door het lint


Nadat Misja gisteren de paskamerspiegel in diggelen heeft laten vallen is het eigenlijk allemaal mis gegaan. Ik zei het nog, per grap, tegen een klasgenootje van Levi: “Dit brengt ons zeven jaar ongeluk.” De eerste dag hebben we in ieder geval gehad. En hoe. Gisteravond stond een blonde onvolwassene met een bijl in onze, half vermolmde, achterschutting te rammen nadat ik een hartig woordje met hem had gesproken over zijn ongepaste gedrag richting mijn stiefzoon. Een half uur later stond de politie aan de deur en mocht ik uitleggen waarom ik me zo onbehoorlijk had gedragen richting deze agressieveling. Enfin, ik gaf onze hoeders maar groot gelijk en daarmee was de kous af. 1!

Vandaag besloot ik, voor de verandering, met de trein (in plaats van op de fiets) naar het werk te gaan. Ik heb er nu nog spijt van. Op Amsterdam CS betaalde ik mijn koffie bij de kiosk met de pin. Op station Muiderpoort, vijf minuten verderop, bleek mijn hele portemonnee te zijn verdwenen. Ik had hem in het voorvak van mijn rugzak gestopt en achteraf gezien is dat niet zo handig. Amsterdam CS is de thuishaven van de zakkenrollers. Nu was ik de persoon die werd gerold.
Eenmaal op mijn werk aangekomen belde ik meteen de belangrijkste telefoonnummers van creditcard en bank. Goddank. Al het geld stond er nog op. Blokkeren die handel.
Daarnaast moest ik twee museumjaarkaarten herbestellen, drie verzekeringspassen, een zwemabonnement en nog meer van die rotzooi.
Jammer ook van dat briefje van 50 euro dat ik had gereserveerd voor het schoolreisje van de kinderen. 2!

Om uiteindelijk weer terug naar Haarlem te reizen moest ik uiteindelijk toch wat geld hebben. De servicedeskmedewerkster van de ING wist me te vertellen dat ik met mijn paspoort, dat nog twee maanden geldig is, geld kon halen bij een bank in de buurt. De eigenaar van het postagentschap om de hoek meldde me dat ik mij moest wenden tot het hoofdagentschap aan de Eerste van Swindenstraat. Na een lange wandeltocht (ik had immers geen tramkaart en mijn fiets had ik in Haarlem gelaten) belandde ik aldaar. Ik trok nummer 571. Op het display stond nummer 558. En dat nummer bleef er tien minuten lang staan.Aan de balie geen beweging. De twee kassiers vertrokken in ganzenpas richting kluis en kwamen er vijf minuten later weer vandaan. Een assertieve bankgenoot vroeg een van hen of er sprake was van een storing. De kassier antwoordde met ja en bood hem een fles water aan. Op het display prijkte nog steeds nummer 558. Ik aanvaardde de aftocht en leende een kwartier later 50 euro van een collega.Een mens moet toch wat. 3!

En nu zitten we weer gezellig bij elkaar, Mies en ik. Misja rommelt wat op Facebook en ik maak me in stilte druk over de zeven ellendige jaren die we nog voor de kiezen hebben.

Mirosjabin neemt het ervan bij: Hard Drugs- Bad Ideas:

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to door het lint

  1. Jezzebel says:

    foet, foet, foet!
    Genoeg sores gehad.
    Het worden 7 vette jaren!
    Mark my words.
    .

  2. fredvanderwal says:

    OP DE MUUR OOIT ERGENS IN AMSTERDAM LAS IK OOIT EENS: RAMPEN KOMEN

  3. Th Balvers says:

    Als ik in een stad kom, spreid ik mijn waarde (geld) over meerdere zakken. Ooit voor fl 1500 beroofd aan totale waarde. En dag voor ik op vakantie zou gaan. (Het kan altijd nog erger….)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s