Teckeltruc

Vandaag vierden we de zomerzondag met regen, wind en af en toe wat zon. Mirosjabin stapte met moeite het warme nest uit rond half elf (de kinderen verbleven afgelopen weekend elders) en na onze voeten veelvuldig met anti-schimmelcrème te hebben ingesmeerd reden we per fiets naar ons nieuwe huis. Een dertigerjarenpaleis midden in een van de gezelligste volksbuurten van Haarlem. Bij het betreden van onze woning werden we hartelijk ontvangen door onze klusjesmannen die onze toekomstige slaapkamer zojuist van laminaat hadden voorzien. Een hele klus, als u zich realiseert dat de kamer aan de raamkant tien centimeter breder is dan aan de inloopkant. Gelukkig hebben we twee speelse klusjesmannen.

Ruim een week geleden tekende ik de koopakte. We bezochten een notaris in Noordwijk die ons werd aanbevolen door de hypotheekadviseur. Hij had het allemaal goed in de smiezen. De goede man woont zelf in Noordwijk en hij wilde er graag bij zijn. Al vloekend en tierend over het oponthoud reden Mies en ik met de verkopende makelaar door weer, wind en file over de snelweg langs Schiphol naar deze uithoek aan de kust. We reden door het oud-Hollandse kustplaatsje en stopten vijf minuten na de afgesproken tijd voor het notariskantoor. Een jonge vrouw met een teckel liep ons vriendelijk groetend voorbij. De notaris, een Brabantse, leeftijdloze vrijgezelle dame met pluizig notenbruin haar dat tot haar schouders reikte, een hoog geknoopt bloesje en een stemmig zwart jasje, een plat gezicht met geprononceerde neus, twee priemende donkerblauwe ogen, een kin als een centenbak en het lichaam van een kind, ontving ons allerhartelijkst. Ze opende het gesprek met de verkopers over haar teckel. Het toeval wilde dat de verkopers een teckel hadden uit hetzelfde nest als de notaris. En zo begon de ellende. Aan de overdracht van het huis kwamen we het eerste half uur niet toe. Er werd gesproken over hondenpensions, uitlaatservices en de puberteit van de kortharige dashond. Mirosjabin, de makelaar en de hypotheekadviseur zaten er verveeld bij. We vroegen om een nieuw bakje koffie en waanden ons in een slecht geoutilleerd café-restaurant. Na verloop van tijd werd de notaris de andere zijde van de tafel (de onze) gewaar en staakte haar gesprek. Ze las de voorliggende teksten voor en tussendoor voegde ze ons enkele wetenswaardigheden toe. Een mens moet weten waar hij zijn handtekening onder zet, nietwaar? Even later schudden verkopers en Mirosjabin elkander de hand en wisselden we wat sleutels uit. Na het vertrek van de opgeluchte teckelhouders sprak de notaris haar tekst uit betreffende de hypotheek. Ze merkte op dat Mies en ik niet met elkaar gehuwd zijn en hield een warm pleidooi voor het samenlevingscontract. “Je weet maar nooit. Twee maanden geleden had ik een stel aan tafel. Zij hoogzwanger. Ze hadden niets geregeld. Anderhalve maand later ontving ik haar overlijdensbericht. Gestorven aan de kraamkoorts. Ik heb de hele avond geweend.” Met een brok in onze keel verlieten we het registratiebedrijf en reden met de makelaar (v) terug naar Haarlem. “Allemaal onzin.”, zei ze toen Misja vanaf de achterbank het bovengenoemde naargeestige verhaal over de gestorven baarvrouw vertelde. Ondertussen reden we door de bossen van Vogelenzang en we verlangden naar ons vers verkregen object.

Zondagavond, twintig uur vijfenveertig. Ik zit alleen in de woonkamer van ons nieuwe huis met een laptop op schoot en schrijf dit blog. Dizzy blaast Serenity van Kenny Drew in de holle ruimte. Ik heb zojuist een nieuwe voorbel geïnstalleerd. De vorige bewoners hebben de oude meegenomen.

Zo maar weer snel naar Misja. Elk moment samen is er een.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Teckeltruc

  1. mirosjabin says:

    heerlijk liefje! en zo was het….
    foto goed passend bij nieuwe buurt,
    alhoewel, bij het slechtste gedeelte dan…
    white trailer parc trash…

  2. fredvanderwal says:

    ALLEMAAL GELUL OVER DOOIEN EN ZO VAN DIE NOTARIS KLERK MET D’R BEFTEKKEL. DIE SCHIMMEL VAN ONDER JE VOETZOLEN KRUIPT LANGZAAM ‘S NACHTS NAAR OMHOOG NAAR JE TRUTJE EN DAN NAAR JE STROT. ZEKER WETEN, MAAR ALS IE BIJ JE STROT IS OPEN JE DE BEK EN SLIKT UM DOOR, DAN BEGINT HET WEER VAN VOREN AF AAN. HEB IK OOK GEHAD.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s