Lulstang

ImageZaterdagavond half acht. Misja brengt haar vijfjarige blondine naar bed. Ze heeft vandaag haar eigen haren geknipt. Een pony. Het is even wennen.

De dag begon voor mij, zoals ik gisteren heb aangekondigd, vroeg. Om tien voor zeven reed ik over de lege straten door Haarlem Oost naar ons nieuwe huis. Aldaar zag ik enkele klaarwakkere jongemannen spreken, bellen en auto’s parkeren en herparkeren. Ik gaf de heren een hand en stak mijn sleutel in het slot. Goddank had ik de goede meegenomen. Nadat ik de deur had geopend werd ik niet meer opgemerkt door de werklui. Ze sjouwden het e.e.a. aan materiaal naar binnen en even later hoorde ik een aggregator zoemen. Vier getrainde types liepen af en aan de trappen op en neer. Ik nam plaats op de vensterbank in de woonkamer en las de gemeentekrant door. Ik las over afgewezen vergunningen. “Ik heb het voornemen van de plaatsing van mijn eigen dakkapel niet eens met de gemeente gedeeld.”, schoot er door mijn hoofd.

De heren maakten er werk van. Een van hen, ik noem hem de meewerkend voorman, sprak mij toe terwijl hij de fragiele, vijfenzeventigjare houtconstructie van mijn dak aan het stukrammen was. “Die muur stoat in de weg. Is dat zo afsprokuh?” Waarschijnlijk trok ik wit weg. De ramen van de dakkapel zouden naadloos aansluiten op de bestaande constructie. Dat was de afspraak. Die muur zou uitkomen op het blinde paneel in de dakkapel. Ik sprak terug, maar ik weet niet meer precies wat ik zei. Vergeet niet dat het zaterdagochtend 7.15 was!

Ik nam twee minuten later de fiets naar mijn wederhelft Zij toonde me de offerte en alles werd plotsklaps duidelijk. De heren hadden zich niet vergist. Wij wel.  Er zou dus een muur (die al sinds de bouw tot het huis had behoord) moeten worden verplaatst. Ik trad de heren tegemoet en bood ze, beneden, een te sterke kop koffie. In mijn nervositeit had ik een half pak koffie in het filter geschud. De opzichter liep me tegemoet en vroeg me na de eerste slok dringend om een glas water. De rest van het stel schonk de bekers met een smerig gezicht leeg in de gootsteen. De heren vertrokken weer naar boven. Mirosjabin vertrok met de noorderzon. “Geef mij die lulstang es effe an!” riep er een vanaf het dak naar de jongen met het blote bovenlijf die met een potlood in het gips aan het schrijven was.

Drie uren later werd Misja gebeld met de mededeling dat de dakkapel was geplaatst. Inmiddels had ik een behoorlijk bedrag van mijn bankrekening gehaald om de heren te compenseren. De goed gevulde enveloppe die ik vanochtend van de bank had meegenomen brandde in mijn zak. Ik wilde hem uitgeven in de kringloopwinkel, in de V & D, op de boekenmarkt…ik wenste hem zelfs te deponeren in de rode brievenbus van Post.nl, maar uiteindelijk bereikte het geld de portemonnee van de bouwheren.

De dakkapel staat. En morgen gaan we aan de slag. Kinderen of niet.

Mirosjabin draait: Thelonious Monk:

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Lulstang

  1. marckooij says:

    ik speel de bas. maar niet zo goed als die gas.

  2. fredvanderwal says:

    IK speel geen bas, aaan mij ontsnapt soms wat zwavelwaterstof gas
    en mijn lul stang wil ook niet meer

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s