Firenze revisited (1)

20131021_151223[1]Gisteravond kwamen we aan in deze stad die Stendhal tot waanzin dreef. Florence. De stad van de overdaad.

Een heerlijk weerzien rond 22:30.  Op perron zoveel stapten we uit de hogesnelheidstrein die ons in 37 minuten van Bologna naar Florence had vervoerd. Door de zwoele straten liepen we feilloos naar de jeugdherberg aan de Via Ghibellina. Door een zenuwachtige jongen van een jaar of 25 (broodmager, sluik haar), werden we naar onze kamer geleid. Een 5 meter hoge kamer met een amateuristisch plafondaquarel dat ook in de belendende kamer zichtbaar moest zijn. De tussenmuur was tien centimeter te kort om beide kamers volledig van elkaar te scheiden. Ik had een slecht voorgevoel.

Ergens midden in de nacht werden we door drukke Poolse stemmen gewekt. Twee mannenstemmen en een vrouwenstem voerden het hoogste woord. De nachtbrakers bevonden zich in de kamer naast ons. Het gipsen tussenwandje bleek niet in staat om het geluid maar enigszins te dempen. Ook het licht en de sigarettenrook van de buren bereikten onze kamer. Om de haverklap hoorden we een ringtone die door een opgewonden Poolse stem werd beantwoord.20131021_122239[1]

Rond tien uur in de ochtend werden we doodmoe wakker en besloten we de zenuwachtige beheerder om een andere kamer te verzoeken. De jongen, die net een vruchteloze poging deed om met een zwabber toilet en douchecabine te reinigen, keek ons angstig aan met zijn vochtige, roodomrande,  ogen. Argwanend bood hij ons een andere kamer aan. We bekeken de kamer en zagen dat het goed was.

Opgelucht liepen we de stad in. Het regende zacht, maar de temperatuur was prima. Een overhemd was voldoende, maar ik droeg evengoed een blazer en overjas. Uiteraard had ik het veel te warm. Na een uitgebreide fotoshoot rondom het Piazza della Signoria liepen we richting Duomo. Bij de VVV haalden we een handzaam plattegrondje en een brochure. De stad bekoorde ons wederom. De kathedraal van San Lorenzo was inmiddels gesloten. We liepen over de markt en door de markthal. We bezochten het provinciehuis, oftewel, het Palazzo Medici-Riccardi, even verderop Il Bargello, en vervolgens weer onze jeugdherberg. De  jeugdige waard was in geen velden of wegen te bekennen. We lagen nog even door op ons doorgezakte bed in onze dubbele tweepersoonskamer toen even later het bleke gelaat van de jongen voor de deuropening verscheen. Hij vroeg ons of we ons beddengoed wilden laten verschonen. We schudden beiden ‘nee’ en informeerden naar de andere kamer. Deze was inmiddels in gereedheid gebracht. Onze gastheer maakte snel onze bedden op. Misja en ik namen onze rugzakjes ter hand en verkasten naar kamernummer 4.

En daar zijn we nu in onze ruime kamer, met haardschouw, balkon, trap en entresol. Misja ligt inmiddels in een diepe slaap. Ik luister naar mijn favoriete muziek, zonder gestoord te worden door Misja, met het verzoek of het anders of zachter kan.

20131021_111638[1]Wat hebben we toch een heerlijke avond achter de rug. Misja bezocht haar favoriete kledingwinkels, terwijl ik me aan het Piazza Republica laafde aan een fles Birra Morretti. Even later liepen we via de Corso langs een kerkje. Beiden werden we getroffen door de orgelklanken en we liepen naar binnen, namen plaats op de kerkbanken en kropen verliefd tegen elkaar. We genoten van het zwaar aangezette orgelgeweld dat in geen enkel calvinistisch land zal worden geduld. Bach klonk als Berlioz, Buxtehude als Mahler. Ik ben benieuwd hoe César Franck geklonken zou hebben.

Al tijdens het concert kwam de priester binnen om, gehuld in een houthakkershemd dat half uit zijn corduroy broek stak, een aluminium ladder te beklimmen om, ergens halverwege een altaarstuk, een technisch euvel te verhelpen. Enkele minuten later liep hij in priestergewaad de kerk binnen en droeg de mis voor. Een grijs lid van de carabinieri stond in de voorste gelederen en boog nederig voor het altaar. Misja en ik verlieten de kerk en lieten de twee heren alleen. We vertrokken naar de populaire pizzeria aan de Via Proconsula en aten daar onze dagelijkse maaltijd. Bij het verlaten van de zaak werden we voorbijgefietst door bovengenoemde priester in felroze zeiljack.

Het is inmiddels over elven en Misja slaapt als een roos. Door het geopende balkonraam hoor ik scooters starten, opgewonde Italianen spreken en accelererende stadsbussen en een gedempt muziekje door de luidspreker die aan mijn laptop is gekoppeld. De buurjongens vloeken en slaan met de deuren. Tijd om te gaan slapen.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s