Omer Avital. Misschien even fout, vanuit de  optiek van Misja, maar…ik ben nog wakker.

Misschien moet u toch maar even luisteren.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Pittige tantes

  1. Flip Roodnat says:

    Jeusus, lekker, ik zag hem met zijn quintet in het Bimhuis
    ‘s nachts had ik nog wel het idee dat alle katten uit de buurt voor mijn raam zaten.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s