Feest in de fles

 

Foto-0469De dag na het feest zit je opgescheept met een koning én een koningin.

Gisteren was het nog wel leuk. Misja en ik hadden de wekker gezet om maar zo vroeg mogelijk de Haarlemse vrijmarkt te kunnen betreden.  Rond 9.00 uur liepen we langs de Kleine Houtstraat, de Anegang de Grote Houtstraat in. Mies had net een briefje van 50 uit de geldautomaat getrokken. Daar zou ze waarschijnlijk weinig mee kunnen beginnen. Ze vroeg me verderop wat kleingeld te regelen terwijl ze zelf de markt in de gaten hield. Gaandeweg werd er her en der werd al wat voor haar apart gelegd.

Niet in mijn beste humeur liep ik met Misja’s pinpas naar de dichtstbijzijnde automaat van haar bank (omdat ze inmiddels geld had gepind bij een concurrerende bank was ze aangewezen op de twee automaten een klein kwartier lopen verderop). Ik liep ongeïnspireerd langs de klasgenootjes van mijn kinderen en hun ouders die me vrolijk groetten. Het op felgekleurde kleedjes uitgestalde aanbod was niet veel soeps. Een groot deel van het aangeboden drukwerk stamde uit een tijd dat cultuur werd gespeld met een k, oranje niet alleen de kleur was van het koningshuis, en de maatschappij nog maakbaar leek.  Een kleiner deel had een zwarte kaft met een in grijs-, blauw- of roodtinten gedrukte foto van een model en droeg als ondertitel “literaire thriller”.  CD’s in beschadigde hoesjes met jaren ’80 muziek, glazen van vergeten biermerken en ongevouwen, versleten kleding. Even overwoog ik onverrichter zake terug te keren.

Nadat ik bij de automaat was geweest besloot ik via de McDonalds terug te lopen en aldaar een beker cappuccino te halen. Het duurde tergend lang voordat het de dienstdoende klunzige tiener me tenslotte, hevig schuddend, mijn bekertje aanreikte. Ondertussen liep de dorpsgek schreeuwend en wild zwaaiend met zijn armen de tent in. Ik liep snel naar buiten, de Grote Houtstraat in, richting Grote Markt. Na een telefoontje bleek dat Misja op dat moment inmiddels in tegenovergestelde richting was gegaan. Ze bevond zich aan de andere kant van het winkelcentrum. Ik liep het hele eind maar weer terug en halverwege ontmoetten we elkaar bij de McDonalds. Mies had inmiddels haar biljet bij een kiosk gewisseld voor 5  tientjes.  Inmiddels waren mijn veters losgeraakt. Al lopend richting Wilsonplein werd ik daar door een mediterrane medelander op geattendeerd. Hij wees met een beschuldigende vinger naar mijn veters en zij “Vast doen!”. Ik bedankte hem, maar daar scheen hij geen acht op te slaan. Wellicht wilde hij zijn zoontje beschermen voor mensen als mij. Als volwassenen al met hun veters los lopen, hoe zal het onze jeugd dan vergaan?

De rest van de dag verliep gelukkig anders. De zon kwam terug, het werd gezellig druk en na wat omzwervingen kwamen we uiteindelijk terecht in de gezelligste buurt van Haarlem.  We namen plaats op een bankje op het terrasje van een biologische wijnbar en daar bleven we de rest van de middag, (die nog maar net begonnen was). Haarlem liep langs, klasgenootjes van mijn kinderen liepen met hun humeurige ouders en hun kleedjes en dozen vol boeken, CD’s en afgedragen kleding naar een parkeerplaats enkele straten verderop. De zon scheen, we maakten nieuwe vrienden en ook die vrienden maakten nieuwe vrienden en de biologische wijn vloeide onophoudelijk. Tegen zessen fietsten we met rode konen en zonder wisselgeld terug naar huis.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s