Roma, te voet

Rome, 1 maart, 18:45. We zijn net terug in ons optrekje boven de Chinees en liggen languit op bed, we hebben ons meer dan afgelopen drie dagen afgebeuld. Het begon allemaal veelbelovend met bakje Cappuccino bij de Bar op de hoek. We staken de weg over en betraden het station, op weg naar de metro naar het Vaticaan. We gingen de roltrappen af naar het ondergrondse gedeelte en een minuut later werden we tegengehouden door enkele mannen in overall die van alles aan het doen waren met de roltrappen. Enkele koppige toeristen liepen door, maar kwamen enkele seconden later weer de trap op. Een Italiaanse agent (waar kwam deze nu zo plots vandaan?) wees ons in de richting van de bus. Beduusd liepen we die kant maar op. “We weten niet eens wat er aan de hand is, kom, gaan we het vragen.”, zei Mies en ik liep slaafs achter haar aan de trap weer af. Er stonden meerdere mensen met elkander te debatteren. De politie-agent bracht de omstanders tot bedaren. Mies vroeg hem in het Engels om een toelichting. “It’s a strike, take the bus upstairs”. Daar was verder weinig op af te dingen. We liepen maar weer de trap op. Toen we omkeken zagen we dat er inmiddels een filmploeg was uitegerukt om medepassagiers te interviewen.
Op het stationsplein was het een grote chaos. Zie daar tussen al die lijnnummers maar eens de juiste bus uit te zoeken. Na lang heen en weer geloop ontdekten we dat de nummers 40 en 64 richting St Pieter vertrokken. Een bus stond al klaar, maar zat zo gevuld dat de deuren niet meer konden worden gesloten. Na een minuut of vijf reed deze bus eindelijk weg, maar het busperron stond al weer propvol. Even later verscheen er een buslading met Aziaten. Ik zag een reis met deze lijn niet zitten en liet Misja weten dat er even verderop een bus vertrok die richting Engelenburcht reed, ook redelijk dichtbij Vaticaanstad. We liepen even later goedmoedig de Via Cavour door om vervolgens af te slaan en bij Via Nazionale uit te komen. Ook hier zouden bovengenoemde buslijnen 64 en 40 stoppen. Konden we altijd nog kiezen. Na een snelle boodschap in de supermarkt naast de halte begon het wachten. De bewuste buslijn verscheen niet, de buslijnen 40 en 64 wel. Allen evenvol als de bus die we vanaf het station hadden zien vertrekken. We konden er gewoonweg niet bij. Na een minuut of twintig besloten we maar te lopen. De stad stonk en was te druk. Auto’s reden ons in een moordend tempo voorbij en oversteken was vrijwel geen doen. Na een lange wandeltocht in de zon belandden we uiteindelijk bij het Piazza Venezia. Hier zou het toch moeten lukken, het kloppende hart van het oude en het huidige Rome. Mies dronk een fles water leeg onder een boom terwijl ik op zoek ging naar de juiste buslijn. Voor onze ogen werd een vrouw in rolstoel door de techniek geweigerd op het moment dat ze de bus in wilde rijden. De treeplank ging naar beneden, maar de deur bleef dicht. Na wat onderhandelingen van haar partner met de buschauffeur reed de bus uiteindelijk weg, zonder vrouw in rolstoel. “We have to take the next one” zei haar maat verontschuldigend, net voordat een Pakistaan hen tegemoet trad om hen sjaals en doeken aan te smeren. De bus kwam zag en overwon. We reden in een redelijk tempel richting Tiber en even later stapten we uit op het Piazza Cavour. We liepen langs de Engelenburcht en niet veel later betraden we Vaticaanstad. Het was inmiddels 11:30 uur. We waren om 9:15 vertrokken.
De Vaticaanmusea. We genoten van het Egyptisch museum tot aan de Pinacoteca van vier millennia aan kunst, een haast onuitputtelijke verzameling. Van de Stanze tot de Sixtijnse Kapel en alles daar tussenin. Het was van een niet te bevatten schoonheid. Ik liet me verleiden de kapel te filmen, waar uitdrukkelijk door de suppoosts/ cipiers werd gemaand niet te fotograferen (no photo’s, no videos, silence please). Ook konden we ons wegens onze hoestbuien niet stil houden.
Om 15:00 uur stonden we weer buiten. De metro’s reden inmiddels weer. We liepen richting metrohalte Ottaviano en lieten ons vervoeren totaan het station Termini. De rest (van 15:00 uur tot 18:30) is een verhaal van omzwervingen, nog even een boodschapje halen, een pizza eten, de verkeerde bus nemen en vervolgens in de avondspits weer terug naar het drukke station waar geen eind aan komt.
Het is 19:30. We gaan “nog even’ naar de Trevifontein. Deze is in de avond namelijk zo mooi. Ik hoop dat we nog voor middernacht terug zijn.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Roma, te voet

  1. reinejragolo says:

    Druk programma hoor.
    Gaan jullie nog naar de catacomben?

  2. kitty says:

    Pfff.
    wij gaan in mei en veel te voet doen vanuit Trastevere.
    ik houd niet zo van het gejakker met netrolijnen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s