sweet sixteen

2014-02-24 17.47.10

Vandaag was ze weer even terug. Mijn oudste dochter, miss-fab. Vanochtend werd ik wakker, na een nacht vol morbide dromen. Ik heb gisteren tot laat in de avond naar H.P. Lovecraft gekeken, terwijl Misja aan mijn zij lag te brommen. Toen ik, moegestreden, rond 9.30 mijn telefoon bekeek zag ik dat ze me twee berichten had gestuurd. Bericht 1 (8.30): “Ik ben nu bij de dokter”. Bericht 2 (9.17). “Er is net bloed bij mij afgenomen. Ik ben bijna klaar. Sms me als je wakker bent.”

Om half elf pakte ik de fiets naar het centraal station van Haarlem. We benaderden elkaar onhandig (ik zie mijn oudste dochter niet meer zo vaak). Ik stapte op mijn damesfiets met vervuilde rode PTT-posttassen over de bagagedrager. Miss-Fab durfde pas na lang aandringen achterop te springen. We reden over de Kruisweg, langs het pand waar filmopnamen werden gemaakt, de Parklaan over en vervolgens via de Bakenessergracht ¬†richting het Spaarne. Fab liep even naast me toen ik met de fiets de klapbrug bij het Teylers museum overliep en vervolgens reden we weer door Kenau’s buurt naar de Amsterdamse Poort. Bij de supermarkt aldaar haalden we een zestal croissants. Eenmaal thuis gekomen (in hoeverre is een huis een thuis voor een meisje dat eens per half jaar bij haar vader komt) nam mijn dochter plaats op de poef voor het raam. Daar was het lekker behaaglijk. De zon scheen door de voorruit en verwarmde de voorkamer. Het meisje had een dun hemdje aan en genoot van de warmte.

Stief- en halfzusters namen plaats naast en (op de schoot van) hun grote voorbeeld. Misja ging een half uur later met haar spruit Levi naar de tandarts. Ik vermaakte me met de rest van het spul, elk een bak chips in de hand, voor de televisie. Halverwege de middag nam ik mijn drie dochters mee naar de koffiecorner van de V&D aan de Gedempte Oudegracht. De rest bleef hangen achter de televisie.

Aan het einde van de middag kwamen we weer bij elkaar bij de pizzeria naast de Amsterdamse Poort. Terwijl Mies en ik een sigaret rookten in de bijkeuken braken, buiten ons gezichtsveld, de jongste kinderen de tent af. Gelukkig waren er geen andere klanten aanwezig. Even later taxeerden we de schade en rekenden we af. Ik gaf Miss-Fab als verjaarscadeau een bon van een succesvolle kledingwinkel. Nadat Mies en ik ons glas rode huiswijn hadden geleegd vertrok ik met mijn oudste dochter en haar twee half-zusjes naar het station. Daar namen we al wenend afscheid.

Inmiddels is het na negenen. De oudere kinderen kijken op de kamer van Levi naar een bijzonder spannende film. Misja ligt onder een gevoerde deken op de bank en kijkt naar een documentaire over zelfmoord. Mijn oudste dochter is weer daar waar zij altijd is als ze niet bij mij is. Onbereikbaar. Maar ooit komt ze weer terug.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s