Broodje Banket

Gistermiddag begon het weekend weer met volle teugen. Ik sprak met Miss Fab en haar vriendin af op kantoor. Nadat de meiden een halve tom pouce, die daar voor hen was achtergelaten door een collega, naar binnen hadden gewerkt liepen we naar de muziekfabriek naast mijn werk. Daar dronken we een glas op het terras in de zon en een kwartier later gingen we elk een andere kant op. Ik nam de trein en stapte uit op CS. Ik weigerde de tram te nemen en liep via de Martelaarsgracht naar Magna Plaza. Daar sponsorde ik mijn favoriete winkel met de aankoop van een CD-boxje en daarmee in de hand liep ik richting café De Barones. Misja zou zo wel komen. Die winkelde zich een ongeluk in de koopgoot even verderop. Ik bestelde een glas Belgisch speciaalbier en nam plaats op het terras.

Toen ik erachter kwam dat ik geen sigaretten meer bezat zette ik het op een lopen naar de snackbar in de Molsteeg. De Pakistaan aan de balie verwees me naar de souvenirzaak om de hoek. Terwijl ik even later het cellofaan lospeuterde liep ik terug naar mijn tafeltje. Mijn tas en glas stonden er nog. Het gezelschap naast me had er goed op gelet. Onder hen verkeerde Jan Lenferink, u weet wel, van praatprgramma RUR. Hij had een blessure aan zijn been en er stond een wandelstok naast zijn stoel. Er werd gesproken over verre reizen en het genot van bootreizen. Ondertussen stak mijn verbaal overgekwalificeerde buurman zijn vierde joint op. Ik kon met moeite mijn aandacht bij mijn boek houden en stopte het werkje maar weer terug in de tas. Er schoof een nieuwe gast aan tafel. Jan was zichtbaar geërgerd, maar daar trok de aanschuiver zich niets van aan. “Heb je nog wat van dat spul voor mij Jan?” “Ach man sodemieter op, ik zit hier voor mijn lol, ik heb hier geen zin in.” Hij wendde zich voorover naar zijn stok en deed het voorkomen alsof hij weg zou gaan. Hij bleef. De sfeer bleef grimmig. Ik belde Mies. Ze was nog een kleine honderd meter en een gevaarlijke verkeersader van me verwijderd. Een minuut later stapte Mijn Trots rond de klok van zes de stoep op. We omarmden elkaar en deden wat we altijd doen als we elkaar een dag niet hebben gezien. “Dat is echte liefde.” zei Jan tegen Misja en ik stapte de zaak binnen om te urineren en een nieuwe bestelling te plaatsen.

Een uur of vijf later zaten we nog op het terras. Jan had zijn conclusies getrokken en was met de noorderzon vertrokken en Misja en ik voerden, elk, emotionele gesprekken met de geanimeerde achterblijvers. Niets was te gek deze avond. Sex, drugs en de dood waren de aloude thema’s die in allerlei variaties werden opgevoerd. Uiteraard vertelde ik het verhaal over mijn enige ontmoeting met Gerrit Komrij.

“Het is zo’n twee jaar geleden. Ik had het helemaal gehad met die gasten en zette het op een zuipen. Eerst in de kroeg, maar dat was me te duur. Ik naar de Albert Heijn om een sixpack Amstel Gold te halen. Ik nam toen plaats op een bankje op het Spui, schuin tegenover al die proletententen aan de overkant en ging demonstratief een boek zitten lezen. Achter me, op het Spui, was het een en ander gaande. Een literatuurfestival. Een biertje of wat verder had ik hem al goed hangen. Komt Gerrit Komrij met zijn bijslaap Ramsey Nasr op het podium. Ze droegen een gedicht op en daarmee was de kous af. Toen ze het podium af liepen.””Weet je dat””Nee, luister nou. Toen ze het podium afliepen liep ik op ze af. Komrij trad me glimlachend tegemoet. Je weet wel, met zo’n blik van: “die heeft ze niet helemaal op een rijtje”. En ik hield me daar toch een lulverhaal, want ik zat er natuurlijk stevig in. De heren hadden het vrij snel door en keerden hun rug naar me toe en liepen naar een gereedstaande taxi even verderop. Tja en ik natuurlijk straal naar de stalling en dat kolere-eind met vallen en opstaan terug met de fiets naar Haarlem. Kijk ik een dag later in de binnenzak van mijn colbert en wat zie ik? Het programma van het festival en wat staat er met dikke letters boven? “De Roes”! Die dichters hadden vast gedacht dat die act van mij erbij hoorde!.”

Ik merkte dat niemand meer naar me luisterde en had er de smoor in. Misja had net een nieuw glas Prosecco in de hand. Ik bedankte voor een nieuw glas bier. De laatste trein van Haarlem gaat immers maar een keer per dag. Na een vervelend incident op de Nieuwezijds met drie opgewonden, met extreem gekleurde hoofddoek getooide, Noord-Afrikaanse straatmeiden en een strenge politiecontrole op CS vielen we uitgeput in de eerste bank van het laatste treinstel van de gereedstaande trein naar Haarlem (die terstond vertrok).

Vandaag hebben we weer een hoop ellende meegemaakt in de roze provinciehoofdstad van Noord-Holland, maar dat leest u wel in een ander blog. Het is mooi geweest zo.

Mirosjabin draait: ELmo Hope, a Night in Tunisia

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Broodje Banket

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s